به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، ترکیه در اثنای حملات مشترک آمریکا و رژیم اسرائیل به کشورمان، به دنبال موازنهسازی و تلاش برای میانجیگری بوده است. رسانههای آنکارا و استانبول در این مدت، موضعی منصفانه و مبتنی بر حُسن همجواری نشان دادهاند، اما در عین حال، تحلیلگران این کشور گوشه چشمی هم به رقابت سیاسی و اقتصادی بین ایران و ترکیه دارند. آنان میگویند، رویدادهای تنگه هرمز و دریای عمان، میتواند ظرفیت بالایی برای سودهای میلیاردی ترکیه به دنبال بیاورد.
نجم الدین باتر اَل از تحلیلگران مشهور ترکیه در یادداشتی با عنوان «نعمتِ هرمز» به بررسی این موضوع پرداخته که در میانه تنش و جنگ، آنکارا چگونه میتواند سود ببرد.
او در ادامه، موضوع تنگه هرمز را به مسائل داخلی ترکیه نیز ربط داده و معتقد است که بنا به دلایل بسیار، همه چیز به نفع حزب حاکم پیش میرود. با وجود آن که این یادداشت با لحنی جانبدارانه به نفع حزب حاکم ترکیه نوشته شده، اما خواندن آن، از این جهت مهم است که اولاً نگاه عملگرایانه حاکم بر بخش مهمی از تحلیلگران نزدیک به آکپارتی درباره جنگ، شرایط منطقه و سیالیت اهداف سیاست خارجی دولت برآمده از حزب عدالت و توسعه را روشن میکند.
در عین حال، نشان میدهد که آکپارتی، چگونه از هر موقعیتی استفاده و سود سیاسی برده و حتی وقوع جنگ در کشور همسایه را بر اساس منافع حزبی خود روایت میکند.
نظرات این نویسنده ترکیهای را با هم مرور میکنیم:
هرمز، برای ما نعمت است
تصمیم ترامپ برای حضور در دریای عمان و به قول خودش «محاصره دریایی»، باعث تنش جهانی و افزایش قیمت نفت شد. اما نکته مهم اینجاست که با مسدود شدن عبور 20 درصد از نفت و گاز طبیعی مایع اروپا و خاورمیانه، ترکیه به قلب انرژی جهان تبدیل شد. زیرا در کوتاه مدت، راهی جز استفاده از خطوط لوله وجود نداشت.
62 درصد از ذخایر نفت جهان و 30 درصد از تولید نفت آن در منطقه خاورمیانه است و ترکیه به عنوان یک پل طبیعی به سوی اروپا، به یک جایگزین ضروری تبدیل شده است.
ترکیه در مرکز خطوط لوله انرژی نیز قرار دارد. خطوطی که از مرزهای ما عبور میکنند، هم از نظر اقتصادی و هم از نظر استراتژیک مهم هستند. حالا میتوان به وضوح دید، ترکیه با مجموع 7 خط لوله انرژی، قطب انرژی جهان است.
نگاهی دوباره به مسیرهای انرژی
خط لوله نفت خام عراق - ترکیه روزانه 1.5 میلیون بشکه نفت خام را که از کرکوک و سایر میادین تولیدی عراق به دست میآید، به ترمینال دریایی جیحان منتقل میکند.
خط لوله گاز طبیعی 935 کیلومتری روسیه - ترکیه از زیر دریای سیاه با نامهای ترکاستریم و بلو استریم، سالانه 31.5 میلیارد متر مکعب گاز را به ترکیه و اروپا منتقل میکند.
خط انتقال اصلی گاز طبیعی شرق آناتولی ایران - ترکیه سالانه 10 میلیارد متر مکعب گاز طبیعی ایران را حمل میکند که از دوغوبایزید شروع شده و از قونیه عبور میکند.
خط لوله نفت باکو- تفلیس - جیحان، با ظرفیت سالانه 50 میلیون تن، نفت تولید شده در منطقه خزر را از طریق جمهوری آذربایجان و گرجستان به جیحان و از آنجا به بازارهای جهانی منتقل میکند.
خط لوله گاز طبیعی باکو- تفلیس - ارزروم، گاز طبیعی تولید شده در میدان شاه دنیز در منطقه جنوبی دریای خزر در جمهوری آذربایجان را به ترکیه منتقل میکند.
تاناپ یا پروژه خط لوله گاز طبیعی ترانس آناتولی، یک پروژه عظیم است که جایگاه خود را در بازارهای جهانی انرژی تثبیت کرده و گاز طبیعی را به کشورهای اروپایی منتقل میکند.
با توجه به اینکه اروپا تقریباً 40 درصد از نیاز سالانه 400 میلیارد متر مکعبی گاز طبیعی خود را از منابع خارجی تأمین میکند، نقش ترکیه در معادله امنیت تأمین انرژی مهمتر میشود. کسب موقعیت استراتژیک در کنترل جریانهای انرژی، نفوذ سیاسی و اقتصادی این کشور را در سطح بینالمللی نیز تقویت خواهد کرد.
