به گزارش خبرنگار فرهنگی برگزاری تسنیم؛ هنرمندان ایرانی تهدید ترامپ به بازگشت ایران به عصر حجر را با ارجاع به تمدن کهن ایران و عقبماندگی خود آمریکا پاسخ دادند.
گرشا رضایی، خواننده در واکنش به یاوهگویی اخیر ترامپ مبنی بر «بازگرداندن ایران به عصر حجر» نوشت:
ایران را دوباره به «عظمت» میرسانیم. ایران را به «عصر حجر» باز میگردانیم. به همانجا که به آن تعلق دارد. ایران معمار تمدن بشر است. از اونایی که سواد دارن بپرس تا بفهمی 250 سال تاریخ شما برای ما معاصرم حساب نمیشه.
ریاضی و ستاره شناسی و موسیقی و فلسفه و معماری ریشههاشون تو این خاکه فقط کافیه راجع به خیام و خوارزمی از اونایی که مدرسه رفتن بپرسی همین دو مورد کافیه. باقیش پیشکش.
پیمان طالبی، مجری در واکنش به حرفهای شب گذشته رئیس جمهور آمریکا نوشت: 6000 سال کجا، 250 سال کجا، برو عمو... توی این قضیه اصلا به ما نمیخوری
میلاد عرفانپور، شاعر در واکنش به صحبتهای شب گذشته رئیس جمهور آمریکا: قدمت آفتابه ایرانی 2600 سال، قدمت آمریکا 260 سال. والا ما توی عصر حجر هم از الان شما با فرهنگتر و تمیزتر بودیم
نغمه ثمینی، نویسنده و نمایشنامهنویس در واکنش به یاوهگوییهای رئیسجمهور آمریکا درباره ایران گفت:
میشود توهین را شنید و خود را به نشنیدن زد. این توهین اما بعد از دو روز از ذهن و جان من نمیرود. ما را نمیشود به عصر حجر برگرداند.
زمان حافظ نیروگاه برق نبوده اما حافظ تمدن را به کمال سروده: «در غنچه هنوز و صدت عندلیب است»
امرالله دادجو، کارگردان و نویسنده سریالهایی همچون «تفنگ سرپر» و «روزی روزگاری»، چند بیتی برای نبرد این روزهای میهن سرود:
چه قیامت است و غوغا مگر آخرالزمان است
که زمین دوان به هر سوی و شکار آسمان است
به عزای خود نشینیم و یا به سوگ و ماتم
که جهان کمال و کامل به کام ابلهان است
که دو خوک دیوسیرت و به صورت اهرمن رخ
و دو جانی لجن مخ که جنونشان عیان است
همه گونه بمب و موشک و هرآنچه زانِ کشتن
به وفورشان فراهم و در اختیارشان است
پس از آن که خسته گشتند و ملولِ «غزّه بازی»
پیِ جنگ و بازی نو، ره تازهشان بر آن است
که دوگانه خون بریزند، به ویژه کودکان را
و سیاه مستِ این نوش که بادهٔ ددان است
به خرابی و به کشتار دگر کمر ببندند
به یکی فراخ دامن طرفی که در جهان است
و هماره بوده و هست گل سرسبد زمین را
و این حقیقت محض و نه وهم و در گمان است
چه خوش آمدند اما که چنان شان بکوبیم
که جهان ببیند اینجا صف و کشور یلان است
دُمشان بریده از بیخ و دگر قفا دریده
و چنین «پسی» یقینا که ز «پیش»شان نشان است
سر و شاخشان هم اکنون بشکستهایم لکن
«سر گُندهٔ شکستن به لحاف در، نهان است»
انتهای پیام/