به گزارش خبرگزاری تسنیم از شیراز، آیین وداع با شهدای حمله اخیر رژیمهای آمریکایی و صهیونیستی، شامگاه یکشنبه در بلوار تختجمشید شیراز، صحنه حضور گسترده و کمنظیر مردم این شهر بود؛ حضوری که بار دیگر نشان داد شیراز در لحظات سخت، یکپارچه و استوار کنار خانوادههای داغدار میایستد.
از لحظههای نخست غروب، جمعیت انبوهی از شهروندان زن و مرد، جوان و سالخورده با چهرههایی اندوهگین و چشمانی اشکبار، خود را به محل مراسم رساندند تا با پیکرهای شش عضو خانواده شهید سیدمهدی نبیزاده وداع کنند.
خیابانهای اطراف بلوار تختجمشید مملو از زمزمه دعا، بغضهای فروخورده و نوای یکتاپرستی بود که در میان جمعیت طنین میانداخت و فضای مراسم را آکنده از همدلی و سوگ مشترک میکرد.
شمعهایی که در دست مردم روشن شده بود، در کنار اشکهایی که بیوقفه جاری میشد، تصویری از پیوند عاطفی و معنوی مردم با این خانواده مظلوم را به نمایش گذاشت.
مادران کودکان خود را در آغوش میفشردند و پدران با سکوتی سنگین، تابوتهایی را بدرقه میکردند که هر یک روایتگر مظلومیت و بیگناهی بود.
شهید سیدمهدی نبیزاده، متولد پنجم دیماه 1363، مردی شناختهشده به ایمان، نجابت و زندگی سرشار از محبت بود. او و همسرش زهرا عباسیولدی (متولد چهارم خرداد 1366)، سالها زندگی مشترک خود را بر پایه عشق، آرامش و تربیت فرزندانی نیکسرشت بنا کرده بودند. ثمره این زندگی چهار فرزند بود: حانیهسادات متولد سال (1388)، رقیهسادات (1389)، سیدمحمدهادی (1395) و سیدمحمدحسن (1403)؛ کودکانی که هر یک دنیایی از معصومیت و امید بودند.
این خانواده، در حالی که هیچ سلاحی جز پاکی و بیگناهی نداشتند، قربانی حملهای شدند که وجدانهای بیدار جهان آن را محکوم میکنند. آنان رفتند، اما خاموش نشدند؛ نامشان به نمادی از مظلومیت، ایمان و پایداری تبدیل شد.
امروز «نبیزاده» تنها یک نام خانوادگی نیست؛ روایتی است از رنج یک ملت، از زخمی که بر دل مردم ایران نشسته و از حقیقتی که تاریخ آن را فراموش نخواهد کرد.
انتهای پیام/424/