به گزارش خبرگزاری تسنیم از اراک، روز معلم برای ما، یادآور شکوه نام بزرگانی است که در کلاسهای کوچکشان، سربازانی برای ایران تربیت کردند که در میدانهای سرخِ جنگ، از خرمشهر تا کردستان، حماسهی ماندگاری آفریدند.
معلمانِ پیشین ما، تنها فرمول و واژه نیاموختند؛ آنها «غیرت» و «پاسداری از ارزشها» را در جان شاگردانشان نهادینه کردند تا در بزنگاه حادثه، رزمندگانی خالص برای اهداف مشترک ملی و مذهبی داشته باشیم. در روزگار ما نیز، این مجاهدت خاموش ادامه دارد.
از روزهای سخت کرونا تا تلاطمات جنگ دوازدهروزه و رمضان، معلمان بر خط مقدم تربیت ایستادند. آنها در کنارِ تدریسِ سرفصلهای علمی، درس «انعطافپذیری»، «احترام به والدین» و «اتحاد جمعی» را به دانشآموزان آموختند تا روحیه همکاری با سازمانها و حضور آگاهانه در کف خیابان برای نمایش قدرت ملی، به یک فرهنگ تبدیل شود.
اما حقیقت تلخ اینجاست: معلم، یک تبریک ساده و شاخهگل تشریفاتی نمیخواهد! معلمی که باید با ذهنِ متمرکز، برای هر دانشآموز بر اساس «سند تحول بنیادین» و با توجه به تفاوتهای فرهنگی و فردی، طرحِ درسِ تعالیبخش بنویسد، نباید در میانه ماه، دغدغهی «کاسه چه کنم» برای معیشت داشته باشد.
درد اینجاست که توان و انرژی سازندهی معلم، به جای آنکه صرف شناسایی استعدادهای درخشان این مرز و بوم شود، صرف شغلهای دوم و سوم میشود تا بار سنگین مالی زندگی را به دوش بکشد؛ صراحتاً باید گفت: اگر حقوق و مزایای نظام تعلیم و تربیت، همتراز با سازمانهایِ ثروتمندی چون شرکت نفت و مجموعههای مشابه باشد، ایران عزیز راه صدساله را در پنج سال طی خواهد کرد.
آن زمان است که طرحِ استعدادیابی با دقت و رواییِ کامل انجام میشود، هر فرد در جایگاهی که لایقِ آن است قرار میگیرد و توزیعِ پستهای مدیریتی، فارغ از روابط و بر اساسِ شایستگیهایِ کشفشده در همان کلاسهای درس، عادلانه خواهد شد.
یک معلم، پل ارتباطی میان وزارتخانه، مدیر، والدین و دانشآموز است؛ او کانون تپندهی مدیریت انسانی جامعه است و تأمینِ امنیتِ مالی او، نه یک هزینه، بلکه «حیاتیترین سرمایهگذاری برای امنیتِ ملی» است.
بنابراین امیدواریم برنامه ریزان، مدیران و مسئولین امر، به جایِ واژههای تکراری، به این مطالبهی برحقِ همکارانِ من ترتیب اثر دهند تا معلم بتواند با فراغ بال، نسل ظهور را تربیت کند.
یادداشت از: آوا سورانه، معلم و فعال حوزه تعلیم و تربیت
انتهای پیام/711/