به گزارش خبرگزاری تسنیم از تبریز، از دوران پیش از پیروزی انقلاب اسلامی تا به امروز، معلمان همواره از جمله اقشار پیشگام جامعه بودهاند که برای پیشرفت و آبادانی میهن عزیزمان، ایران، در مقاطع حساس و پیچهای تاریخی از خود ایثار و جانفشانیهای فراوانی نشان دادهاند. هماکنون نیز که در دفاع مقدس سوم قرار داریم، روایتهای متعددی از معلمان سختکوش و میهنپرستی به چشم میخورد که بهرغم تمام دشواریها، سنگر تعلیم و تربیت را رها نساخته و برای پرورش نسل آینده از تمامی ظرفیتهای موجود بهره بردهاند. خبرگزاری تسنیم سراغ این معلمان رفته است و در سلسله گفتوگوهایی سعی در شناساندن این مجاهدان سختکوش دارد.
یکی دیگر از این چهرههای ماندگار، آقای «مقصود مطلبی»، معلم متولد دهه شصت و اهل شهرستان هریس است که امسال بیستمین سال خدمت خود را در مناطق روستایی سپری میکند. این معلم جهادگر در گفتوگو با خبرنگار تسنیم، درباره انگیزه خود از انتخاب حرفه معلمی اظهار کرد: از دوران نوجوانی از آموختن درس به دیگران لذت میبردم و خود را در امر تدریس دارای ذوق و استعداد میدیدم. از سوی دیگر، همنشینی و مجالست با معلمان فرهیخته و توانمند سبب شد تا شیفته این مسیر شوم و در ادامه زندگی، این شغل مقدس را برگزینم.
وی در تشریح تجربه برگزاری کلاسهای جهادی خود افزود: از دوران شیوع کرونا، خود را برای تدریس در شرایط خاص و بحرانی آماده کرده بودم. بحرانهایی نظیر کرونا یا افت شدید فشار گاز، تجربیاتی بودند که من و بسیاری از همکارانم پیشبینیهای لازم را برای مواجهه با آنها انجام داده و محتوای تدریس مجازی را از پیش مهیا کرده بودیم. از آنجا که در شهرستان هریس و بهویژه در روستای محل خدمتم خبری از بمباران و تجاوزات رژیم غاصب صهیونیستی و آمریکا نبود، و با توجه به دغدغه همیشگیام نسبت به وضعیت تحصیلی دانشآموزان، در همان روزهای جنگ نیز کلاسهای درسم را دایر کردم. در همین راستا باید از دوست و همکار پرتلاشم، آقای محسن کمالی، نیز یاد کنم که حتی چند روز پیش از من، کلاس درس خود را در خانه یکی از اهالی روستا برگزار میکردند.
این معلم جهادی درباره درخواست اهالی روستا برای برگزاری کلاسها خاطرنشان کرد: با توجه به سوابق کاری، شناخت اولیای دانشآموزان از بنده و حس اعتمادی که در طول سالیان خدمت شکل گرفته بود، و همچنین با در نظر گرفتن اهمیت آموزش و چالشهای تدریس مجازی، تمامی پدران و مادران با تشکیل کلاسها موافق بوده و از برگزاری حضوری آنها استقبال بینظیری کردند؛ تا جایی که برای میزبانی و آمادهسازی خانههایشان جهت برگزاری کلاس، از یکدیگر سبقت میگرفتند. با این وجود، من فضای مدرسه را برای تشکیل کلاسها ترجیح دادم.
آقای مطلبی در بخش دیگری از سخنان خود، مسئولان وزارت آموزش و پرورش را مخاطب قرار داد و تصریح کرد: بهعنوان معلمی که دو دهه از عمر خود را بهصورت تماموقت صرف نظام تعلیم و تربیت کشور کردهام، از مسئولان عالیرتبه تقاضا دارم شرایطی را فراهم آورند تا نخبگان علمی، هنری، مهارتی، ادبی و آموزشی کشور بهعنوان معلم و مربی جذب آموزش و پرورش شوند و حقوقی شایسته و درخور شأن برای این نخبگان در نظر گرفته شود. تنها در آن صورت است که میتوان به ایجاد تحولی بنیادین در نظام آموزشی کشور امیدوار بود.
