به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، چند سال قبل با مرحوم سیدمصطفی مدرسمصلی درباره نیروهای پیشران حرکت انقلاب بحث میکردیم. به من گفت نیروهای محرک انقلاب را نام ببر و من به فهرستی از شهدای بعد از انقلاب اشاره کردم.
شهید قاسم سلیمانی (پیشران جناح های سیاسی و تحولات جهان اسلام)
شهید محسن حججی (پیشران نسل جوان)
شهید سیدمحمدباقر صدر (پیشران تفقه دینی)
شهید مرتضی مطهری (پیشران تحول در علوم انسانی)
شهید بهشتی (پیشران مدیریت انقلابی)
شهید باهنر (پیشران مناصب سیاسی)
شهید رجایی (پیشران مناصب سیاسی)
شهید مفتح (پیشران وحدت حوزه و دانشگاه)
شهید هاشمی نژاد (پیشران راهبردهای فرهنگی در شهرستان ها)
شهدای امام جمعه (پیشران ائمۀ جمعه)
شهید چمران (پیشران تحول در مدیریت تکنوکرات)
شهدای هسته ای (پیشران تحول در علوم پایه)
شهید حسن تهرانی مقدم (پیشران صنایع موشکی و نظامی)
برای تحقق پیشرفت در زمانهای که همه اجزا آن در ذیل توسعه تاریخ غربی قرار گرفته، نیازمند عبور از زمان و مکان غیر قدسی و زمان و مکان قدسی هستیم و این جز با قرارگرفتن در آستانه شهود و شهادت (فارغ از آنکه کالبد فیزیکی حیات داشته باشد یا نداشته باشد) مقدور نمیشود؛ آستانهای که دو سطح از آگاهی ایندنیایی و آندنیایی را توامان تاب بیاورد و وضعیت برزخی یا نوع متوسط را همواره تجربه کند.
اما آنزمان هیچگاه فکر نمیکردم این قاعده شامل شهید آیتالله خامنهای هم بشود؛ اما اکنون که مرور میکنم میبینم ایشان همواره در این سالها، مخصوصا بعد از ترور 6 تیر 1360 تا 10 اسفند 1404 این وضعیت دشوار انسانی که مقام پذیرش امانت الهی است را دمبهدم، در نماز یا عبادت یا دیدار با بازیگرها یا در دیدار دختران تازهتکلیفشده یا در میانه فتنه 88 یا در دیدار با نخبگان دانشگاهی و صنعتی و همه اقشار، تجربه کرده بود.
آیتالله جوادی آملی در مقدمه کتاب سرالصلوه امام خمینی (ره) نوشتند که ایشان در 10 سال آخر عمر شریفشان، در مقام شهود و شهادت بودند. نمیدانم و در مقام توصیف نیستم، اما تجربه شهید آیتاللهخامنهای در این سالها، کم از مقام شهود و شهادت نداشت. او نیروی پیشران همه بشریت در زمان ما بود؛ اینرا بهتر از هر جایی در سوگواران شهادت ایشان، در ایران و بیرون از ایران میتوان دید.
یادداشت از: محمدرضا قائمینیک، استاد دانشگاه علوم اسلامی رضوی
انتهای پیام/