به گزارش گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم، فیلم سینمایی «سرزمین فرشتهها» به کارگردانی بابک خواجهپاشا ازآندست آثاری است که از همان دقایق ابتدایی مخاطب را درگیر فضای خود میکند و تا لحظه پایانی، اجازه نمیدهد تمرکز تماشاگر از روایت جدا شود. این فیلم، اثری سرشار از احساس، درد، امید و انسانیت است که در بستر یک واقعیت تلخ تاریخی و اجتماعی شکلگرفته و توانسته با زبانی ساده اما تأثیرگذار، مخاطب را با خود همراه کند.
«سرزمین فرشتهها» دومین تجربه مهم سینمایی منوچهر محمدی پس از فیلم ماندگار «بازمانده» در پرداختن به مسئله فلسطین است. همانطور که «بازمانده» سالها پیش توانست تصویری انسانی و عاطفی از رنج مردم فلسطین ارائه دهد، این فیلم نیز تلاش کرده با رویکردی متفاوت اما همسو، بار دیگر نگاه مخاطب را به سمت این موضوع جلب کند. تمرکز این اثر، بیشتر بر جنبههای انسانی، عاطفی و کودکانه ماجراست و روایت از زاویهای شکل میگیرد که کمتر در سینما دیدهایم.
فیلم از همان ابتدا با فضاسازی درست، مخاطب را وارد جهانی میکند که هم تلخ است و هم سرشار از لطافت. تضاد میان خشونت بیرونی و معصومیت درونی شخصیتها یکی از نقاط قوت اصلی فیلم است. کارگردان با هوشمندی، بدون آنکه به شعارزدگی یا اغراق بیفتد، موفق میشود شرایط دشوار و تلخ زندگی مردم را در کنار لحظات ناب انسانی به تصویر بکشد. این تعادل، باعث شده فیلم نه صرفاً یک اثر تلخ و سنگین، بلکه اثری قابلتحمل و تأثیرگذار برای مخاطب باشد.
یکی از مهمترین نقاط قوت «سرزمین فرشتهها» بازی بازیگران عرب فیلم است. بازیهایی که بسیار باورپذیر، طبیعی و بهدوراز تصنع هستند. این موضوع نشان میدهد که کارگردان توانسته ارتباطی عمیق و حرفهای با بازیگران برقرار کند. گرفتن چنین بازیهایی از بازیگرانی که شاید برای مخاطب ایرانی چندان شناختهشده نباشند، نشاندهنده تسلط بابک خواجهپاشا بر هدایت بازیگر و درک درست او از فضای دراماتیک اثر است. بازیها در دل روایت جا گرفتهاند و همین باعث میشود تا تماشاگر حضور دوربین را فراموش کند و خود را در دل موقعیتها ببیند.
کارگردان بهخوبی توانسته از چهرهها، نگاهها و سکوتها برای انتقال احساس استفاده کند. بسیاری از لحظات تأثیرگذار فیلم نه در دیالوگها، بلکه در سکوتها و نگاههای شخصیتها شکل میگیرد. این شیوه روایت، فیلم را از حالت شعاری خارج کرده و به آن عمقی انسانی بخشیده است. مخاطب بهجای شنیدن پیام، آن را حس میکند و این مهمترین دستاورد یک فیلم اجتماعی و انسانی است.
فیلمنامه «سرزمین فرشتهها» نیز ساختاری منسجم و حسابشده دارد. روایت به شکلی پیش میرود که هر صحنه در خدمت پیشبرد داستان و عمقبخشی به شخصیتهاست. هیچ لحظه اضافی یا بیهدف در فیلم دیده نمیشود. ریتم اثر نیز کاملاً متناسب با فضای داستان است؛ نه آنقدر کُند که مخاطب خسته شود و نه آنقدر تند که فرصت همدلی را از او بگیرد. این تعادل در ریتم، یکی از عوامل مهم درگیرکننده بودن فیلم تا پایان است.
از نظر بصری نیز فیلم دارای قاببندیهای دقیق و زیبایی است. استفاده از نور، رنگ و لوکیشنها به شکلی است که حس واقعیت و زندگی را به مخاطب منتقل میکند. فضای فیلم کاملاً باورپذیر است و طراحی صحنه و لباس بهخوبی در خدمت روایت قرار گرفتهاند. هیچچیز در تصویر اضافی یا نمایشی به نظر نمیرسد و همه عناصر به طبیعیترین شکل ممکن کنار هم قرار گرفتهاند.
موسیقی فیلم نیز نقش مهمی در تقویت فضای احساسی آن دارد. موسیقی نه بر تصویر غلبه میکند و نه به حاشیه میرود، بلکه به شکلی ظریف در دل صحنهها جاری است و احساسات مخاطب را هدایت میکند. این هماهنگی میان تصویر و صدا، تأثیرگذاری لحظات احساسی فیلم را دوچندان کرده است.
نکته قابلتوجه دیگر در این فیلم، نگاه انسانی آن به موضوع است. «سرزمین فرشتهها» بیش از آنکه یک فیلم سیاسی یا ایدئولوژیک باشد، یک فیلم انسانی است. تمرکز آن بر رنج انسانهاست. همین نگاه انسانی باعث شده فیلم بتواند با طیف گستردهای از مخاطبان ارتباط برقرار کند. تماشاگر با شخصیتها همذاتپنداری میکند، دردشان را حس میکند و با امیدشان همراه میشود.
بابک خواجهپاشا در این فیلم نشان داده که بهخوبی میتواند از دل یک موضوع حساس و پیچیده، روایتی لطیف، تأثیرگذار و قابلدرک برای همه بسازد. او بهجای آنکه مخاطب را با تصاویر خشن و مستقیم مواجه کند، از ظرافت و احساس برای انتقال مفهوم استفاده کرده است. این شیوه، تأثیر عمیقتری بر ذهن و قلب تماشاگر میگذارد.
در مجموع، «سرزمین فرشتهها» فیلمی است که هم از نظر فنی و هم از نظر محتوایی اثری قابلاحترام و تأثیرگذار محسوب میشود. فیلمی که از ابتدا تا انتها مخاطب را با خود همراه میکند، او را به فکر فرومیبرد و احساساتش را درگیر میکند. بازیهای قوی، کارگردانی دقیق، فیلمنامه منسجم، فضاسازی باورپذیر و نگاه انسانی، همگی دستبهدست هم دادهاند تا این اثر به یکی از فیلمهای ماندگار در حوزه سینمای اجتماعی و انسانی تبدیل شود.
این فیلم یادآور این نکته است که سینما میتواند بدون اغراق و شعار، تنها باتکیهبر احساس و انسانیت، تأثیر عمیقی بر مخاطب بگذارد. «سرزمین فرشتهها» نهتنها یک فیلم درباره فلسطین، بلکه فیلمی درباره انسان، امید و زندگی در سختترین شرایط است؛ فیلمی که تماشای آن تجربهای عاطفی و فراموشنشدنی برای مخاطب رقم میزند.
منبع: فرهیختگان
انتهای پیام/