به گزارش عصر چهارشنبه خبرگزاری تسنیم دفتر جزایر خلیج فارس، فرشته کریمی، کاپیتان تیم ملی فوتسال بانوان، در بازدید از مدرسه شجره طیبه میناب، پیراهن ملی خود را به مادر دو شهید دانشآموز تقدیم کرد؛حرکتی نمادین که همدلی ورزشکاران را با خانواده شهدا بازتاب داد.
در هوای شرجی و در میان دیوارهای بازمانده از مدرسه شجره طیبه میناب، روایت دیگری از مظلومیت کودکان این سرزمین ورق میخورد. این بار نه با تیترهای خبریِ سرد و خشک، که با گرمای حضوری که از جنس همدلی بود؛ حضور فرشته کریمی، کاپیتان تیم ملی فوتسال بانوان ایران. او به میناب آمده بود، نه برای یک مسابقه، که برای ادای دین به خاطراتی که هیچگاه نباید فراموش شوند.
میناب، شهری که در تاریخ معاصر ایران، داغدارِ مظلومانهترین حوادث بوده است. حمله ناجوانمردانه به مدرسه شجره طیبه، نه تنها 168 دانشآموز و کادر آموزشی را پرپر کرد، بلکه زخمی عمیق بر پیکره جامعه هرمزگان، استانی که بار سنگینِ حملات را بر دوش کشیده، نشاند.
در میان این شهدا، نامهایی چون محمدعلی و علیاکبر کریانیپاک میدرخشند؛ دو برادر، دو دانشآموز، دو عاشق فوتبال که آرزوهایشان در دل خاک آرام گرفت.دیدار فرشته کریمی با مادر این دو شهید، نقطهای بود که ورزش و احساس در هم تنیدند. اهدای پیراهن تیم ملی، نه یک رسم تشریفاتی، که فریادی بود از جنس همدردی.
پیراهنی که عطر تلاش، غیرت و هویت ملی را با خود داشت، حالا حامل پیام تسلی و احترام به خانوادهای بود که تمام هستیشان را در راه دفاع از این آب و خاک فدا کرده بودند. این پیراهن، یادگاری بود از قهرمانی که دردِ از دست دادن را درک میکرد و میخواست نشان دهد که خانوادههای شهدا در این غم، تنها نیستند.
این اقدام، فراتر از یک خبر ورزشی صرف است. این نشان میدهد که ورزشکاران ما، فراتر از مستطیل سبز یا سالن فوتسال، انسانهایی هستند که با درد و رنج جامعه خود، پیوندی عمیق دارند.آنها میدانند که پیروزیهایشان در عرصه بینالمللی، زمانی معنا پیدا میکند که ریشه در حمایت و همراهیِ مردمی داشته باشد که گاه، بزرگترین هزینهها را پرداختهاند.
حرکت کریمی، تلنگری است به وجدان جامعه؛ یادآوری اینکه کودکان شهید میناب، تنها اعداد و ارقامی در آمارهای جنگ نیستند. آنها لبخندهایی بودند که خاموش شدند، آیندههایی که ربوده شدند و خانوادههایی که تا ابد با خلاءِ نبودنشان زندگی خواهند کرد.همین پیراهنِ اهدایی، نمادی است از اینکه جامعه، یاد این شهدا را زنده نگه داشته و در کنارشان ایستاده است.
این همدلی، درس بزرگی به ما میدهد؛ اینکه در دنیای پرهیاهوی امروز، نگاهی عمیقتر به اطرافمان بیندازیم. شاید یک لبخند، یک کلام دلگرمی، یا حتی یک پیراهن، بتواند بارِ سنگینی را از دوشِ دردمندان بردارد و نشان دهد که انسانها، حتی در اوجِ سختیها، میتوانند به یکدیگر معنا ببخشند.
انتهای پیام/7558