به گزارش خبرگزاری تسنیم از رشت، شامگاه سیزده فروردین، میادین و خیابانهای شهر رشت، بار دیگر در سی و سومین قرار گیلانیان غیور، صحنهای از حضور مردم و جلوههای متنوع مشارکت جمعی بود.
همگام با جمعیت از مسیرهای دهگانه به سوی میدان شهدای ذهاب حرکت میکنیم، طبق گمانه زنیها قاعدتا بعد از سیزدهبدر باید حضور کمرنگتری را شاهد باشیم، اما این مردم، به گفته رهبر شهیدشان مبعوث شدهاند و پرشورتر هم حضور داشتند.
باز هم در میان جمعیت قابهای تاثیرگذاری میبینیم و ثبت میکنیم در یکی از قابهای تاثیرگذار این شب، مردی میانسال، دستنوشتهای را با دستان خود بالا نگه داشته بود، نوشتهای که در میان نور چراغها و پرچمهای پراکنده در میدان، به نمادی از بیان شخصی در دل یک حرکت جمعی تبدیل شده بود.
او نوشته بود: اعتراض دارم خصوصا اقتصادی، اما وطن نمیفروشم، دنیا دارد به ایران افتخار میکند چون فهمیده حرف حق میزنیم.
این تصویر، بیش از آنکه صرفا یک جزئیات بصری باشد، نشانهای روشن از پیوند عاطفی مردم با فضای میدان است؛ جایی که هر نفر میکوشد سهمی در روایت شب داشته باشد، حضور این دستنوشته در میان جمعیت انبوه، نشان میدهد که مشارکت مردم تنها در ایستادن و تماشا کردن خلاصه نمیشود، بلکه در نوشتن، گفتن، بالا بردن صدا و ثبت یک موضع جمعی نیز معنا پیدا میکند.
نورهای بلند میدان، جمعیت گسترده و پرچمهای برافراشته در پسزمینه، تصاویر میدان شهدای ذهاب رشت است و تصویری از شهری که در آن، حضور مردم تنها یک تجمع نیست، بلکه شکلی از بیان هویت، همدلی و تعلق است.
در این میان، دستنوشتههای مردم بالا گرفتهشده، یادآور این حقیقت است که میدان، فقط محل حضور جسمها نیست؛ محل بروز احساسها، باورها و حرفهای ناگفته نیز هست.
آنچه این اجتماع را برجسته میسازد، تنها تعداد حاضران نیست، بلکه کیفیت حضور است، سکون و وقار جمعیت، پرچمهایی که در دست مردم حرکت میکرد، و هماهنگی نمادهای نصبشده در پیرامون میدان، همگی نشان میدادند که این شب، فراتر از یک گردهمایی معمولی است و به نمادی از وطنپرستی، باور و همبستگی مردمی تبدیل شده است.
در سویی از میدان که مجسمه میرزاکوچک جنگلی ایستاده است، پرچم ایران در دست، گویی سالها منتظر یارانش بوده و حالا این عاشقان وطن آمدهاند تا با میرزا و آرمانهایش عهدی دوباره ببندند و حالا او از میان ورقهای تاریخ این سرزمین، در میدان شهدای ذهاب ایستاده و به این مردم میبالد.
گوشهای دیگر از میدان شهدای ذهاب کودکان و نوجوانان کنار والدین خود نقشه ایران را تکمیل میکنند به نشانه اینکه ما پای این وطن ایستادهایم و با همین دستهای خودمان میسازیم.
آنسوتر پیرمردی با یک گوشی بسیار قدیمی که شاید کیفیت خوبی هم نداشت، در حال فیلم و عکس گرفتن از اهتزاز پرچمها در جمعیت بود و شاید او این فیلمها را هرچند ساده و بیکیفیت به نوههایش نشان میدهد که بگوید این شبها رشادت و همبستگی مشق هر شب مردم ایران است.
این قابهای ماندگار در شب سیزدهبدر گیلانیان ثبت شد و این مردم واقعی ایران هستند و هیچ پیام دیگری از ایران بجز وطنپرستی، مخابره نمیشود.
انتهای پیام/