به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، چهارشنبهسوری از وقتی یادم میآید با صدای ترقه و انفجار گره خورده بود؛ شبی که همیشه با هیاهوی آتشبازی و نگرانی بزرگترها میگذشت. هر سال، هر جا که بودیم، قبل از غروب باید برمیگشتیم خانه. چهارشنبهسوری برای نسل ما بیشتر با احتیاط، صداهای بلند و اضطراب شناخته میشد.
اما امسال داستان فرق میکرد. 18 روزی میشود که خاک کشورمان در معرض تجاوز نیروهای صهیونیستی-آمریکایی قرار گرفته و جمعی از مردم، فرماندهان نظامی و رهبر رشیدمان به شهادت رسیدهاند.
تازه بعد از افطار از خانه بیرون زدم. هوا هنوز کاملاً تاریک نشده بود و نسیم خنکی در خیابانها میپیچید. از همان ابتدا چیزی متفاوت به چشم میآمد؛ مردم سواره و پیاده در حرکت بودند و پرچم ایران در دستشان موج میزد. بعضیها دوتایی، بعضیها تکنفره و گاهی گروههای چند نفره، محکم و مصمم به سمت میدانهای اصلی شهر میرفتند.
حوالی ساعت هفت و نیم که به میدان امام(ره) رسیدم، میدان غلغله بود. جمعیت پرچم به دست حلقه زده بودند و نوای دعای توسل در فضا میپیچید. صدای زمزمه مردم با هم درآمیخته بود؛ صدایی آرام اما پرمعنا. دقایقی کنار جمعیت ایستادم. همراه مردم دعای توسل خواندیم و دستها برای ایران بالا رفت؛ برای امنیت، برای آرامش و برای سربلندی سرزمینمان.
بعد از آن راهی میدانهای دیگر شدم. هر قدم که جلوتر میرفتم، جمعیت بیشتر میشد. انگار مردم به قول رهبر شهیدمان مبعوث شده بودند؛ زن و مرد، پیر و جوان، نوجوان و کودک.
تکتک میدانها را گشتیم:
میدان پیشاهنگی؛ حاضر
میدان رسالت؛ حاضر
میدان فردوسی؛ حاضر
آرامگاه بوعلی؛ حاضر
میدان دانشگاه؛ حاضر
میدان جهاننما؛ حاضر
میدان بیمه؛ حاضر
انگار قلب شهر همدان در چند نقطه با هم میتپید.
در میدان بیمه، میان جمعیت جوانی توجهم را جلب کرد. از تکیهای که کنار خیابان برپا کرده بودند یک استکان چای گرفتم و از میان خودروهایی که با پرچم ایران حرکت میکردند خودم را به او رساندم. دوستانش صدایش میزدند: «آرمان».
همان لحظه از بلندگوها نوای «حیدر حیدر» پخش شد. آرمان نگاه کوتاهی به دوستانش انداخت، چند قدم جلوتر آمد، گلویش را صاف کرد و ناگهان با تمام توان فریاد زد:
«اللهاکبر… اللهاکبر»
فریادش در فضای میدان پیچید.
ثانیهای بعد جمعیت یکصدا پاسخ دادند:
«اللهاکبر»
صدا آنقدر پرقدرت بود که انگار از دل شهر برخاسته باشد؛ صدایی واحد از مردمی که آمده بودند نشان دهند چهارشنبهسوری میتواند معنایی فراتر از آتش و ترقه داشته باشد.
چهارشنبهسوری امسال، همدان حالوهوای دیگری داشت؛ شبی که خیابانها نه میدان انفجار ترقهها، بلکه صحنه حضور مردمی بود که پرچم ایران را بالا گرفته بودند و نام خدا را فریاد میزدند. چهارشنبهسوری امسال، بیش از هر زمان دیگری بوی ایران میداد.
انتهای پیام/