به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، در روزهایی که سایهی تلخِ وعدههای فریبندهی بیگانگان و بمبارانهای بیامانِ دشمنان، بر سرِ ایران سنگینی میکند، روایت مردمان این آب و خاک، داستانی است از استقامت، همدلی و ایمانی راسخ به توانِ خویش.
آن روزها که ترامپ، با لباسی از دروغ و فریب، وعدهی نجات سر داد و هشتگهایی چون «#Help_Trump» قرار بود کلیدِ گشایشِ گرههای کورِ زندگی ایرانیان باشد، جز فریب و ویرانی، ارمغان دیگری نداشت. فاصله میان آن شعارهای توخالی و واقعیت تلخِ امروز، آنقدر عمیق است که حتی یادآوریاش نیز گزنده است.
اما امروز، ایران نه تنها به "عصر حجر" بازنمیگردد، بلکه با هر ضربهای که میخورد، قویتر از پیش، از دلِ خاکسترِ ویرانیها سر برمیآورد. کسانی که تصور میکردند با تخریب زیرساختهای اقتصادِ این مرز و بوم – از مجتمعهایِ فولادی و پتروشیمی گرفته تا مراکزِ درمانی و کارخانههای تولیدی – میتوانند این سرزمین را به زانو درآورند، در اشتباهی بزرگ بودهاند.
این حملات، نه رویایِ آزادی به همراه دارد و نه نمودی از کمک؛ بلکه تنها، چهرهی واقعی دشمنان را آشکار میسازد؛ دشمنانی که در پیِ "بازگرداندن ایران به عصرِ حجر" بودند، غافل از آنکه ارادهی پولادین مردمان این سرزمین، همواره سدّ راهِ چنین رؤیاهای شومی بوده است.
آنان که به شعارهای پر زرق و برقِ "عمو ترامپ" دل خوش کرده بودند، امروز در میان دود و غبار ویرانی همان کارخانهها و بیمارستانهایی ایستادهاند که روزی، نان هزاران خانواده از سفرههایشان برمیخاست. امروز، صدایِ کارگران جای خود را به سکوت آوارها داده و سقفهایی که روزی پر از همهمه بود، فرو ریخته است. این، همان حقیقت تلخی است که پشتِ پردهی وعدههای شیرین "نجات" پنهان بود؛ حقیقتی به تلخیِ بمبهایی که بر سرِ خانهها، مدارس، بازارها و مراکزِ درمانی فرود آمدند.
اما در دلِ این مصیبتها، حماسهیِ دیگری در جریان است. جایی که امدادگران، نیروهای خدمات شهری، تکنسینها و کارگران، شبانهروز برای بازگرداندن روشنایی و آسایش به مردم تلاش میکنند. جایی که داوطلبان مردمی، آستینها را بالا زدهاند تا خانههای ویران را دوباره بسازند و بازارهایِ نیمهجان را سرپا نگه دارند. این، همان غیرتِ ایرانی است که در سختترین لحظات، چون نگینی درخشان، جلوهگر میشود.
مردمِ ایران، امروز بهتر از هر زمانِ دیگری دریافتهاند که "علاج در وطن" است و هیچ نیرویِ بیرونی، دلسوزتر از خودِ مردم برایِ این سرزمین نبوده و نخواهد بود. آن هشتگهای فراموششده، زیر آوار اعتمادِ بر باد رفته مدفون شدهاند و امروز، تنها صدایِ ایستادگی و همبستگی است که در کوچه پسکوچههایِ این سرزمین طنینانداز میشود.
ایران، هیچگاه به عصرِ حجر بازنخواهد گشت. این خاک، با ریشههایِ عمیقِ تاریخی و فرهنگیِ خود، و مهمتر از همه، با ارادهیِ پولادینِ مردمانش، همواره قویتر از هر گزندهای، از دلِ سختیها برخاسته و برمیخیزد. خانههایِ ویران، دوباره ساخته خواهند شد، چرخهایِ تولید، دوباره به حرکت درخواهند آمد و این مردم، با اتکا به توانِ خویش، سقفی بلندتر از پیش، بر فرازِ این سرزمین برپا خواهند کرد؛ سقفی که نه با شعارهایِ فریبنده، که با استقامت و ایستادگیِ خودشان بنا شده است.
انتهای پیام/