به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد، 12 فروردین در تاریخ سیاسی معاصر ایران، تنها یک روز در تقویم یا یک سالگرد تشریفاتی نیست ، بلکه نقطه عطف عمیقی است که در آن «اراده ملی» با «ایمان مذهبی» گره خورد تا الگوی نوین «مردمسالاری دینی» را به مثابه راه سومی در برابر مکاتب شرق و غرب به جهان عرضه کند.
این روز، یادآور لحظهای است که ملت ایران با جسارتی بینظیر، صندوقهای رأی را به سنگر تثبیت استقلال و عزت خود بدل کردند و نشان دادند که در افق اندیشه اسلامی، «مردم» تنها مخاطب قدرت نیستند، بلکه صاحبان و معمارانِ اصلی آن محسوب میشوند.
در امتداد این مسیر، اقتدار پایدار کشور همواره در گرو ایفای نقش حکیمانه حاکمیت در ایجاد فضا برای «شنیدن حرف تمام جریانها» و صیانت از «تکثر آرایی» بوده است که ایران را سرایی متعلق به تمام ایرانیان میداند. در واقع، بالندگی نظام در گذر از چالشها، ریشه در این حقیقت دارد که حاکمیت به عنوان چتر جامع ملی، بستر لازم را برای تضارب آراء و حضور نگاههای مختلف فراهم آورد، چرا که قدرت واقعی درونزا، از دل گفتگو و تعامل میان طیفهای گوناگون وفادار به وطن برمیخیزد.
امروز، در کشاکش تلاطمهای پیچیده بینالمللی و در میانه کارزار رسانهای و اقتصادی استکبار جهانی که تمام توان خود را برای تضعیف اقتدار ایران به کار بسته است، بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازخوانی همان روح وحدتبخش دوازدهم فروردین هستیم. حقیقت ماجرا اینجاست که دشمنان این مرز و بوم از هیچچیز به اندازه «ایرانی منسجم و همدل» هراس ندارند، چرا که شکوه این نظام نه فقط در ابزارهای دفاعی، بلکه در همافزایی قلبهایی است که در فضایی آزاد و کثرتگرا برای سرفرازی این پرچم میتپد.
در این موقعیت خطیر تاریخی، رسالت بزرگ و بازگشتناپذیر تمامی نخبگان، فرهیختگان و جریانهای فکری کشور این است که با بهرهگیری از بسترهای تعاملی نظام، از حصارهای جناحی عبور کرده و بر گرد محورِ «منافع ملی» حلقه بزنند.
نخبگان باید پیشقراول تقویت پیوندهای اجتماعی باشند تا با تکیه بر ظرفیتهای بیپایان مردمسالاری دینی و در سایه حاکمیتی که تکثر و شنیدن نقدها را مایه پویایی خود میبیند، ایرانی بسازیم که اقتدارش لرزه بر اندام سلطهگران اندازد و مایه فخر هر ایرانی در هر جای این کره خاکی باشد، چرا که ساختن یک ایران مقتدر و پیشرو، نه یک انتخاب، بلکه مأموریتی تمدنی است که تنها با «وحدت کلمه» و «عزم ملی» به سرمنزل مقصود خواهد رسید.
نویسنده: رضا حشمتیان، فعال سیاسی و اقتصادی
انتهای پیام/282