به گزارش خبرگزاری تسنیم، بی بی سی طی گزارشی نوشت: بسته شدن عملی تنگه هرمز پس از آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران در اواخر فوریه، موجهای شوکی را در سراسر جهان ایجاد کرده است.
قیمت نفت سر به فلک کشیده و بازارهای سهام دچار نوسان شدهاند، در حالی که جهان منتظر است تا ببینداین آبراه کلیدی - که حدود 20 درصد از کل نفت جهان از آن عبور میکند - چه زمانی دوباره باز می شود.
در حال حاضر، تنها تعداد انگشتشماری از کشتیها هر روز از تنگه عبور میکنند. در همین حال، حملات به زیرساختهای انرژی در منطقه تنها به افزایش بیشتر قیمتها دامن زده است.
میتوان گفت هیچ منطقهای به اندازه آسیا این بحران را احساس نکرده است: نزدیک به 90 درصد از نفت و گازی که از تنگه عبور میکند، به مقصد کشورهای آسیایی است.
و هماکنون، فشار آن احساس میشود.
دولتها به منظور صرفهجویی در منابع خود، به کارمندان دستور دادهاند از خانه کار کنند، هفته کاری را کاهش دادهاند، تعطیلات ملی اعلام کردهاند و دانشگاهها را زودتر از موعد تعطیل کردهاند.
حتی چین - که تصور میشود ذخایری معادل سه ماه واردات دارد - در حال اعمال تعدیلاتی است و افزایش قیمت سوخت را محدود کرده، زیرا شهروندان با جهش 20 درصدی قیمت مواجه هستند.
جنگ ممکن است هزاران کیلومتر دورتر باشد - اما مردم سراسر آسیا گفتهاند که این جنگ چه تأثیر واقعی و روزمرهای بر زندگی آنها داشته است.
**فیلیپین**
روز سهشنبه، فیلیپین در پی این درگیری و «خطر قریبالوقوع ناشی از آن برای در دسترس بودن و ثبات عرضه انرژی کشور»، وضعیت فوقالعاده ملی اعلام کرد.
تأثیر جنگ در فاصله بیش از 7000 کیلومتری در این کشور به شدت احساس میشود - و رانندگان «جیپنی» (وسیله نقلیه عمومی) در میان آسیبدیدهترین افراد هستند.
کارلوس براگال جونیور شاهد بوده که دستمزد روزانهاش برای یک شیفت 12 ساعته از 1000 تا 1200 پزو (16.60 تا 19.92 دلار) به فقط 200 تا 500 پزو کاهش یافته است.
رانندگانی مانند او پیش از این با مشکلات متعددی از جمله مالیات بر مصرف و لغو افزایش کرایه مواجه بودند، اما افزایش اخیر قیمتها به این معناست که برخی از همکاران او دیگر هیچ درآمدی ندارند.
کارلوس گفت: «من به خاطر این شغل توانستم دخترانم را به مدرسه بفرستم – یکی تازه فارغالتحصیل شد و دیگری دانشجوی سال آخر است.» او افزود: «زندگی خوبی داشتیم. اما حالا، نمیدانیم در چند هفته آینده چه اتفاقی برایمان خواهد افتاد. اگر این وضعیت ادامه یابد، قطعاً ما و خانوادهمان را نابود خواهد کرد.»
این فقط رانندگان جیپنی نیستند که از آینده میترسند. ماهیگیران و کشاورزان نیز با هزینههای بالای سوخت دست و پنجه نرم میکنند. چندین کشاورز سبزیجات در استان بولاکان قبلاً مجبور به توقف کشت شدهاند.
دولت این مشکل را پذیرفته و برای ارائه کمکهای نقدی وارد عمل شده است. اما کارلوس و دیگران تحت تأثیر قرار نگرفتهاند.
کارلوس گفت: «یارانه سوخت از طرف دولت کافی نیست. این یارانه برای دو روز رانندگی است. پس از دو روز چه میشود؟ وضعیت ما اکنون بدتر از دوران همهگیری است.»
**تایلند**
سیریما سونگکلین در نزدیک به دو دهه فعالیت به عنوان مجری اخبار، به ندرت بدون کت و شلوار دیده میشد. اما اوایل این ماه، او و دیگر مجریان شبکه عمومی تایپیبیاس، کتهای خود را در مقابل دوربین درآوردند تا پیامی را ترویج کنند: در بحران سوخت، با پوشیدن لباس مناسب در هوای گرم، در مصرف انرژی صرفهجویی کنید.
سیریما گفت: «درآوردن کت راه حل کامل صرفهجویی انرژی نیست، اما کاری که ما کردیم نشان دادن این بود که نسبت به آنچه اتفاق میافتد بیتفاوت نیستیم. ما در حال الگوسازی بودیم. باورنکردنی است که چنین چیز کوچکی میتواند تأثیر واضح درگیری فعلی [در خاورمیانه] بر ما را منعکس کند.»
