خبرگزاری تسنیم-یادداشت-حسن عرفانیان|در جنگ دوازده روزه پیشین، فلش حملات دشمن از «امنیت به اجتماع» بود، دانشمندان و سرداران ما را زدند تا جامعه را دچار شوک کنند.
اما در نبرد رمضان، هندسه هجوم تغییر کرده است. دشمن ناامید از تقابل رو در روی نظامی، نقطه آغاز را «اجتماع» قرار داده تا به «فروپاشی امنیتی» برسد.
هدف، تکثیر بحران و قیچی کردن تمرکز راهبردی ایران است، خیالی که اکونومیست نیز به باطل بودن آن اعتراف کرد: «برخلاف انتظار فروپاشی، نظام ایران نه تنها فرو نپاشیده، بلکه در همه جهات در حال واکنش و ضربه زدن است.»
1- استکبار، تروریسم، آشوبطلبی؛ سهگانه بحرانساز:
موشکهای دشمن کور رها نمیشوند.
وقتی مدرسه دخترانه «میناب» هدف قرار میگیرد و غنچههای بیگناه پرپر میشوند، کلانتریها در دل شهرها زده میشوند و 22 سرباز وطن در مرز مهران به شهادت میرسند، ما با «مهندسی آشوب» مواجه هستیم:
استکبار: فشار حملات سهمگین و پروپاگاندای رسانهای از بیرون.
تروریسم: فعالسازی گسلهای مرزی و گروهکها برای درگیر کردن یگانهای مدافع.
آشوبطلبی: القای هراس داخلی، ذبح نظم شهری و فلج زندگی روزمره.
بمباران ساختمانهای خالی مدارس و کلانتریها، نبرد نظامی نیست؛ فریاد استیصال دستهای خالی و ذهنهای تهی استراتژیک است.
2- دکترین کانون در برابر دکترین آشوب: دشمن رمضان میفهمد که اگر ایران در آرامش داخلی بماند، پایگاههای سنتکام را ویران میکند.
لذا با زدن پایگاههای بسیج و کلانتریها، خلأ قدرت شهری و سقوط روانی شهرها را میجوید.
پاتک نظام ولایی، «دکترین کانون» است. حضور هوشمندانه مردم در میادین، استمرار جریان اقتصادی شهری و رصد میلیمتری مرزها توسط قرارگاه حمزه سیدالشهدا (ع)، این قیچی شناختی را شکسته و تمرکز ما را برای اجرای «هنر جنگی نوین» حفظ کرده است.
3- «وعده صادق 4»؛ ارکستر مرگبار مقاومت:ایران مقتدر، به دفاع نقطهای بسنده نکرده؛ مدل جدید جنگ ترکیبی را در گستره منطقهای تثبیت کرده است.
دیگر هیچکس تنها عملیات نمیکند. جبههها یکپارچهاند و ایران و گروههای مقاومت، ماشهها را همچون نواختن ارکستر میچکانند.
هر عملیات، راه بازیگر بعدی را باز میکند، پهپادها ستارههای اصلیاند و موشکها صحنه را دگرگون میسازند.
این مدل، ضربات را 24ساعته، چندجبههای و منعطف کرده؛ یک پهپاد از اینسو راه میافتد، در مدیترانه طوفان مرگ میشود.
آمریکا و رژیم صهیونیستی گمان بردند با حذف عمود خیمه و انتقال آتش به خیابانها و مرزها، ازهمگسیختگی درونی ما را رقم بزنند. اما مدیریت برقآسای بحران، تشکیل مقتدرانه شورای رهبری و این یکپارچگی بینظیر منطقهای، ثابت کرد که ایران «ساختار تمدنی مستحکم» است، نه دولت متزلزل وابسته.
خون دختران میناب و سربازان مهران، موتور پاکسازی نهایی منطقه از لوث استکبار شده است. انشالله ما از این گردنه، قویتر از همیشه عبور خواهیم کرد.
انتهای پیام/