به گزارش خبرگزاری تسنیم از تبریز، میدان ساعت تبریز امروز تنها یک مکان جغرافیایی نبود؛ میعادگاهی بود برای پیوند خوردن دلها به ریسمان استوار ولایت. در لابهلای جمعیت هزاران نفری امت شهیدپروری که برای بیعت با سومین رهبر انقلاب اسلامی، حضرت آیتالله سیدمجتبی خامنهای گردهم آمده بودند، قابهایی رقم خورد که قلم از توصیف شکوه آنها قاصر است؛ قابهایی از جنس اشک، میراث و حماسه.
اشکهایی که ترجمان ارادت بود
در گوشهای از میدان، دور از هیاهوی پرچمها و شعارهای کوبنده، قابی از جنس دلدادگی محض شکل گرفته بود. بانویی میانسال، که در نسیم سرد تبریز، چشم به افق دوخته و بیصدا اشک میریخت. اشکهای او مرثیه نبود؛ شبنم شوقی بود که در روز بیعت با مقتدای جدید، بر گونههایش میلغزید. این اشکهای بیصدا، ترجمان همان عشقی است که سالها در سینه امت جانبرکف نهفته و اکنون در این روز تاریخی، سر باز کرده است؛ گریههایی از سرِ آرامش و اطمینان به امتداد مسیر نور.
میراثدارانِ محراب خونین و خدمتِ صادقانه
کمی آنسوتر، در صفوف مقدم تجمع، شکوه و صلابت خطه قهرمانپرور آذربایجان نمایان بود؛ قابی از جنس خادمان و میراثداران خون شهدا. نماینده ولیفقیه و امام جمعه تبریز با قامتی استوار ایستاده بود؛ مردی که امروز در محرابی میایستد که پیش از او، ستارگان درخشانی چون آیتالله قاضی طباطبایی، آیتالله مدنی و شهید والامقام آیتالله آلهاشم در آن به معراج رفتند. او آمده بود تا به نیابت از سه شهید محراب و دیار آذربایجان، دست در دست ولایت بگذارد و بیعت تازهای رقم بزند.
دوشادوش او، بهرام سرمست، استاندار آذربایجان شرقی ایستاده بود. نگاه مردم به او، تنها نگاه به یک مقام اجرایی نبود؛ او قدم در جای پای شهید خدمت، مالک رحمتی گذاشته است. حضور او در این میدانِ عهد، پیامی روشن داشت: تلاش بیوقفه و جهادی برای اینکه استانداری در قوارهی آن شهید عزیز و شایستهی شأن مردم غیور این استان باشد.
عهد خون با لباس سبز پاسداری
اما روایت این حماسه، بدون حضور سبزپوشان حریم ولایت کامل نمیشد. سردار عباسقلیزاده، فرمانده لشکر همیشه پیروز و خطشکن عاشورا، با همان لباس سبز پاسداری که نماد غیرت و ایستادگی است، در میان جمعیت میدرخشید. قامت استوار او یادآور دلاوریهای باکریها در روزهای آتش و خون بود.
وقتی بهعنوان خبرنگار تسنیم به سراغش میروم و از او درباره احساسش در روز بیعت با ولی امر مسلمین جهان، حضرت آیتالله سیدمجتبی خامنهای میپرسم، کلماتش بوی غیرت و ایستادگی میدهد. چشم در چشم میدوزد و با صلابتی از جنس حماسههای دفاع مقدس میگوید: ما امروز با مقتدای خود عهد خون میبندیم. به میدان آمدهایم تا بگوییم تا پای جان و تا آخرین قطره خون در رکاب ایشان خواهیم بود تا به فضل الهی، ریشه دشمن آمریکایی ـ صهیونیستی را برای همیشه از صفحه روزگار محو کنیم.
خورشید در آسمان تبریز آرامآرام اوج میگرفت و پرچم سه رنگ ایران، همچنان در دست نسلهای مختلف مردم این دیار در اهتزاز بود. امروز تبریز ثابت کرد که پرچم انقلاب، از دست علمداری به علمدار دیگر سپرده میشود، اما هرگز بر زمین نخواهد افتاد.
در این مراسم باشکوه، آنچه بیش از همه قابهای دوربینها را به خود خیره کرد، حضور یکپارچه و درهمتنیده نسلهای مختلف انقلاب بود. از کودکانی که با پرچمهای کوچک در آغوش پدرانشان جای گرفته بودند تا نوجوانان پرشور، جوانان خطشکن، میانسالان و سالمندانی که موی در مسیر دفاع از آرمانهای انقلاب سپید کردهاند؛ همه و همه دوشادوش یکدیگر به میدان آمدند تا یکصدا پیام ایستادگی را مخابره کنند.
اوج شکوه این تجمع تاریخی، لحظهای رقم خورد که پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران بر فراز دستان این دریای خروشان به اهتزاز درآمد. این قاب ماندگار که در آن دستهای پینهبسته پیرغلامان انقلاب در کنار دستهای ظریف کودکان، پرچم سه رنگ میهن عزیزمان را به حرکت درمیآوردند، تجلی عینی یک شعار بود: «پرچمی که هرگز بر زمین نمیافتد».
امروز تبریزِ قهرمان، به عنوان پرچمدار غیرت و ولایتمداری، ثابت کرد که پرچم پرافتخار ایران اسلامی، دست به دست و نسل به نسل منتقل میشود و در سایه بیعت با ولایت، تا همیشه در بلندای آسمان این سرزمین در اهتزاز خواهد ماند.
انتهای پیام/