در واقع، دستور درآوردن کتها یکی از مجموعه دستورالعملهای دولت از زمان بسته شدن تنگه بوده است. از مردم تایلند نیز خواسته شده است که دمای کولر را روی 26-27 درجه سانتیگراد تنظیم کنند و به همه آژانسهای دولتی گفته شده است که از خانه کار کنند. با این حال، مقامات همچنین تأکید کردهاند که تایلند در آینده انرژی کافی در اختیار خواهد داشت.
**سریلانکا**
طعنه بحران فعلی بر دیموتو، ساکن پایتخت سریلانکا، کلمبو، پوشیده نیست. او میگوید: «در دوره قبل، کشور پول خرید سوخت را نداشت. حالا، کشور پول دارد، اما سوختی برای خرید وجود ندارد.»
سریلانکا تازه از یک بحران مالی خارج شده است که در سال 2022 باعث شد ذخایر ارزی آن تمام شود و قادر به واردات کالاهای اساسی و خرید سوخت کافی نباشد. حالا این کشور به ثبات نسبی بازگشته است. اما با آگاهی از خطرات، مجموعهای از اقدامات ریاضتی از جمله اعلام روزهای چهارشنبه به عنوان تعطیلات عمومی و اجرای سهمیهبندی سوخت را به اجرا گذاشته است.
اما صفهای طولانی پشت پمپ بنزینها برای دریافت سهمیه، پیامدهای منفی خاص خود را دارند.
نیمال، اپراتور ماشین چمنزنی از کلمبو، میگوید: «امروز به سر کار نرفتم. ما به سختی نیازهای روزانهمان را تأمین میکنیم. به خاطر [صفها]... حتی وقتی برای کار کردن ندارم. تا وقتی از سر کار برمیگردم که سوخت بگیرم، ممکن است یک نفر دیگر جایگزین آن کار شده باشد.»
**میانمار**
در میانمار - که از مه 2021 درگیر جنگ داخلی است - مقامات تحت حمایت نظامی، سیاست تردد یک روز در میان را برای وسایل نقلیه شخصی به منظور صرفهجویی در سوخت اجرا کردهاند.
برای کو هت (نام مستعار)، تأثیر آن چندان بر زندگی کاریاش نیست، بلکه بر زندگی اجتماعی اوست. این کارمند بانک که با حمل و نقل عمومی به محل کار میرود، میگوید: «معمولاً هفتگی و ماهانه با دوستانم ملاقات میکردم. حالا، باید بحث کنیم که آیا در روزهای زوج یا فرد ملاقات کنیم تا مطمئن شویم همه میتوانند بیایند.» او همچنین نگران ظهور یک بازار سیاه جدید برای سوخت در ماههای آینده است که به نگرانیها درباره افزایش قیمت کالاها میافزاید.
**هند**
پرجمعیتترین کشور جهان از 28 فوریه به شدت تحت تأثیر وقایع خاورمیانه قرار گرفته است. جامعه 10 میلیون نفری هند در منطقه خلیج فارس با پیامدهای مستقیم جنگ دست و پنجه نرم میکنند، اما در داخل کشور، اثرات کمبود نفت و گاز هم در خانهها و هم در کسبوکارها احساس میشود.
در ایالت گجرات در غرب کشور، کمبود گاز (نه نفت) باعث شده است صنعت کاشی و سرامیک منطقه برای نزدیک به یک ماه تعطیل شود. با عدم چشمانداز پایان درگیری ایران، 400 هزار نفری که در این صنعت شاغل هستند، در سرگردانی به سر میبرند.
ساچین پاراشار، یک کارگر مهاجر، به یک شبکه خبری محلی گفت: «اگر بدون کار همینجا بمانم، مجبور میشوم گرسنگی بکشم.» بومی کومار، کارگر مهاجر دیگری که در کارخانهای که کاشی تولید میکند استخدام است، میگوید: «کارفرمایم غذا و سرپناه داده است، اما نمیدانم اگر تعطیلی به طور نامحدود ادامه یابد، چه اتفاقی میافتد.»
هند از بسته شدن تنگه به شدت آسیب دیده است. تقریباً 60 درصد از گاز مایع (الپیجی) آن وارداتی است و حدود 90 درصد از این محمولهها از تنگه هرمز عبور میکنند. و این فقط کارخانهها نیستند که با مشکل مواجهاند.
در بمبئی - شهری با بیش از 22 میلیون نفر جمعیت - تا یک پنجم از کل هتلها و رستورانها در هفتههای اول مارس به طور کامل یا جزئی تعطیل شدهاند. اقلامی که پخت آنها زمان بیشتری میبرد از منوها حذف شدهاند. صفهای طولانی در سراسر کشور تشکیل شده است، زیرا مردم سعی میکنند کپسولهای گاز را تهیه کنند، حتی با وجود تلاش دولت برای کاهش نگرانیها از کمبود.
مانپریت سینگ از انجمن ملی رستورانهای هند که نماینده حدود 500 هزار رستوران است گفت: «وضعیت [در رستورانها] وخیم است. گاز پختوپز به سادگی در دسترس نیست.»
انتهای پیام/