به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، دعا فقط یک عمل عبادیِ فردی نیست، بلکه یکی از استوارترین ابزارها برای تغییر در مسیر تقدیرات و اصلاح زندگی فردی و اجتماعی انسان است. در نگاه دینی، بسیاری از گرهها و سختیها با دعا گشوده میشود و انسان میتواند با تضرع و بازگشت به خدا، زمینهی نزول رحمت و تغییر شرایط را فراهم کند. جامعهای که اهل دعا باشد، امید، آرامش و پیوند بیشتری با خدا پیدا میکند و در برابر بحرانها مقاومتر میشود.
در احادیث نیز برای دعا جایگاهی فراتر از یک درخواست ساده بیان شده است. روایات میگویند دعا بلا را دفع میکند و حتی برخی تقدیرات را دگرگون میسازد. یعنی خداوند راه بازگشت، اصلاح و تغییر سرنوشت را از طریق دعا برای بندگان باز گذاشته است. به همین دلیل، دعا تنها واکنشی در زمان گرفتاری نیست؛ بلکه راهی برای ساختن آینده و حفظ جامعه از بسیاری آسیبها و انحرافهاست.
یکی از این ادعیهی نافع، دعایی مشهور به «ابودرداء» است که جهت ایمنی از بلاهاست. ابودرداء از صحابه رسول اکرم صلی الله علیه و آله بود. در مورد دوران خلافت امیر مؤمنان علیهالسلام، نصر بن مزاحم آورده است که وی در جنگ صفین پس از اعتراض به معاویه و گفتگو با حضرت، همراه با ابوامامه باهلی از جنگ کنارهگیری کرد. او راوی مناجات امیر مؤمنان علیهالسلام در باغات بنىنجّاربود. وی سوگند خورد که علی علیهالسلام پارساترین و کوشاترین مردم در عبادت است و برای اثبات آن، ماجرای دیدن مناجات شبانهاش را در باغهای بنینجار نقل کرد. او شنید که علی علیهالسلام با سوز و گداز از خداوند طلب بخشش و رحمت میکرد و آنقدر گریست که دیگر صدایی از او نشنید. ابودرداء گمان کرد ایشان از شدت شبزندهداری از دنیا رفته، اما وقتی ماجرا را به حضرت فاطمه سلامالله علیها گفت، ایشان فرمودند این حالت، غشوه و بیخودی از خوف خدا بوده است. (صدوق، امالی، 1417ق، صص137-138.)
اما دعای «ابودرداء» صبح و شب خوانده میشود.شیخ ابن فهد روایت کرده: روزی به ابو الدّرداء خبر دادند: خانهات سوخته است، گفت نسوخته، دیگری خبر داد، باز همان پاسخ را تا سه مرتبه داد؛ معلوم شد تمام خانههای اطراف جز خانه او سوختهاند.
گفتند: از کجا میدانستی که خانه تو نسوخته است؟ گفت: زیرا از رسول خدا صلی الله علیه و آله شنیدم که فرمود: هرکه در صبح این دعا را بخواند، بدی در آن روز به او نمیرسد و اگر در شب بخواند، در آن شب بدی به او نمیرسد و من این دعا را خوانده بودم:
اَللّهُمَّ اَنْتَ رَبّى لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ، عَلَیْکَ تَوَکَّلْتُ وَ اَنْتَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظیمِ، وَ لا حَوْلَ وَلاقُوَّةَ اِلاّبِاللَّهِ الْعَلِىِّ الْعَظیمِ؛ ما شاءَاللَّهُ کانَ وَ مالَمْ یَشَاءْلَمْ یَکُنْ؛ اَعْلَمُ اَنَّ اللَّهَ عَلى کُلِّ شَیْءٍ قَدیرٌ وَ اَنَّ اللَّهَ قَدْ اَحاطَ بِکُلِّ شَیْءٍ عِلْماً؛ اَللّهُمَّ اِنّى اَعُوذُبِکَ مِنْ شَرِّ نَفْسى وَ مِنْ شَرِّ قَضاءِ السُّوءِ وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ ذى شَرٍّ وَ مِنْ شَرِّ الْجِنِّ وَ الاِْنْسِ وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ دابَّةٍ اَنْتَ آخِذٌ بِناصِیَتَها، اِنَّ رَبّى عَلى صِراطٍ مُسْتَقیمٍ.
خدایا تویی پروردگار من، معبودی جز تو نیست، بر تو توکل کردم و تو پروردگار عرش بزرگی و هیچ نیرو و توان نیست مگر به خدای بلندمرتبۀ بزرگ، آنچه خدا خواست شد و آنچه نخواست نشد، میدانم که خدا بر هر کاری تواناست و به همهچیز از جهت علم احاطه یافته است. خدایا به تو پناه میآورم، از شرّ خود و از شرّ قضای بد و از شرّ هر صاحب شرّی و از شرّ جنّ و انس و از شرّ هر جنبندهای که گیرندهی مهار اختیارش هستی، بهدرستی که پروردگار من بر راهی راست است.
انتهایپیام/