به گزارش خبرگزاری تسنیم از ساری، در حالی که تقویم آموزشی، روزهای تعطیل را نشان میدهد و بسیاری در فراغت به سر میبرند، در دوردستترین نقاط روستایی شهرستان نکا، داستانی از جنس عشق و ایثار در حال نگارش است.
«سیدعباس فتاحی»، آموزگار فداکار دبستان عشایری محمد رسولالله (ص)، با اقدامی خودجوش مرزهای زمان و مکان آموزش را جابهجا کرده است.
این معلم دلسوز که مسئولیت تدریس در کلاسهای چندپایه روستای محروم «ولامده» را بر عهده دارد، با آغاز ایام تعطیلات، بهجای استراحت، کولهپشتی علم و دانش خود را بر دوش گرفته و راهی خانههای دانشآموزانش شده است. او با حضور در منازل شاگردان خود در این منطقه عشایری، استمرار آموزش را فدای تعطیلات تقویمی نکرد تا مبادا فاصلهی روزهای تعطیل، باعث افت تحصیلی یا دوری کودکان از فضای یادگیری شود.
تصاویری که از این اقدام صمیمانه منتشر شده، نشاندهنده محیطی سرشار از محبت است؛ جایی که گوشهی اتاقهای سادهی روستایی به کلاس درس تبدیل شده و معلم با صبوری، اشکالات درسی دانشآموزان را برطرف میکند.
در ادامه، مشروح گفتوگوی خبرگزاری تسنیم را با این معلم فداکار میخوانید که معتقد است زنگ آخر مدرسه، تازه آغاز تعهد یک آموزگار است.
تسنیم: چه لحظه یا اتفاقی باعث شد تصمیم بگیرید در ایام تعطیلات نوروز و شرایط سختی که وجود داشت، به خانه بچهها و دانش آموزان بروید؟
فتاحی: خب ما خودمان اهل همین روستا هستیم و میدانیم که اینجا امکانات مقداری ضعیف است. بعضی از بچهها در خانههایشان گوشی نداشتند. ما هم به صورت تصادفی به خانههای کسانی که گوشی نداشتند یا آنهایی که میدیدیم نیاز به پیگیری دارند میرفتیم. سعی میکردیم فضا خیلی رسمی و خشک نباشد؛ در محیطی غیررسمی سوالاتشان را میپرسیدند و مشکلاتی که در درسها داشتند را رفع میکردیم.
تسنیم: آیا به نظر شما معلمی با زنگ آخر مدرسه تمام میشود؟ نگاه شما به این حرفه چیست؟
فتاحی: به نظر من با زنگ آخر، تازه کار اصلی ما شروع میشود. تدریسی که ما انجام میدهیم یک فرآیند است که باید بازخوردش را بعداً ببینیم. قبل از تعطیلات در فضای مجازی هم فعالیت داشتیم، اما باید آن بازخورد مثبت را میگرفتیم. سعی کردیم محیط طوری باشد که برای بچه زننده نباشد و آن خشکی محیط رسمی را نداشته باشد.
تسنیم: واکنشها و بازخوردها به این کار چطور بود؟
فتاحی: خداروشکر بازخوردها مثبت بود؛ بچه ها هم واقعا همکاری زیاد و خوبی با ما دارند، حالا بازخوردها برای بعضیاز دانش آموزان خیلی خوب و برای بعضی متوسط رو به بالا، اما بازخورد منفی نداشتیم. پدرها و مادرها هم واقعاً استقبال کردند و از ما قدردانی میکردند که البته ما خودمان شرمنده محبت آنها هستیم.
تسنیم: تدریس در خانه چه تفاوتی با کلاس درس دارد؟
فتاحی: محیط خانه غیررسمی است. در مدرسه فضا رسمی است و کودک شاید مجبور به انجام تکالیف باشد، اما در خانه فضا صمیمیتر است و آنجایی که بچه واقعاً مشکل دارد را راحتتر رفع میکنیم. البته معتقدم هیچچیز جای مدرسه را نمیگیرد؛ فضای مدرسه و محیط پرورشی آن کلاس دیگری است، اما این آموزشهای خانگی و مجازی مکملهای بسیار خوبی برای کتاب درسی هستند. اولویت همیشه با مدرسه است.
