به گزارش خبرگزاری تسنیم ، زهرا سلیمی ، فعال رسانه و خبرنگار در یادداشتی نوشت: در هفتههای گذشته ــ که حالا نزدیک به 53 روز از آن میگذرد ــ زندگی روزمره بسیاری از مردم با نوعی سکون ناخواسته روبهرو شده است. ارتباطاتی که همیشه ساده و در دسترس بود، ناگهان کندتر و محدودتر شد و همین موضوع برای خیلیها کار و زندگی را دشوارتر کرد. کارهایی که باید زود انجام میشد، ساعتها و گاهی روزها عقب افتاد؛ پیامهایی که قرار بود در لحظه برسند، دیر رسیدند؛ و برای بسیاری از افراد، انجام سادهترین کارهای ارتباطی به تلاشی فراتر از معمول تبدیل شد.این وضعیت برای بخشی از جامعه تنها یک اختلال فنی نبود؛ بلکه بخشی از جریان درآمد، کار روزانه یا مسئولیتهای شغلیشان به همین ارتباطات وابسته است. وقتی این مسیرها کند میشود، نگرانی و بلاتکلیفی آرامآرام در زندگی روزمره شکل میگیرد.
این خستگی پنهان شاید از بیرون دیده نشود، اما برای بسیاری کاملاً ملموس است. برنامههایی که بههم میریزد، زمانهایی که از دست میرود و احساسی از بیاطمینانی که در دل فعالیتهای روزمره نشسته است.در چنین فضایی، معرفی سرویس «اینترنت پرو» بیش از همیشه توجهها را به خود جلب کرده است؛ سرویسی که هدف آن ایجاد اتصال پایدارتر و دسترسی کممحدودتر برای برخی فعالیتهای حرفهای اعلام شده است.
بر اساس توضیحاتی که درباره آن مطرح شده، اینترنت پرو عمدتاً برای شرکتها، استارتاپها، فعالان حوزه فناوری، بازرگانان و برخی نهادهای دانشگاهی و پژوهشی در نظر گرفته شده و قرار است کیفیتی متفاوت از اینترنت معمولی ارائه دهد؛ کیفیتی که در آن پایداری ارتباط بیشتر است، پشتیبانی فنی جدیتری وجود دارد و مسیرهای شبکه بهگونهای تنظیم میشوند که اختلال کمتری در ارتباطات ایجاد شود.برای گروههایی که فعالیت تخصصیشان به ارتباط پایدار با سرویسهای بینالمللی وابسته است، چنین طرحی میتواند ضروری و حتی حیاتی باشد.
بسیاری از کسبوکارهای نوآور، شرکتهای نرمافزاری و فعالان حوزه تجارت خارجی بدون اتصال باثبات نمیتوانند جریان کاری خود را حفظ کنند. بنابراین ایجاد یک سرویس ویژه برای این نیازها، در نگاه اول منطقی به نظر میرسد.اما در کنار این توضیحات، پرسشهایی نیز در ذهن بسیاری از مردم شکل گرفته است. مهمترین پرسش به همان مسئلهای برمیگردد که این روزها بیشتر از همیشه درباره آن صحبت میشود چه کسانی میتوانند به این دسترسی ویژه دست پیدا کنند؟در توضیحاتی که درباره اینترنت پرو مطرح شده، گفته میشود دسترسی به آن معمولاً از طریق معرفی نهادهای صنفی یا کسبوکارهای ثبتشده امکانپذیر است. به این معنا که شرکتها و مجموعههایی که فعالیت رسمی دارند، میتوانند برای دریافت این سرویس اقدام کنند. در مقابل، بسیاری از کاربران عادی یا حتی فریلنسرهایی که فعالیتشان بهصورت مستقل انجام میشود، فعلاً مسیر روشنی برای دسترسی به آن ندارند.از سوی دیگر، هزینه این سرویس نیز نشان میدهد که با یک دسترسی عمومی روبهرو نیستیم.
قیمت بستههای اولیه و هزینه ترافیک بینالمللی در اینترنت پرو بهمراتب بالاتر از اینترنت معمولی است و همین موضوع نشان میدهد که این سرویس بیشتر برای فعالیتهای تخصصی طراحی شده است.با این حال، مسئلهای که همچنان نیازمند توضیح شفافتر است، نحوه اجرای این طرح و معیارهای دقیق استفاده از آن است. وقتی دسترسی به اینترنت برای بسیاری از فعالیتهای روزمره، آموزشی و اقتصادی به یک نیاز جدی تبدیل شده، طبیعی است که هر طرح تازهای در این حوزه با حساسیت و پرسش همراه شود.در واقع پرسش اصلی شاید این باشد که چگونه میتوان میان دو نیاز مهم تعادل برقرار کرد از یک سو فراهم کردن زیرساختی مطمئن برای فعالیتهای حرفهای و اقتصادی، و از سوی دیگر حفظ احساس عدالت در دسترسی به امکانات ارتباطی.اینترنت پرو اگر قرار است به توسعه فعالیتهای تخصصی کمک کند، میتواند در جای خود مفید باشد؛ اما در کنار آن، شفافیت در معیارها و شیوه اجرا میتواند به کاهش نگرانیها کمک کند.
زیرا امروز اینترنت دیگر تنها یک ابزار فنی نیست؛ بخشی از زندگی، کار، آموزش و ارتباطات روزمره مردم شده است.شاید به همین دلیل است که امروز بیش از هر زمان دیگری این پرسش مطرح میشود: آیا اینترنت پرو صرفاً راهکاری برای تسهیل فعالیتهای حرفهای است، یا ممکن است در آینده به شکلگیری فاصلهای تازه در دسترسی دیجیتال منجر شود؟
انتهای پیام/