به گزارش خبرگزاری تسنیم از سقز، مدرسه فقط یک ساختمان نیست؛ حافظه جمعی یک شهر است، جایی که رؤیاها شکل میگیرند و آینده نوشته میشود. در سقز، مدرسه «حجاب» سالها چنین نقشی داشت؛ پناهگاهی امن برای صدها دختر نوجوان که قرار بود فردای این سرزمین را بسازند.
اما این روایت، ناگهان در میان دود و آوار متوقف شد. حملهای که نه فقط دیوارهای یک مدرسه، بلکه امنیت روانی یک نسل را هدف گرفت. آنچه باقی ماند، فقط خرابه نبود؛ زخمی بود که هنوز در حافظه شهر تازه است.
یادبود این مدرسه، بازگشت به همان نقطه درد بود. نقطهای که باید فراموش نمیشد. حضور مسئولان، فرهنگیان و نیروهای امدادی در این مراسم، تلاشی بود برای زنده نگه داشتن حقیقتی که خطر عادیسازی آن وجود دارد.
در دل این مراسم، یک پیام روشن دیده میشد: مدرسه، خط قرمز جامعه است. هرگونه تعرض به آن، تعرض به آینده است؛ آیندهای که هیچ توجیهی برای نابودی آن پذیرفته نیست.
سقز در این روز، فقط سوگوار نبود؛ مطالبهگر بود. مطالبهای برای دیده شدن، برای پاسخگویی، و برای جلوگیری از تکرار چنین جنایاتی.
این یادبود، اگر چه به گذشته نگاه داشت، اما در واقع رو به آینده ایستاده بود؛ آیندهای که هنوز نیازمند حفاظت و صیانت جدی است.
مراسم یادبود مدرسه «حجاب» سقز در فضایی برگزار شد که ترکیبی از اندوه و ایستادگی را به نمایش گذاشت. حضور نمادین نیروهای امدادی، کادر سلامت، هلالاحمر و فرهنگیان، یادآور لحظههایی بود که در بحرانها، پیش از هر نهاد دیگری، انسانیت به میدان میآید.
این حضور، صرفاً تشریفاتی نبود؛ حامل یک پیام اجتماعی مهم بود: در مواجهه با فاجعه، جامعه تنها نمیماند. این همبستگی، یکی از معدود سرمایههایی است که در دل بحرانها معنا پیدا میکند.
در همین چارچوب، مدیرکل آموزش و پرورش کردستان با اشاره به ابعاد این حادثه، آن را فراتر از یک حمله فیزیکی دانست و اظهار کرد: هدف قرار دادن مدارس، در واقع هدف گرفتن بنیانهای فرهنگی و آیندهساز جامعه است.
وی تأکید کرد که مدرسه، صرفاً محل آموزش نیست؛ بلکه نمادی از امید، عدالت و آزادی است. از این منظر، هرگونه تعرض به آن، تعرض به ارزشهایی است که جامعه بر پایه آنها شکل میگیرد.
اشاره به نمونههایی مانند مدرسه «حجاب» سقز و دیگر مدارس آسیبدیده، تلاش برای نشان دادن یک الگوی تکرارشونده از خشونت علیه فضاهای آموزشی بود؛ الگویی که به گفته مسئولان، پیشتر نیز در نقاط مختلف جهان دیده شده است.
در واکنش به این وضعیت، پویش «صدای ما خاموش نمیشود» بهعنوان یک پاسخ فرهنگی و اجتماعی شکل گرفته است. این پویش قرار است از طریق تولید محتوا، برگزاری نشستهای تبیینی و مشارکت دانشآموزان و فرهنگیان، روایت این اتفاقات را زنده نگه دارد.
نکته مهم در این پویش، تغییر میدان مواجهه است؛ از عرصه نظامی به عرصه فرهنگی. تلاشی برای آنکه روایتها فراموش نشوند و افکار عمومی، نسبت به چنین رخدادهایی حساس باقی بماند.
در پایان این مراسم، تعهد خیرین برای بازسازی مدرسه، نقطهای امیدبخش در دل این روایت تلخ بود. بازسازی یک ساختمان، اگرچه ضروری است، اما آنچه اهمیت بیشتری دارد، بازسازی حس امنیت و اعتماد در میان دانشآموزان است.
به گزارش تسنیم؛ یادبود مدرسه «حجاب» سقز، اگر صرفاً به یک مراسم نمادین محدود بماند، چیزی از عمق فاجعه کم نخواهد کرد. آنچه امروز ضروری است، تبدیل این رویداد به یک مطالبه جدی در سطح ملی و بینالمللی است.
وزارت آموزش و پرورش، دستگاه دیپلماسی و نهادهای مسئول باید بهصورت شفاف و فعال، پیگیر اینگونه حوادث باشند تا مدرسهای دیگر، فردا به سرنوشت «حجاب» دچار نشود. سکوت یا واکنشهای حداقلی، نهتنها بازدارنده نیست، بلکه راه را برای تکرار چنین فجایعی باز میکند.
اگر قرار است «صدای ما خاموش نشود»، این صدا باید با موضعگیری قوی در سطح بینالملل منعکس شود تا این یادبودها به تکرار اندوه ختم نشود.
انتهای پیام/490/