به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، امروز که رژیم غاصب صهیونیستی و آمریکا جنایتکار با جسارت به شرافت ملت ما یورش بردهاند و گرههای کور معضلات روزگارمان را پیچیدهتر کردهاند، راه برونرفت از این بنبست و پیروزی قطعی بر این محور شرارت، در گرو سلاحی است که از هر موشک و تانکی بُرندهتر است: «دعا».
قطعاً گرهگشایی از مشکلات کنونی ما و تمامی مظلومان جهان، و تحقق پیروزیِ نهایی بر ظالمان، تنها با توسل به درگاه حق و تعجیل در فرج حضرت ولیعصر (عج) محقق خواهد شد؛ چرا که دعای فرج، کلیدواژه گشایش تمام قفلهای بسته تاریخ و ضامن نابودی قطعی رژیمهای جنایتکار است.
خبرگزاری تسنیم، با مرور بخشهایی از سخنان آیتالله محمدتقی بهجت (ره) به اهمیت استفاده از سلاح دعا و جایگاه آن در تعجیل در فرج و ظهور امام زمان (عج) پرداخته است:
سالک در سیر به سوی الله، خود را به سلاح های کارآمدی مجهز می کند و با توکل به خدا هیچ ترسی به دل راه نمیدهد و حرکت به سوی او را از ماه مبارک رمضان آغاز میکند که «الدُّعا سِلاحُ المُؤْمِن؛ دعا سلاح مؤمن است» و «سِلاحُهُ البُکاء؛ و سلاح او اشک است».
استجابت دعا شرطش توبه است. اگر شرایط دعا جمع باشد، استجابت دعا حتمی خواهد بود. البته استجابت به این معنا نیست که تا دعا کردیم فوراً نتیجهاش را ببینیم، بلکه گاهی استجابت بعد از دعای خاص خالص و مُخلَص می شود که جزو اخیر علّت تامه است. ما باید دعا کنیم تا توفیق حال دعا را پیدا کنیم.
جهت دعا این امور لازم است:
1. ثنا و تعظیم و تمجید ساحت مقدس حضرت حق تبارک و تعالی؛
2. اقرار به گناهان و اظهار ندامت از آن، که تقریباً به منزله توبه یا ملازم آن است؛
3. صلوات بر محمد و آل محمد علیهمالسلام، که وسیله و واسطه فیض هستند؛
4. بکا و گریه، و اگر نشد تباکی، ولو خیلی مختصر.
و بعد از اینها درخواست حاجت که در این صورت، برآورده شدن حاجت برو برگرد ندارد. البته اگر این مطالب در سجده باشد، مناسبتر است و تأثیر بکا در این میان به جایی میرسد که در عمل امداوود و نیز در قنوت وتر آمده: «فَإِنَّ ذلِکَ عَلامَةُ الْإجابَةِ؛ این نشانه مستجاب شدن است.» یعنی راه تکوینی به خدا و ارتباط با غیب است، البته برای کسی که این مطالب را باور کند.
راه خلاص از گرفتاریها منحصر است به دعاکردن در خَلَوات برای فرج ولی عصر عجلالله تعالی فرجه الشریف. نه دعای همیشگی و لقلقه زبان و صِرف گفتن «عَجِّلْ فَرَجَهُ»، بلکه دعای با خلوص و صدق نیت و همراه با توبه. ما خود را از اطرافیان و دوستان آن حضرت میدانیم؛ ولی در این امر، یعنی دعا برای تعجیل ظهور او مسامحه میکنیم!
ظهور آن حضرت اهمّ حاجات ماست، ولی ما «عَجِّل فَرَجَهُ» میگوییم، فقط برای اینکه بفهمانیم مجلس ختم شد و یا اینکه در موارد ازدحام مردم، صلوات میفرستیم تا مردم جابهجا شوند؛ نه اینکه جداً بخواهیم صلوات بفرستیم.
با اینکه میدانیم او واسطه بین ما و خداست، مع ذلک به فکر او نیستیم. ای کاش میدانستیم که احتیاج او به ما و دعای ما برای او، به نفع خود ماست، وگرنه قرب و منزلت او در نزد خدا معلوم است.
انتهای پیام/