به گزارش خبرگزاری تسنیم، دکتر محمد شفیعیفر؛ عضو هیئت علمی دانشگاه تهران در یادداشتی نوشت:
ریاست کشور، به عنوان شخص اول، در همه کشورها وجود دارد و معمولا غیر از رییس قوه مجریه است؛ فقط امریکاست که رئیس کشور و رئیس قوه مجریه، یکی است. رهبر انقلاب اسلامی، در مقام رئیس کشور، چنین جایگاهی دارد و نماد حاکمیت ملی به شمار میرود. اما رهبر انقلاب اسلامی علاوه بر جایگاه سیاسی، دارای جایگاه مذهبی هم هست و مشروعیت حکومت را تأمین و تضمین میکند. به دلیل این نقش دوم، این جایگاه حساس و خاص است و جانشین و نایب امام معصوم به شمار میرود.
با توجه به این نقش و جایگاه، همواره نگرانی در مورد جانشین رهبری وجود داشته است. به همین دلیل، برخی از خبرگان رهبری در دوره امام خمینی(ره) تصمیم گرفتند که آیتالله منتظری را به عنوان قائممقام رهبری انتخاب کنند تا مشکلی در زمینه جانشینی پیش نیاید. اما بیت ایشان تبدیل به محل حضور لیبرالها و منافقین شد و در نهایت امام خمینی 70 روز قبل از رحلتشان، آیتالله منتظری را فاقد صلاحیت برای رهبری دانستند. پس از رحلت امام خمینی(ره) خبرگان، امام خامنهای شهید را به عنوان رهبر انقلاب انتخاب کردند. ایشان از جمله شاگردان امام خمینی بودند و تجربه 8 سال ریاستجمهوری هم داشتند.
رهبر شهید انقلاب اسلامی، با منش و عملکرد خود، توانستند یک انسجام اجتماعی به وجود آورند و در سطح سیاسی نیز تا حد ممکن وحدت میان جناحهای سیاسی ایجاد کنند. با اینحال از سال 1388 شکاف سیاسی میان جناحهای سیاسی افزایش پیدا کرد و عمده این شکاف هم حاصل فعالیتهای دشمنان برونمرزی بود.
از سال 1392 و شکلگیری برجام، نگرانی برای سرنوشت انقلاب پس از آیتالله شهید خامنهای افزایش یافت. اصولگرایان تمایل داشتند که افراد انقلابی؛ مانند آیتالله شاهرودی یا آیتالله رئیسی جانشین امام شهید شوند. اما در اینجا نیز قضا و قدر الهی مؤثر افتاد و برنامهریزیها به نتیجه نرسید. در همان زمان، امام شهید به برخی افراد فرموده بودند که همان دست الهی که انقلاب را تا اینجا رسانده، بعد از این هم کشور را مدیریت و هدایت میکند. به همین دلیل در مقابل اصرار خبرگان برای معرفی شخصی، یا ایما و اشارهای برای بعد از خود، مقاومت کردند و به دست هدایت الهی سپردند.
پس از شهادت امام خامنهای، لطف و هدایت الهی شامل حال ملت شد و علیرغم اینکه وضعیت کشور بسیار حساس بود، اما بهترین جانشین برای رهبر انقلاب انتخاب شد.
با توجه به حوادث 18 و 19 دی 1404 تصور میشد که با رفتن امام شهید، شورشهای گستردهای با حمایت قدرتهای خارجی در ایران شکل بگیرد؛ اما در عمل، شهادت مظلومانه و خون پاک ایشان باعث انسجام بیشتر ملت ایران شد. همان انسجامی که پس از شهادت شهید حججی و شهید سلیمانی رخ داد، به مراتب عظیمتر پس از شهادت خود امام شهید رخ داد و به تعبیر خود ایشان، شهادتی مؤثر و با برکت برای ایران شد. این از برکات خون پاک این نفس زکیه بود که حدود 10 روز کشور بدون رهبر و فرمانده کل قوا بود و تحت شدیدترین حملات قرار داشت؛ اما خود مردم و سربازان وطن، جنگ را به خوبی اداره کردند. آمریکا که زمانی با حرکت دادن یک ناو، میتوانست دولتها را براندازی کند، اکنون در مقابل مردم ایران با افتضاح، ناو آبراهام لینکلن را با آسیب و غیرعملیاتی شدن از مهلکه فراری میدهد.
در خیلی از کشورها و مناطق جهان، تظاهراتی در حمایت ایران برپا شد. در داخل ایران نیز افرادی که با حاکمیت فاصله گرفته بودند، برانگیخته شدند و برای دفاع از کشور به خیابان آمدند.
بنابراین یک عاشورا و کربلای دیگر رخ داده و جوشش خون امام شهید باعث شد که ایران و ایرانی بر قله عزت و افتخار بایستد، پیروزی اسلام بر کفر جهانی تجدید گردد و دلهای مردم به سوی حکومت اسلامی جلب شود.
درسی که از این واقعه میگیریم، این است که علیرغم تلاش برای انجام وظیفه، واقعیت این است که برای تعیین رهبری جامعه. باید بیشتر به خدا توکل کرد و آن را به دست تقدیر و هدایت الهی واگذار کرد.
انتهای پیام/