به گزارش خبرگزاری تسنیم از اهواز، اهواز گرم شده، اما هنوز آمپر نکشیده است اما حرارتی از جنس تابستانی در خیابانهای اهواز دلها را به تکاپو وامیدارد. تجمعات شبانه مردم در دفاع از ایران عزیز، پس از 60 روز نه تنها رنگ نباخته که به یک آیین شبانه بدل شده است. اینجا دیگر رسم است؛ رسم بیداری برای خاک.
امشب هم مانند65 شبی که از این ماجرا میگذرد، جمعیت از راه میرسند. خانوادهها، دانشجویان، بازاریها، کارگرها و کاسبها. تنوع سلیقه، جنس پوشش و حتی نوع شعارشان متفاوت است، اما در یک چیز اشتراک دارند: «پای ایران ایستادهاند».
اینجا کلاس درس جامعهشناسی است. پیرمردی که کنار پیادهرو ایستاده و با دستان لرزانش چای میریزد، کنار جوانی که بیادعا ترافیک را برای عبور خانوادهها هدایت میکند. مغازهداری که از گرانی گلایه دارد ولی شیر و چای را دم در برای مردم انقلابی بساط کرده است.
اما در میان این همه روایت بزرگ، صدای خندههای کودکانه توجه هر رهگذری را جلب میکند. بچهها دسته دسته به سمت مرد جوانی میدوند. کولهپشتی به دوش دارد و هر بار که زیپ آن را باز میکند، انگار جعبه جادویی را گشوده است.
«هر شب، یک بسته شکلات و یک دنیا لبخند»
اهالی منطقه گلستان اهواز او را «آقای شکلاتی» صدا میزنند. اسمش را نمیپرسند. مهم نیست معلم است یا کارگر، فرهنگی یا بازاری. مهم این است که هر شب، میان آن شعارها و سوتها و بوق ماشینها، او میآید تا به بچهها بفهماند که این اجتماع فقط برای بزرگها نیست.
کوچکترین سربازان این شبهای بیداری، شاید درک درستی از نقشه سیاسی دشمن نداشته باشند، اما خوب میفهمند که آقای شکلاتی هر شب هست. همانطور که پرچم ایران هست، همانطور که صدای اللهاکبر و سلام فرمانده هست.
آقای شکلاتی در پاسخ به هدفش از اینکار با لبخند میگوید: «بچهها سرمایه ایرانن. اگر امروز یاد بگیرن که برای خاکشون بیدار بمونن، فردا هیچ توطئهای نمیتونه به این کشور ضربه بزنه. من فقط سهم خودم رو به جا میارم.»
بیش از شصت روز گذشته است. سرد و گرم و باران و بمباران خللی به اراده ملت وارد نکرده است. اما هنوز هم وقتی شب میشود، صدای پای جمعیت و صدای خنده کودکانهای که دنبال کولهپشتی سبز میدوند، در اهواز تکرار میشود.
گویا «آقای شکلاتی» به ما یادآوری میکند که مقاومت، فقط تفنگبه دست گرفتن نیست؛ گاهی یک بسته شکلات در دستان کودکیست که میخواهد باور کند وطن همچنان شیرین است.
7
انتهای پیام