به گزارش خبرگزاری تسنیم از قزوین، شهلا چگینی، کارشناس حوزه زن و خانواده در یادداشتی نوشت: پرونده جفری اپستین بیش از یک رسوایی جنسی ساده است؛ این پرونده، آینهای تمامنما از نحوه برخورد نظامهای سیاسی و اقتصادی با زنان است. سالها جریانهای مدعی حقوق بشر و آزادیهای مدنی در غرب، از کرامت و حقوق زنان سخن گفتهاند، اما افشاگریهای اخیر نشان داد که این دفاعها تا چه اندازه گزینشی و وابسته به منافع قدرت و ثروت بوده است. زن، در نگاه بسیاری از جریانهای غربی، تا زمانی دیده میشود که با روایت مطلوب آنها همخوانی داشته باشد؛ وگرنه حتی قربانی بودنش هم تضمینکننده دیده شدن نیست.
سکوت سازمانهای بینالمللی و بسیاری از چهرههای مشهور، سلبریتیها و مدافعان حقوق بشر، گواهی روشن بر همین واقعیت است. این سکوت نه اتفاقی است و نه ناشی از بیاطلاعی؛ بلکه یک انتخاب سیاسی است. انتخابی که نشان میدهد حقوق زن در بسیاری از سیاستها و رسانههای غربی، یک ارزش انسانی ذاتی نیست، بلکه ابزاری برای فشار، روایتسازی و بهرهبرداری سیاسی است.
اما این وضعیت، در عین تلخی، فرصتی تاریخی هم فراهم میکند. امروز، بیش از هر زمان دیگری، نیاز به یک صدای جهانی و متحد برای حقوق زنان احساس میشود. صدایی که فراتر از مرزها، رسانهها و سیاستهای گزینشی عمل کند؛ صدایی که بر محور عدالت، کرامت انسانی و تضمین حقوق واقعی زنان بنا شود. این صدا باید نهادینه، سازمانیافته و همراه با ابزارهای حقوقی و اجتماعی باشد تا بتواند تغییر واقعی ایجاد کند.
پرونده اپستین همچنین یادآور این نکته است که فساد و سوءاستفاده جنسی محدود به یک کشور یا یک گروه نیست؛ این پدیده، ساختاری و جهانی است. بنابراین، واکنش جهانی و سازمانیافته به آن ضروری است. شبکههای بینالمللی زنان، فعالان حقوق بشر و نهادهای مستقل میتوانند با همافزایی و همکاری، نه تنها صدای قربانیان را به گوش جهانیان برسانند، بلکه فشار واقعی بر ساختارهای قدرت ایجاد کنند تا قوانین و سیاستهای مؤثر برای پیشگیری از سوءاستفاده شکل گیرد.
در سطح فردی و اجتماعی نیز زنان باید فعالانه نقش خود را در مطالبه حقوقشان ایفا کنند و تنها به نقش قربانی محدود نشوند. حرکتهای خودآگاهانه، سازمانیافته و پایدار زنان در سراسر جهان میتواند نه تنها عدالت را به جلو ببرد، بلکه الگویی برای نسلهای آینده بسازد؛ نسلی که میداند کرامت انسانی و حقوق زن، فراتر از سیاست، بازار یا نمایش رسانهای است.
پرونده اپستین، علاوه بر افشای فساد، یک فراخوان جهانی است: سکوت در برابر بهرهکشی و فساد، دیگر قابل قبول نیست. هر صدای مطالبهگر، هر حرکت شجاعانه و هر اقدام حقوقی، گامی است به سوی ساختن جهانی که در آن زنان نه ابزار، بلکه انسانهایی با کرامت و حقوق برابر باشند. تنها با شکلگیری یک جنبش جهانی، مستقل و عادلانه، میتوان شعارهای دفاع از زن را به عمل واقعی تبدیل کرد.
انتهای پیام/