به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم تحلیلی که نشریه آتلانتیک منتشر کرده، هشدار میدهد که درگیری اخیر با ایران، مشکلات بنیادین و فراتر از مسائل سیاسی کوتاهمدت را در ارتش آمریکا برملا ساخته است.
این گزارش تأکید دارد که نیروهای مسلح ایالات متحده با وجود موفقیتهای تاکتیکی در حملات علیه ایران، از نقصانهایی رنج میبرند که میتواند در آینده به فاجعهای بزرگ تبدیل شود.
به گزارش آتلانتیک، این مشکلات ریشه در سه فرضیه اشتباه و رویکردی تاریخی دارد که از دوران پس از جنگ سرد به جا مانده است:
1. اولویت کیفیت بر کمیت؛ میراثی از جنگ جهانی دوم
نویسنده در این تحلیل اشاره میکند که ارتش آمریکا دچار تعصبی ریشهدار مبنی بر اولویت دادن به تجهیزات باکیفیت و پیشرفته به جای کمیت و تعداد شده است.
این رویکرد یادآور اشتباه نیروی دریایی در ابتدای جنگ جهانی دوم است که به جای ساخت ناوشکنهای کوچک و ارزان برای مقابله با زیردریاییهای آلمان، به ساخت ناوشکنهای بزرگ اصرار داشت.
در آن زمان، راهحل تنها زمانی پیدا شد که تولید به سمت ناوشکنهای کوچکتر و سریعتر ساخت (ناوچههای امروزی) تغییر یافت.
امروز نیز این ضعف به وضوح دیده میشود؛ نیروی دریایی آمریکا آنقدر شناورهای گرانقیمت کمی دارد که از دست دادن حتی یکی از آنها، یک فاجعه ملی تلقی خواهد شد.
2. بیتوجهی به جنگ تدافعی و تهدیدات نوین (پهپادها)
تحلیل آتلانتیک نشان میدهد که تفکر نظامی آمریکا در دهههای اخیر بر پایه «حمله» بوده و دفاع را نادیده گرفته است.
برای نمونه، نیروی هوایی برای ساخت پناهگاههای بتنی مقاوم در برابر بمباران برای هواپیماهایی که دهها میلیون دلار ارزش دارند، تعلل کرده است. همچنین، پهپادها و به ویژه سامانههای دفاعی در برابر آنها تا همین اواخر در اولویت پایینی قرار داشتهاند. نمونه بارز این بیتوجهی، چیدمان هواپیماها در پایگاه هوایی «العدید» قطر است که همچنان مانند دسامبر 1941 در پایگاه کلارک فیلیپین، بال به بال در کنار هم قرار گرفتهاند و هدفی آسان برای حملات احتمالی هستند.
3. توهم جنگهای کوتاه و کمتلفات
موفقیت خیرهکننده جنگ اول خلیج فارس (1991) به باور غالب در پنتاگون تبدیل شده که جنگهای آینده نیز کوتاه و با تلفات اندک خواهند بود. این توهم باعث شده تا ارتش آمریکا برای سناریوهایی چون مصرف انبوه مهمات، جایگزینی سریع تجهیزات تخریبشده در میدان نبرد و آموزش نیروهای جایگزین در حین جنگ، آمادگی نداشته باشد.
مسئولیت رهبران و هشدار برای آینده
این نشریه تأکید میکند که اگرچه فرماندهان ارشد نظامی در سه دهه گذشته مسئولیت این کاستیها را بر عهده دارند، اما پاسخگویی نهایی با رهبران غیرنظامی (دولتها) است. در این میان، دولت ترامپ نیز نتوانسته درک درستی از عمق این بحران نشان دهد و برنامه مشخصی برای بازسازی صنایع دفاعی و ایجاد ظرفیت تولید انبوه مهمات و تجهیزات در مقیاس وسیع ارائه کند.
انتهای پیام/