به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، حضور پرشور و مداوم ملت ایران در خیابانها و میادین سراسر کشور با وجود گذشت بیش از یک ماه از جنگ تحمیلی، محافل منطقهای و بینالمللی معتقدند که در سایه انسجام خیابان ایران و تداوم حضور و پایداری آن، معادلهای از یکپارچگی بین جبهه داخلی و میدان نظامی تثبیت میشود که مسیر رویارویی را تقویت کرده و شرطبندیها برای تجزیه داخلی را ناکام میگذارد.
نابودی رویای آمریکایی-صهیونیستی در فریب ملت ایران
المیادین در مقالهای به این منظور نوشت: دادههای مرتبط با مسیر تجاوز آمریکا-اسرائیل علیه ایران، شکافی آشکار بین برآوردهای قبلی و واقعیت داخلی ایران، به ویژه در مورد موضع افکار عمومی، را نشان میدهد. در حالی که واشنگتن و تلآویو روی تجزیه جبهه داخلی ایران و سوق دادن آن به سمت "کودتا علیه نظام" شرطبندی کرده بودند، صحنهها از تهران و استانهای مختلف ایران، حضور مستمر مردمی در خیابان را از طریق راهپیماییهای گستردهای که تجاوز را محکوم کرده و بر حمایت از نظام، رهبری آن و نیروهای مسلح تأکید میکنند، نشان میدهد.
این امر، توطئههای آمریکایی-صهیونیستی علیه ایران را برای دومین بار در کمتر از 4 ماه با شرطبندی بر هرج و مرج داخلی و ایجاد شورشها ناکام میگذارد.
از سوی دیگر در حالی که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، ادعا میکرد هدف جنگ، "آزادسازی مردم ایران" است، اما همه میبینند بیشتر آنچه که امروز در ایران بمباران میشود، زیرساختها، تأسیسات و منافع مدنی مردم بوده و اخیراً هم ترامپ تهدید به بمباران نیروگاهها کرده است.
با آشکار شدن ماهیت اهداف تجاوزکارانه ترامپ، حتی آن دسته از افرادی هم که پیشتر فریب تبلیغات و شعارهای آمریکایی-صهیونیستی در ایران را خورده بودند، نیز از حقیقت آگاه شدند.
امروز با ورود جنگ به دومین ماه خود، رویارویی به سمت تثبیت معادلات بازدارندگی فراتر از بُعد نظامی، شامل سیاست و جامعه، در چارچوب یک وضعیت پایداری پیچیده پیش میرود.
خیابانهای ایران: حضور ثابت مردم در قلب رویارویی
خیابانهای ایران در این مرحله به عنوان یک عنصر حاشیهای ظاهر نمیشوند، بلکه به عنوان بخشی از صحنه رویارویی هستند. از اولین روز آغاز تجاوز به ایران، راهپیماییهای گستردهای در تهران و همه شهرها و استانهای ایران تکرار شده است که میلیونها شهروند در آن شرکت کرده و پرچمهای ایران را برافراشته و شعارهایی در محکومیت تجاوز آمریکا-اسرائیل و حمایت از دولت و نظام ایران و نیروهای مسلح سر میدهند.
این حضور مردم ایران در خیابانها که در هیچ کجای جهان سابقه ندارد، تنها به یک لحظه بسیج موقتی محدود نمیشود، بلکه ماهیت تداوم دارد، زیرا این اقدامات مردمی همزمان با تحولات میدانی ادامه مییابد، که نشاندهنده سطح بالایی از انسجام داخلی است و به شکست شرطبندیها برای تجزیه داخلی ایران یا سوق دادن آن به مسیری متفاوت و فشارآور اشاره دارد.
این انسجام همچنین در ادامه فعالیت مؤسسات و خدمات با وجود شرایط جنگی ظاهر میشود، که نشاندهنده توانایی داخلی ایران برای حفظ تعادل خود همزمان با تشدید در میدان است.
این صحنهها در زمان خود اهمیت زیادی پیدا میکنند، زیرا در سایه حملات مستمر، که زیرساختها، تأسیسات و منابع، علاوه بر دانشگاهها و مدارس را هدف قرار میدهند، رخ میدهند و همه میبینند که این امر به عقبنشینی مردم از خیابان منجر نشده، بلکه به حضور در قلب رویارویی انجامیده است، که نشاندهنده انسجام جبهه داخلی به عنوان یکی از عناصر قدرت در مدیریت جنگ است.
همزمان با این حضور گسترده مردمی در خیابانها، ویدئوهایی در شبکههای اجتماعی منتشر شده که نشاندهنده تمایل قابل توجه ایرانیان به فروش پساندازهای طلای خود، با هدف اهدای ارزش آن به نیروهای مسلح بود. این رفتار فراتر از بُعد نمادین، به یک مشارکت واقعی در حمایت از تلاشهای نظامی میرود.
این رویکرد ملت ایران نشاندهنده سطح بالایی از بسیج مردمی و آمادگی برای تحمل هزینه رویارویی است و به تحول خیابان از موقعیت حمایت به مشارکت عملی در معادله پایداری در کنار نیروهای مسلح اشاره دارد.
