به گزارش «یافا ذیب»، خبرنگار تسنیم در کرانه باختری، داستان از خانه یک فلسطینی در شهرک سلواد در استان رامالله آغاز میشود؛ خانهای که دیگر رنگ و بوی گذشته را ندارد؛ چرا که نیروهای اشغالگر ارتش رژیم صهیونیستی به این منزل یورش برده، درهای آن را شکسته و جوانی به نام «عبدالحلیم روحی حماد» را در همین خانه و در مقابل دیدگاه اعضای خانواده از جمله پدر، مادر و همسرش به شهادت رساندند.
.
«فاطمه حماد»، مادر این شهید فلسطیمی، ضمن تشریح جزئیات روز واقعه میگوید: وقتی نظامیان حمله کردند ما در این قسمت از خانه ایستاده بودیم. اشغالگران از در اصلی خانه هجوم آوردند و به زور وارد شدند. ما در را باز کردیم اما آنها بهطور وحشیانهای به داخل خانه یورش آوردند، نه چیزی پرسیدند و نه به دنبال چیزی گشتند. ما را با زور محاصره کردند و در گوشهای از خانه نگه داشتند.
وی ادامه میدهد: صهیونیستها بعد از پیدا کردن پسرم بدون هیچ دلیلی شروع به ضرب و شتم او در مقابل چشمان ما کردند. از همه طرف با اسلحه به پاهایش ضربه میزدند. پسرم فریاد زد، دستانش را از پشت بستند و او را روی زمین انداختند، با سلاح به سرش میکوبیدند و هر بار که کمک میخواست، او را هدف ضربات خود قرار میدادند.
البته عبدالحلیم در این مسیر تنها نبود؛ چرا که پیش از او برادرش «محمد روحی حماد» نیز حدود پنج سال پیش به شهادت رسیده بود. اکنون با شهادت هر دو برادر، این خانواده با زخمی دوچندان و داغی سنگینتر از گذشته روبهروست.نیروهای اشغالگر در عین حال از تحویل پیکر این شهید به خانوادهاش سر باز زده، آن را در بازداشت نگه داشتهاند؛ موضوعی که به گفته فلسطینیها به رویهای تکراری در قبال پیکر شهدای فلسطینی تبدیل شده است.
«قدوره فارس»، رئیس سابق باشگاه اسرای فلسطین، در این باره میگوید: سالیان سال است که پیکر برادرش شهید محمد را هم توقیف کردهاند، همانند پیکر مطهر صدها نفر از شهدای فلسطینی که هم اکنون در اسارت صهیونیستها قرار دارند. هیچ کشوری در روی کره زمین وجود ندارد که خانوادهها و مردم فلسطین را با عدم امکان دفن عزتمندانه و منطبق با شریعت اسلامی شهدا، اینگونه عذاب دهد.
روحی حماد، پدر این دو شهید فلسطینی نیز در گفتگو با خبرنگار تسنیم میگوید:از خدا میخواهم گشایشی برای پیکرهای توقیف شده حاصل شود. این رفتار بازتاب ذهنیت اسرائیلیهاست که آغشته به تکبر و خودبرتربینی هستند. این رفتاری غیراخلاقی است و بازداشت پیکرها در همه کشورهای جهان ممنوع است. هیچ رژیمی جز اسرائیل پیکرها را بازداشت نمیکند. ما خواستار آزادی پیکرهای توقیف شده در قبرستانها و سردخانهها هستیم و از خداوند برای خود و همه مردم گشایش میخواهیم.
رویدا، همسر عبدالحلیم با چشمانی گریان دخترش فاطمه را در آغوش دارد؛ کودکی که هنوز دو ساله نشده، نام پدر را صدا میزند بیآنکه بداند چرا او بازنمیگردد. این زن فلسطینی در ابتدا قصد داشت نام دخترش را غزه بگذارد، اما در نهایت به یاد مادرش نام فاطمه را برای او انتخاب کرد.
رویدا حماد، در تشریح لحظه شهادت همسرش میگوید: صدای پنج تیر را شنیدم...عبدالحلیم مانند برادرش با ضرب و شتم به زمین انداخته شد و به شهادت رسید. 50 سرباز اسرائیلی به خانه ما هجوم آورده بودند... سرمان فریاد میکشیدند و ما را مجبور کردند تا به طبقه پایین خانه برویم...دخترم بسیار ترسیده بود. ما را به زور به طبقه پایین بردند.
در گوشهای دیگر از این خانه سیاه پوش، «عبدالرحمن شریف» خواهرزاده شهید عبدالحلیم به بازخوانی خاطرات کودکانه اش از دایی شهیدش می پردازد و میگوید: دلم برایش تنگ شده... روزی که فهمیدم دایی شهید شده خیلی ناراحت شدم. او همیشه من و فاطمه را با خودش به بیرون از خانه میبرد، با ما بازی میکرد، برایمان خرید میکرد و شب ما را برمیگرداند و با او خوش میگذراندیم و در محله همراهش قدم میزدیم.
در سلواد، روایتها با مرگ پایان نمییابند؛ بلکه از همان لحظه آغاز میشوند. خانهای که زمانی محل زندگی بود، اکنون به نقطهای از خاطره و اندوه تبدیل شده است و در این بین دختربچهای به نام فاطمه هنوز نمیداند چه اتفاقی برای پدرش رخ داده، اما روزی سرانجام از دیگر اعضای خانواده خواهد پرسید: پدرم کجاست؟
انتهای پیام/