به گزارش خبرگزاری تسنیم از اهواز، دوازدهم فروردین، تنها یک روز در تقویم تاریخی ایران نیست؛ نماد تحقق آرزوی دیرینهای است که در آن مردم پس از سالها مبارزه، توانستند نظامی برآمده از رأی و اعتقاد خود را بنیان نهند.
12 فروردین؛ نقطه آغاز تحقق عینی مردمسالاری دینی
در عصری که گفتمان غالب جهانی، دین را ناکارآمد و محکوم به حاشیهرانی میدانست، انقلاب اسلامی با اتکا به حضور و پشتوانه مردم، اثبات کرد که دین نه تنها میتواند در متن سیاست قرار گیرد، بلکه کارآمدترین نظام حکمرانی را نیز میتوان بر مدار آن طراحی کرد.
روز 12 فروردین 1358، با کسب 98.2 درصد آرا، پیوند ناگسستنی «جمهوریت» و «اسلامیت» را به منصه ظهور رساند و نقطه آغازی شد برای تجربهای بینظیر از مردمسالاری دینی در جهان معاصر.
حضور در صحنه؛ فصل مشترک تمامی ادوار انقلاب
حضور مردم در صحنه، همواره به عنوان فصل مشترک تمامی ادوار انقلاب اسلامی بوده است. از تظاهرات مردم علیه رژیم پهلوی تا هشت سال دفاع مقدس، تا حضور در دفاع از انقلاب در فتنه 88 تا مقابله با کودتای 18 دی1404 و از حضور در پای صندوقهای رأی تا حمایت از آرمانهای مقاومت و استقلال، این مردم بودند که هر تهدیدی را به فرصتی برای پایداری تبدیل کردند.
اما آنچه این حضور را از یک حرکت مقطعی به یک فرهنگ مستمر تبدیل کرد، هنر بزرگی بود که رهبر کبیر انقلاب و قائد شهید به کار بست: «وارد کردن مردم در همه عرصهها» و «بصیرت و آگاهی دادن مستمر به ایشان». این دو اصل، معنای حقیقی «جمهور» و «جمهوریت» را از یک شعار به یک حقیقت عینی و ماندگار تبدیل کرد.
رهبری شهید در دوران زعامت خویش، مدافع و حامی سرسخت مردم و مردم سالاری بود و این استقامت ایشان در مسیر مردم در پس سالها، نهال مردم سالاری دینی را بارور ساخت.
بعثت مردم پس از 47 سال؛ ظرفیتی برای بازآفرینی امید
گذشت 47 سال از پیروزی انقلاب اسلامی، آزمونهای بزرگ و بیشماری را پیش روی این نظام قرار داده است. فراز و نشیبهای سیاسی، تحریمهای ظالمانه، پیچیدگیهای منطقهای و دگرگونیهای نسلی، همگی عرصههایی بودند که انقلاب اسلامی توانست با تکیه بر همان اصل اساسی یعنی «باور به توانایی مردم و امید به نصرت الهی» از آنها عبور کند.
بعثت مردم در دفاع از موجودیت نظام پس از نیم قرن
امروز، «بعثت مردم» پس از حدود نیم قرن، به ظرفیت بالای این نظام برای بازآفرینی امید و ایستادگی مقابل دشمنان تبدیل کرده است. امروز پس از 30 روز از حمله رژیم صهیونسیتی و آمریکا با تمام توان، مردم در کف خیابان در ایستادند و این نشان از بلوغ و آگاهی مردم است. مردمسالاری دینی به عنوان گوهر اصلی این نظام، در بستر همین حضور معنا مییابد
مجلس خبرگان؛ تبلور نهادی پیوند ملت و آرمانها
از جمله نهادهای اساسی که خود تبلور این پیوند عمیق در نظام جمهوری اسلامی و از نهادهای برآمده از مردم سالاری دینی است، مجلس خبرگان رهبری میباشد.
این مجلس که منتخبان آن مستقیماً با رأی مردم برگزیده میشوند، مسئولیتی خطیر بر عهده دارد که یکی از وظایف این مجلس، انتخاب رهبر جدید است. پس از شهادت رهبر جهان اسلام، دشمن تصور کرد که دیگر کار نظام تمام است ولی خبرگان رهبری با یک انتخاب دقیق و هوشمندانه دشمن را ناامید کردند.
نخستین پیام آیتالله سیدمجتبی خامنهای؛ تأکید بر نقش مردم در ضمانت اقتدار کشور
در این میان، تأکید بر نقش مردم در پیام نخستین رهبر معظم انقلاب اسلامی، استمرار همین راهبرد اصیل و نشانه تداوم همان باور عمیق به «معنای حقیقی جمهوریت» است.
ایشان با اشاره به تجربه تاریخی «چند روزی که کشور بدون رهبر و بدون فرمانده کل قوا بود» و نقش بیبدیل مردم در آن برهه فرمودند: «بصیرت و هوشمندی ملت بزرگ ایران در واقعه اخیر و پایمردی و شجاعت و حضورش، دوست را به تحسین و دشمن را به حیرت واداشت. این شما مردم بودید که کشور را رهبری و اقتدار آن را ضمانت کردید.» این بیان روشن، تداوم مسیری را نوید میدهد که در آن مردم نه تماشاگر، که بازیگران اصلی صحنه سیاست و فرهنگ به شمار میآیند.
پیام 12 فروردین یعنی پویایی و حیات انقلاب اسلامی
دوازدهم فروردین امسال بیش از هر زمان دیگری یادآور این حقیقت است که انقلاب اسلامی، جریانی زنده، پویا و برخوردار از نهادهای بالنده است.
آنچه در این 47 سال، نظام جمهوری اسلامی را در برابر امواج سنگین جهانیسازی و تهاجمات همهجانبه پایدار نگه داشته، نه صرفاً قدرت سختافزاری، بلکه عمق باور به نظریه مردمسالاری دینی که از ابتکارات ماندگار امام خمینی ره است و نهادینه شدن آن در ساختارهای قانونی و با پشتوانه حضور هوشمندانه مردم است.
این پیوند مستحکم میان ملت، رهبری و نهادهای برآمده از قانون اساسی، سرمایهای است که آینده نظام را نیز همچون گذشته، پرافتخار و استوار خواهد ساخت و روز 12 فروردین را برای همیشه، روز تجدید میثاق با آرمانهای بلند انقلاب و تأکید بر نقش بیبدیل مردم در تداوم آن قرار میدهد.
یادداشت از: اکبر بهاری
انتهای پیام