به گزارش خبرگزاری تسنیم، آیا موتورهای هوندا حرفه قهرمانی فرناندو آلونسو در فرمول یک را تحتالشعاع قرار خواهند داد؟ 10 سال پیش، این اتفاق تا مرز رخ دادن پیش رفت!
در مرحله مقدماتی گرندپری ژاپن، فرناندو آلونسو، راننده استون مارتین در جایگاه یکی مانده به آخر قرار گرفت و تنها همتیمی خود، لنس استرول را پشتسر گذاشت. وضعیت فعلی استون مارتین به قدری ناامیدکننده است که حتی تیم تازهکار کادیلاک نیز در این رقابتها سریعتر بود.
فرناندو آلونسو، قهرمان دو دوره فرمول یک با این موقعیت ناآشنا نیست. بیش از 10سال پیش، او در شرایطی مشابه به دلیل مشکلات با هوندا با چالشهای فراوانی روبرو بود. در آن زمان، این راننده اسپانیایی از انتقاد از شرکت ژاپنی هراسی نداشت و اظهارات تکاندهندهاش به سرعت منتشر شد. امروز، نگاهی خواهیم داشت به داستان چگونگی شکلگیری یکی از این خاطرات.
مکلارن-هوندا: اتحادی پر فراز و نشیب
اتحاد مکلارن-هوندا یکی از موفقترین دورانهای تاریخ فرمول یک را رقم زد. در اواخر دهه 1980، خودروهای قرمز و سفید مکلارن که با موتورهای هوندا مجهز بودند، بیرقیب بودند و رانندگانی چون سنا و پراست چهار قهرمانی متوالی را از آن خود کردند اما در اواسط دهه 2010، زمانی که مکلارن جایگاه خود را به عنوان تیم مشتری مرسدس از دست داد، ران دنیس، مدیر تیم تصمیم به احیای این همکاری قدیمی گرفت. این پروژه با امیدواری زیادی آغاز شد و فرناندو آلونسو که جایگاه خود را در فراری از دست داده بود، به تیم پیوست.
خیلی زود مشخص شد که هوندا از سایر تولیدکنندگانی که سالها پیش کار بر روی پیشرانهها را آغاز کرده بودند، عقب مانده است. موتورهای هوندا نه تنها از نظر قدرت، بلکه از نظر قابلیت اطمینان نیز نسبت به رقبا ضعیفتر بودند. اوضاع زمانی پیچیدهتر شد که مکلارن و هوندا قراردادی انحصاری امضا کردند و طراحان موتور هوندا از کمک به جمعآوری دادهها محروم بودند. در سه جلسه تمرینی اولیه با پیشرانههای توربوشارژ هوندا، خودروهای مکلارن نتوانستند جایگاهی بهتر از هفدهم کسب کنند و اولین امتیاز خود را تنها در دور نهم فصل 2015 در گرندپری سیلورستون به دست آوردند. آلونسو در ابتدا خشم خود را کنترل میکرد اما در گرندپری کانادا، زمانی که تیم مهندسی از او خواست در مصرف سوخت صرفهجویی کند، این راننده اسپانیایی اعلام کرد که احساس میکند مانند یک آماتور رانندگی میکند. گاهی امیدی در او دیده میشد، مثلاً پس از کسب مقام پنجم در مجارستان اما هوندا در طول سال هیچ پیشرفت قابل توجهی نداشت. در نهایت، در گرندپری ژاپن که اواخر فصل برگزار شد، فرناندو آنچه را که در دل داشت، بر زبان آورد: شرمآور است، فقط شرمآور است.
در سال 2016، به نظر میرسید هوندا در حال پیشرفت است؛ آلونسو به طور مداوم در بین هفت نفر برتر قرار میگرفت و امتیاز کسب میکرد اما سپس تمام این پیشرفتها از بین رفت و در سال 2017 مشکلات با شدت بیشتری بازگشتند. در گرندپری اسپانیا، فرناندو یک انتقاد جدید منتشر کرد: شگفتانگیز. موتور حتی ضعیفتر هم شده است. در نهایت، آلونسو هرگز با خودروی مکلارن-هوندای خود در بین سه نفر برتر قرار نگرفت و در سال 2018، مکلارن همکاری خود را با هوندا قطع کرد و به موتورهای رنو روی آورد. با این حال، این تغییر نیز اوضاع را چندان بهبود نبخشید و در پایان همان سال، آلونسو از فرمول یک کنارهگیری کرد.
آیا تاریخ در حال تکرار است؟
انتقادهای مداوم آلونسو تأثیر مخربی بر رابطه او با هوندا گذاشت. زمانی که این راننده اسپانیایی در سال 2019 به مسابقه ایندیانا 500 بازگشت، هوندا از ارائه موتور به او خودداری کرد. در نتیجه، او به جای تیمهایی مانند آندرتی یا اشمیت پترسون (که از موتورهای هوندا استفاده میکردند)، مجبور شد با خودروی ضعیفتر کارلین رقابت کند. نتیجه: یک جلسه تعیین خط ناموفق.
زمانی که استون مارتین در سال 2023 همکاری خود را با هوندا اعلام کرد، بسیاری تردید داشتند که آیا ژاپنیها حاضر به همکاری مجدد با آلونسو خواهند بود. با این حال، هر دو طرف تأکید کردند که اختلافات گذشته فراموش شده و طراحان موتور مانند راننده اسپانیایی تنها به یک هدف میاندیشند: تضمین پیروزیهای استون مارتین. با این حال، این پروژه بلندپروازانه از هر نظر بار دیگر با واقعیت تلخی روبرو شد. همانطور که 11 سال پیش اتفاق افتاد، موتورهای هوندا قادر به تولید قدرت کافی در مقایسه با رقبا نیستند و همچنین به طرز فاجعهباری غیرقابل اعتماد هستند. تیم توضیح میدهد که مشکل اصلی خودرو لرزشهای سیستم انتقال قدرت است. استون مارتین به صراحت اعلام میکند که موتور مقصر است. هوندا نیز به نوبه خود خاطرنشان میکند که این لرزشها ناشی از گیربکس توسعه یافته توسط استون مارتین است. علاوه بر این، طبق گفته تیم ژاپنی، آدریان نیوی پس از پیوستن به تیم دستور طراحی مجدد فوری سیستم انتقال قدرت را برای فشردهتر شدن آن صادر کرده است. در واقع، این سیستم فشردهتر شده است اما نکتهای وجود دارد.
فعلاً، آلونسو به اندازه کافی صبور بوده و از انتقاد مستقیم از شریک فنی تیم خودداری کرده است. با این حال، ناامیدی فرناندو را نمیتوان نادیده گرفت. پروژه آستون مارتین-هوندا آخرین شانس این راننده اسپانیایی برای کسب عنوان قهرمانی است. آلونسو در ماه جولای 45 ساله میشود و او وقت ندارد منتظر بماند تا نیوی و هوندا همه چیز را درست کنند. اگر موتورهای ژاپنی در طول سال آینده نیز تا این حد غیرر قابتی باقی بمانند، میتوان به راحتی تصور کرد که آلونسو دوباره فرمول یک را ترک خواهد کرد اما این بار برای همیشه.
انتهای پیام/