وی همچنین بر لزوم تحقق عدالت آموزشی تأکید کرد و گفت: مسئله مهم دیگری که باید بهطور جدی به آن پرداخته شود، عدالت آموزشی است. تمامی مسئولان باید این مهم را بهعنوان یکی از شاخصهای اصلی عدالت اجتماعی محقق سازند؛ بهگونهای که تمام مدارس و دانشآموزان سراسر کشور، اعم از شهری و روستایی، به امکانات و زیرساختهای آموزشی مناسب دسترسی داشته و قابلیت بهرهمندی از آنها را پیدا کنند.
این معلم دلسوز در پایان به نقش بیبدیل معلمان در شرایط جنگ تحمیلی سوم اشاره کرد و اذعان داشت: در روزهای جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل علیه کشور عزیزمان، بسیاری از معلمان ایران بهصورت جهادی پای کار آمدند. تشکیل این کلاسهای جهادی در شهرها و روستاهای کوچک، و همچنین در مساجد و بوستانهای برخی کلانشهرها، ثابت کرد که معلمان سرافراز ایران نیز دوشادوش سایر مجاهدان و تلاشگران وطن، سنگر علم را خالی نمیگذارند. تداوم جریان تعلیم و تربیت در دل بحرانها، برای جامعه امیدآفرین است. از سوی دیگر، انعکاس تلاشهای خادمان آموزش و پرورش در رسانهها و خبرگزاریها، فشار روانی ناشی از جنگ را برای آحاد مردم قابلتحملتر ساخته و روحیه مقاومت، مبارزه و امید به زندگی را در آنان مضاعف مینماید.
به گزارش تسنیم، روایت ایثار و ازخودگذشتگی معلمانی چون مقصود مطلبی، تنها بازگویی یک تقویم کاری یا خاطرهای از روزهای سخت نیست؛ بلکه تجلی روشنی از مفهوم «مقاومت فعال» در خط مقدم جبهه فرهنگی و آموزشی کشور است. در شرایطی که سایه شوم بحرانها، چه از نوع بیماریهای همهگیر و چه از جنس تهاجمات همهجانبه دشمنان، روان و ساختار جامعه را هدف قرار میدهد، روشن نگهداشتن چراغ کلاسهای درس، پیامآور زندهبودن، پویایی و امید به آینده در کالبد جامعه است.
این روایتهای میدانی از مناطقی چون هریس، یک حقیقت بزرگ را به سیاستگذاران کلان کشور گوشزد میکند: سنگر تعلیم و تربیت، دژ تسخیرناپذیر این مرز و بوم است و معلمان، فرماندهان بیادعای این میدان هستند. تحقق خواستههای بحق و دلسوزانه چنین آموزگارانی، از جمله «جذب نخبگان در بدنه آموزش و پرورش» و «توسعه فراگیر عدالت آموزشی»، دیگر تنها یک شعار آرمانی نیست، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای تضمین آینده کشور محسوب میشود.
تا زمانی که روحیه جهادی، احساس مسئولیت و عشق به آیندهسازان میهن در دل معلمانی اینچنین میتپد، هیچ بحرانی نمیتواند چرخهای پیشرفت علمی و تربیتی فرزندان این آب و خاک را متوقف سازد. بیشک، عبور موفقیتآمیز از پیچهای تاریخی و پیروزی در تقابلهای همهجانبه کنونی، وامدار همین مجاهدتهای خاموش اما تاریخساز در کلاسهای درس است؛ جایی که در دل تاریکیِ بحرانها، بذر امید کاشته میشود تا درخت اقتدار و روشنیِ فردا جوانه بزند.
انتهای پیام/