در حالی که هزینههای بالای انرژی در اروپا باعث افزایش تورم میشود، این امر برای کشور ما ترکیه، یک مزیت هزینهای ایجاد میکند. چرا که تولید انرژی ارزان و پایدار، رقابتپذیری صنعتی را افزایش میدهد و ترکیه را به یک قطب تولید تبدیل میکند.
به خاطر وضعیت جدید تنگه هرمز، ما کشوری خواهیم بود که بیشترین سود را از درگیری خاورمیانه خواهد برد. درآمدهای انرژی ما افزایش مییابد، تراز حساب جاری بهبود مییابد، افزایش نرخ ارز تضعیف میشود، تورم کاهش مییابد و نرخ رشد شتاب میگیرد. مگر میتوانیم شاد نباشیم؟ حالا بگذارید با این مقدمه، سراغ تأثیر این وضعیت بر سیاست داخلی ترکیه برویم.
جنگ یا اقتصاد؟
بگذارید چند داده مهم را به اشتراک بگذارم. 74% از مردم ترکیه معتقدند که جنگ تأثیر منفی بر اقتصاد خواهد داشت. آنها فکر میکنند که مبارزه با تورم تحت تأثیر منفی افزایش قیمت انرژی و عدم قطعیت در بازارها قرار خواهد گرفت.
به همین دلیل، من انتظار داشتم که در بررسی لیست مهمترین موضوعات و دغدغههای شهروندان، جنگ با قاطعیت در رتبه اول قرار گیرد، اما تورم و هزینه بالای زندگی با 28% در رتبه اول قرار گرفت. همچنین نگرانی درباره جنگ آمریکا-اسرائیل-ایران با 8% در رتبه دوم قرار گرفت.
این نتایج نشان میدهد که مردم مبارزه خود برای بقا را در اولویت قرار میدهند. اقتصاد ترکیه علیرغم شوکهای جنگ، مقاوم بوده است. با این حال، مشکلات بازنشستگان، حداقل بگیران و پیشه وران، که پایگاه رأیدهندگان حزب عدالت و توسعه را تشکیل میدهند، همچنان ادامه دارد.
حزب عدالت و توسعه باید راهحلهایی برای مشکلات معیشتی اقشار کمدرآمد پیدا کند.
سه دلیل افزایش محبوبیت آکپارتی
بررسیها و تحقیقات میدانی نشان داده که میزان محبوبیت حزب عدالت و توسعه در دو ماه گذشته روند صعودی داشته است.
سه عامل در این قضیه نقش دارد:
1. نتایج مثبت روند «ترکیه بدون تروریسم» (انحلال پ.ک.ک) در حال مشاهده است.
2. درصد کسانی که میگویند «دولت و مخالفان باید در زمان جنگ، کنار هم باشند» به 73 درصد افزایش یافته است.
3. درصد کسانی که میگویند اردوغان باید ترکیه را اداره کند، به 54 درصد رسیده است.
همه اینها در حالی است که حزب جمهوری خلق (ج. ه. پ) به رهبری اوزگور اوزل، یا فقط از انتخابات پیش از موعد حرف میزند و یا از ضرورت آزادشدنِ اکرم امام اوغلو!
به عبارتی دیگر، این حزب مهم اپوزیسیون، در کانون تحولات نیست و از دغدغهها و مشکلات ترکیه فاصله گرفته است. مردم نگران گذران زندگی هستند. اما دستور کار اوزگور اوزل چیست؟ انتخابات.
در حالی که جنگ در کشور همسایه ما ایران ادامه دارد، در حالی که موشکها به سمت ترکیه شلیک میشوند، در حالی که قیمت انرژی موضوع شماره یک دستور کار جهان است، اوزگور اوزل در حال پارو زدن در خلاف جهت باد است.
ما ملتی هستیم که در مواقع تهدیدهای خارجی و جنگ متحد میشویم. مردم ما میخواهند احزاب سیاسی در مورد مسائل ملی با اجماع عمل کنند. 73 درصد از مردم ما میخواهند احزاب سیاسی در مواجهه با تهدیدات خارجی با اجماع عمل کنند.
73 درصد از هواداران حزب عدالت و توسعه، 74 درصد از هواداران حزب جمهوری خلق، 74 درصد از هواداران حزب حرکت ملی گرا، 80 درصد از هواداران حزب İYİ و 72 درصد از هواداران حزب دمپارتی میخواهند که احزاب در مورد مسائل ملی در صورت وجود تهدیدات خارجی علیه ترکیه، با هم در حال همکاری باشند.
اوزگور اوزل، رهبر ج. ه. پ، باید با توجه به این دادهها، سیاستهای خود را مورد بازنگری قرار دهد.
انتهای پیام/