تسنیم: این کار را از چه زمانی شروع کردید؟
فتاحی: من دو سال است که به عنوان نیروی ماده 28 (استخدامی) مشغول هستم. سال قبل هم چون بومی روستا بودم و به خاطر بحران کمبود گاز تعطیلات زیاد بود، بچهها شنبه تا چهارشنبه که فضا مجازی بود به خانه ما میآمدند. چون پسرم همکلاس آنهاست، با هم درس میخواندند و بازی میکردند. در واقع فقط درس نبود؛ نیمساعت رفع اشکال میکردیم و بقیهاش تعامل و بازی بود تا بچه از معلم فرار نکند و ارتباط عاطفی و صمیمی برقرار شود.
تسنیم: با توجه به اینکه کلاس شما «چندپایه» است، چطور زمانبندی میکنید؟
فتاحی: ما در کل 12 دانشآموز داریم که تعداد زیادی نیست. زمانبندی ما هم اداری نیست؛ گاهی صبح، گاهی ظهر و گاهی شب میرویم. دانشآموزانی که همسایه یا همکلاس هستند را هماهنگ میکنیم (مثلاً 5-6 نفر) که در یک خانه جمع شوند و به کارشان رسیدگی کنیم. در روستای کوچک ما، رفتن به خانه همه دانشآموزان میسر است.
تسنیم: مهمترین نیاز آموزشی یا رفاهی دانشآموزان این منطقه که مسئولان باید ببینند و مورد توجه قرار دهند چیست؟
فتاحی: سطح آموزشی ما باید بهروز شود. ما حق را به آموزش و پرورش میدهیم اما انتظار داریم امکانات هوشمند مثل پروژکتور یا تختههای هوشمند در مدارس روستایی هم باشد. آموزش ما الان بیشتر سنتی است.
همچنین وسایل ورزشی برای زمانهایی که بارندگی است و بچهها نمیتوانند بیرون بازی کنند (مثل پینگپنگ یا فوتبالدستی) بسیار لازم است تا بچهها با فضای مدرن آشنا شوند و در مقاطع بالاتر با دیدن این امکانات دچار مشکل نشوند.
تسنیم: پیامتان برای همکاران دیگر و معلمان تازهکار چیست؟
فتاحی: حرف اول و آخر من «وجدان کاری» و «زکات علمی» است. شاید بعضیها به خاطر شرایط اقتصادی گلهمند باشند که حق هم دارند، اما این بچهها هیچ گناهی ندارند. همانطور که یکی از استادانم میگفتند، شاید بزرگترها یا مسئولان کوتاهی کنند، اما ذات بچه پاک است. ما باید تمام تلاشمان را بکنیم که این بچهها از مدرسه و یادگیری زده نشوند.
تسنیم: در پایان آرزوی بزرگ شما برای این دانشآموزان چیست؟
فتاحی: آرزو میکنم به هر چیزی که دوست دارند، چه دکتری و مهندسی و چه رشتههای هنری و ورزشی برسند. و آرزوی قلبی دیگرم پیروزی جبهه حق بر باطل است تا این بچهها در امنیت و آرامش کامل به درس و زندگیشان برسند.
به گزارش تسنیم، آقای فتاحی با این اقدام نشان داد که برای یک معلم متعهد، «مدرسه» تنها یک ساختمان فیزیکی نیست، بلکه هر کجا که اشتیاقی برای آموختن باشد، آنجا کلاس درس است.
این حرکت خودجوش که با استقبال گرم خانوادههای روستایی روبرو شده، بازتاب گستردهای در فضای رسانهای پیدا کرده است.
اهالی روستا حضور این آموزگار در منازل خود را نشانهای از تعهد بالای نظام آموزشی به مناطق کمبرخوردار و عشایری میدانند.
سیدعباس فتاحی با این قدمِ برخاسته از عشق، بار دیگر یادآور شد که معلمان، بهویژه در مناطق عشایری و سختعبور، تنها انتقالدهنده دانش نیستند، بلکه سفیران امید و الگوهای عملی، مسئولیتپذیری برای نسل آیندهساز این مرز و بوم محسوب میشوند.
اقدامی که ثابت کرد وقتی پای آموزش فرزندان این سرزمین در میان باشد، جادههای سخت و روزهای تعطیل هم نمیتوانند مانع حرکت قطار دانایی شوند.
انتهای پیام/