گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم- نواف سلام نخستوزیر لبنان بر روی مذاکرات مستقیم با رژیم اشغالگر صهیونیستی و آمریکا در راستای انعقاد یک پیمان صلح مشترک حساب ویژهای باز کرده است! او بدون در نظر گرفتن واقعیات گذشته، حال و آینده در کشورش سخن از لزوم خلع سلاح مقاومت و الزام عادیسازی روابط با تل آویو میزند. سوال اصلی اینجاست که چنین خطایی از کجا نشات میگیرد؟!
در این خصوص دو نکته اساسی وجود دارد که لازم است مورد توجه قرار گیرد:
نخست اینکه حتی انعقاد یک توافق دیپلماتیک با رژیم اشغالگر و متوحش صهیونیستی، ضامن عدم تجاوز این رژیم به خاک لبنان نخواهد بود. در نگاه سیاستمداران و استراتژیستهای رژیم اسرائیل، اشغال لبنان یک مطالبه وقیحانه و ذاتی است که حتی به کشورهای دیگر منطقه مانند اردن نیز تعمیم پیدا میکند. در این معادله، هیچ پیمان یا تعهدنامهای جلودار رژیم منحوس صهیونیستی نخواهد بود.
بهتر است نواف سلام قبل از آنکه به بازی خود در زمین نتانیاهو و ترامپ ادامه دهد، به مرور اظهارات و مواضع اسموتریچ وزیر دارایی و بنگویر وزیر امنیت داخلی رژیم اشغالگر صهیونیستی درخصوص لبنان و دیگر کشورهای منطقه ( و تمایل آنها برای اشغال هرچه سریعتر این کشورها) بپردازد!
نکته دوم به خطای شناختی جریان 14 مارس( جریان غربگرای لبنان ) از جامعه این کشور باز میگردد. گفتمان مقاومت بهگونهای در میان ساکنان پرشماری از لبنان تثبیت شده که به بخشی از کالبد آنها مبدل گردیده است. در جریان مراسم تشییع پیکر شهید سید حسن نصرالله و حتی در مراسم سالگرد دبیرکل فقید حزبالله، خروش و پویایی جریان مقاومت در لبنان به اثبات همگان رسید.
در چنین شرایطی مهرههای بازی آمریکا و رژیم صهیونیستی در بیروت از درک واقعیات قطعی و مسجلی که در کشورشان رخ میدهد عاجز هستند. پایگاه اصلی حزبالله، نه در جنوب لبنان بلکه در قلوب و اذهان بسیاری از شهروندان لبنانی است.
در چنین شرایطی اصرار بر خلع سلاح حزبالله و بیدفاع کردن لبنان در برابر دشمنی که سودای اشغال این کشور را هرگز پنهان نمیکند، فراتر از یک خبط محاسباتی و راهبردی از سوی دولت نواف سلام محسوب میشود. نخستوزیر لبنان بهصورت کاملاً خودخواسته تبدیل به کاتالیزور و عامل تسریعکننده تسلط رژیم صهیونیستی بر کشورش شده است، موضوعی که هرگز از سوی طرفداران گفتمان مقاومت قابل قبول نیست.
تجربه نشان داده است که هویت و کارکرد حزبالله به مراتب اصیلتر و قدرتمندتر از آن است که مهرههای بازی واشنگتن و تلآویو در بیروت بتوانند به آن لطمهای بزنند.
انتهای پیام/