این صحنه را نمیتوان از الگوی حضور مردمی در نقاط عطف قبلی جدا کرد؛ جایی که خیابانهای ایران از لحاظ تاریخی، یک اهرم حمایتی برای رهبری در لحظات چالش بوده است، و این امر امروز در زمینهای متفاوت، با عنوان رویارویی با تجاوز مستقیم خارجی، تکرار میشود.
مردم ایران از "آتشبس" چه میخواهند؟
ایرانیان به آنچه "آتشبس ترامپ" نامیده میشود، به عنوان یک گام تاکتیکی نگاه میکنند که هدف آن خرید زمان و آمادهسازی شرایط برای تشدید جدید است، نه اینکه بیانگر مسیری واقعی برای پایان دادن به جنگ باشد. این امر در تقویت آمادگی داخلی، همزمان با درک فزاینده از احتمالات تشدید، از جمله سناریوی ورود زمینی، منعکس شده است.
در این زمینه، به نظر نمیرسد که مردم ایران با آنچه از "آتشبس" مطرح میشود، به عنوان فرصتی برای کاهش تنش برخورد کنند، بلکه در موقعیت مخالف آن ظاهر میشوند؛ به ویژه در سایه ادامه هدفگیریها و تجاوزات مداوم آمریکایی-صهیونیستی که رویکردی را تقویت میکند که آن را یک فریب یا تلاشی برای مهار نتایج میدان میداند.
بدین ترتیب، حضور مردمی در خیابانهای ایران بر گزینه ادامه پاسخ به متجاوزان تأکید میکند، که نشاندهنده هماهنگی آشکار بین روحیه مردمی و گزینههای دولت است.
این یکپارچگی بین خیابان و میدان، در ادامه تظاهراتهای ملت ایران همزمان با پاسخ مستمر ایران به تجاوز ظاهر میشود، و این موضع با آنچه رهبری ایران اعلام میکند، همپوشانی دارد؛ جایی که رهبری بر رد ورود به هرگونه مذاکره تأکید میکند، مگر اینکه جنگ به طور کامل پایان یابد و تضمینهایی برای عدم تکرار آن وجود داشته باشد و نه صرفاً آتشبس، با تأکید بر اینکه سیاست ایران بر ادامه رویارویی و عدم ارائه امتیاز تحت فشار استوار است.
رهبری ایران همچنین وجود کانالهای مذاکره واقعی با واشنگتن را تکذیب میکند، و صحبت در اینجا فقط در مورد پیامهای مبادله شده از طریق واسطهها است، و نه مذاکره؛ آنطور که ترامپ ادعا میکند. این امر با مواضع رهبری ایران در اتخاذ معادله "چشم در برابر چشم" و حتی فراتر از آن در مواجهه با تجاوز نیز همخوانی دارد، که نشان دهنده رویکرد رسمی مبتنی بر ادامه پاسخگویی و عدم ورود به آتشبسی است که بر تغییر واقعی در رفتار دشمن استوار نیست.
معادلات بازدارندگی ایران؛ فراتر از میدان نظامی
یک منبع سیاسی در گفتگو با المیادین اعلام کرد که ایران، با ورود جنگ به دومین ماه خود، وارد مرحله تثبیت معادلات بازدارندگی شده است که از میدان نظامی فراتر رفته و به ابعاد سیاسی و اجتماعی میرسد، در چارچوب یک رویارویی پیچیده که جبههها در آن در هم تنیدهاند.
این منبع افزود که خیابانهای ایران تنها به حضور مستمر اکتفا نکردند، بلکه به حالتی سازمانیافتهتر و تأثیرگذارتر تبدیل شدند که در خنثی کردن تلاشها برای هدف قرار دادن جبهه داخلی ایران یا سوق دادن آن به سمت تفرقه نقش داشتند.
منبع مذکور توضیح داد که ایرانیها در طول این جنگ با سه مرحله کلیدی روبرو شدند که شامل ترور رهبران، گسترش دامنه تجاوز برای هدف قرار دادن غیرنظامیان، و تلاش برای ایجاد فتنههای داخلی بود، اما این چالشها به جای تضعیف، انسجام خیابانها را تقویت کرد.
این منبع در پایان تأکید کرد که این تحولات با مراحل نمادین، از ماه رمضان تا عید نوروز، همزمان شده است که به حضور مردمی ابعاد اضافی بخشیده است. این صحنه نشان دهنده همبستگی بین خیابانها و نهاد نظامی ایران است؛ جایی که پایداری داخلی در کنار عملکرد میدانی به خودی خود به یک عامل بازدارنده تبدیل میشود.
خیابانهای ایران امروز تنها یک پسزمینه برای رویارویی به نظر نمیرسند، بلکه یکی از عناصر تعیینکننده آن هستند؛ جایی که حضور آن با عملکرد میدان در یک معادله یکپارچه که مسیر پاسخگویی را تقویت میکند، تلاقی مییابد. همچنین در زمانی که شرطبندیهای دشمن بر روی تجزیه داخلی ایرانکاهش مییابد، این انسجام مردمی واقعیتی متفاوت را تثبیت میکند که وحدت داخلی را به خط اول دفاع در برابر تجاوز تبدیل میکند.
انتهای پیام/