به گزارش خبرگزاری تسنیم از شیراز، منصور قطرویی، دکترای علوم سیاسی و کارشناس علوم سیاسی و مسائل جنگ ترکیبی در متنی که در اختیار تسنیم قرار داده، نوشته است:
دشمن را باید شناخت، شیوههای آن را باید شناخت، از دشمن بایستی برحذر بود. (رهبر شهید امامخامنهای، 1378)
جنگ ترکیبی یعنی ترکیب هوشمندانه ابزارهای نظامی، اطلاعاتی، اقتصادی، سایبری و نیابتی در یک چارچوب منسجم است. مفهومی که از دهه 2000 میلادی در ادبیات راهبردی آمریکا مطرح شد.
منطق راهبردی آمریکا در جنگ ترکیبی
ایالات متحده از آغاز قرن 21 بهویژه پس از حوادث 11 سپتامبر، راهبرد جنگ ترکیبی را برای مدیریت عرصه جهانی و مهار رقبا (چین، روسیه، ایران) به کار گرفت. هدف اصلی این نوع جنگها «فرسایش قدرت سیاسی و اقتصادی دشمن از درون ترجیحا بدون نیاز به درگیری مستقیم» است.
در این چارچوب، آمریکا: از «تحریم اقتصادی» بهمثابه سلاح راهبردی بهره میبرد؛ از «رسانهها و شبکههای اجتماعی» برای تغییر ادراک عمومی کشور هدف استفاده میکند؛ جنگ سایبری و نفوذ اطلاعاتی را برای فلجکردن زیرساختها و نهادهای حکومتی بهکار میگیرد، از «ائتلافهای منطقهای و ابزار دیپلماسی فشرده» برای منزویسازی طرف مقابل اقدام میکند.
از جنگ نظامی، اگر هدف با فشار محدود حاصل نشود، جنگ به فاز نظامی تمامعیار وارد میشود (درگیری مستقیم)، اصل عملیات، ضربه نهایی یا تکمیلکننده اهداف سیاسی.
در این فاز، مؤلفههای دیگر (اطلاعاتی، تبلیغاتی، اقتصادی) همچنان فعالاند تا مشروعیت عملیات را تقویت و نتیجه را تثبیت کنند.
ابزارهای کلیدی در جنگ ترکیبی آمریکا
ابزار نظامی غیرمستقیم: حمایت از نیروهای نیابتی، پهپادها، و عملیات اطلاعاتی
ابزار اقتصادی: تحریمهای چندلایه علیه دولتها، بانکها، و شرکتهای راهبردی
ابزار سایبری و اطلاعاتی: حملات به زیرساختهای الکترونیکی؛ جاسوسی دادههای حساس.
ابزار رسانهای و شناختی: تولید روایتهای خاص، فیکنیوز، و جنگ ادراکی.
ابزار سیاسی-اجتماعی: تحریک نارضایتی داخلی، حمایت از اپوزیسیون، و مهندسی افکار عمومی.
انتهای پیام/424