به گزارش خبرگزاری تسنیم، محدودیتهای اعمال شده بر پوشش رسانهای تستهای بارسلونا تهدیدی جدی برای فرمول یک به شمار میرود و گزارشها میتواند نشان دهد که این سکوت رسانهای نه تصمیم مدیریت فرمول یک، بلکه حاصل اقدام مستقیم تیمهاست.
تستهای فرمول یک ذاتاً نوعی آزمایش واقعی هستند. خودروهایی ناآشنا که برای نخستینبار در اختیار تیم و راننده قرار میگیرند و وارد پیست میشوند، نخستین گام در شکلگیری رابطهای بسیار صمیمی و حیاتی در طول فصل به حساب میآیند.
برداشتهای اولیه نقشی تعیینکننده دارند. یک راننده فرمول یک تنها پس از پنج دور ابتدایی با خودروی جدید میفهمد که آیا فصل موفقی در انتظارش است یا خطر از دست دادن جایگاهش. وحشتی که در چنین لحظهای تجربه میشود، کاملاً قابل تصور است.
تمام فصل به همان برداشتهای نخست از خودرویی بستگی دارد که قرار است در 24 مسابقه طاقتفرسا به کار گرفته شود. تصور کنید خودرویی نو میخرید اما متوجه میشوید فرمان آن از کاغذ ساخته شده و همان قرارداد خرید خودروست! بدتر آنکه این قرارداد مربوط به مسائل مالی است و دوره انصراف هم به پایان رسیده است. حالا شما باید با خودرویی رانندگی کنید که به معنای واقعی کلمه مانند تکه کاغذی که با آن خریده شده، عمل میکند. یک راننده فرمول یک این احساسات را تنها پس از چند دور تجربه میکند.
با این حال، تستها در دوران مدرن به ندرت چنین پیش میروند. تیمها امروز بر قابلیت اطمینان تقریباً بینقص تمرکز دارند و ساعتها و حتی روزها پیش از نخستین تست خودروهای جدید خود را در شبیهسازهای پیشرفته بررسی میکنند. همین موضوع است که خاموشی رسانهای تست بارسلونا و همچنین محدودیتهای اعمال شده بر نخستین تست بحرین را بیش از پیش عجیب جلوه میدهد.
مدیریت فرمول یک (FOM) نقشی در تسهیل این تست نداشته است. تیمها بیسروصدا تست را با پیست کاتالونیا هماهنگ کردند و FOM را تنها گذاشتند تا تبعات روابط عمومی آن را مدیریت کند؛ در حالی که حتی تلاشی برای اصلاح برداشتهای کنایهآمیز صورت نگرفت. تأمین امنیت گسترده پیست برای جلوگیری از نگاههای کنجکاو نیز مستقیماً بر عهده تیمها بوده است.
تیمها و زخم کهنهای به نام 2014
برای درک چرایی این اقدام غیرمعمول باید به آخرین باری بازگردیم که موتورهایی کاملاً جدید وارد فرمول یک شدند: سال 2014. در آن سال، این ورزش به پیشرانههای هیبریدی 1.6 لیتری توربو V6 مهاجرت کرد.
پیچیدگی واحدهای قدرت جدید باعث شد بسیاری از تیمها ساعتها و حتی روزها در طول تستها پشت درهای بسته گاراژها محبوس شوند. ردبول و لوتوس (آلپاین کنونی) بیشترین آسیب را دیدند. دیگر خبری از انفجارهای نمایشی موتورهای قدیمی نبود؛ در عوض، خودروها با صداهایی تهوعآور از زیر کاور موتور متوقف میشدند. حاضران آن دوران به یاد دارند که برخی خودروها هنگام از کار افتادن صدایی شبیه چرخیدن آچار در یک سطل فلزی ایجاد میکردند. اگر رانندگی روزمره با یک سوپراسپرت دهه 1970 را تصور کنید، چندان از واقعیت تستهای 2014 دور نخواهید بود.
حداقل در خرابیهای موتورهای قدیمی تشخیص مشکل ساده بود: دود، آتش و نشانههای واضح اما در سال 2014، خرابی میتوانست از واحد حرارتی، واحد جنبشی یا اجزای پیچیده دیگر ناشی شود.
همین پیچیدگی، تیمها را در گاراژها گرفتار کرده بود؛ گویی با همکاری روبرو بودند که به دلیل ناتوانی در انجام سادهترین وظیفه رانندگی عادی در پیست باعث خشم همه شده بود.
نتیجه، کاهش 26 درصدی مسافت طی شده در تستها بود؛ فاجعهای برای بینندگان تلویزیونی. به جای تماشای خودروهایی که در پیست میچرخند، مخاطبان شاهد خبرنگارانی بودند که در پیتلین قدم میزدند و درباره زمان احتمالی بازگشت خودروها گمانهزنی میکردند.
در آن زمان، تیمها چندان نگران تصویر عمومی فرمول یک نبودند. این فاجعه به عنوان بهای تغییر پذیرفته شد اما اکنون در آستانه سال 2026 همان خاطره برای تیمها به نوعی اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) تبدیل شده است.
آنها احساس میکنند باید پیشدستانه عمل کنند؛ چرا که نسل جدید پیشرانهها برای نخستینبار پا به پیست میگذارند. تصمیم به محدود کردن پوشش تست با واکنش منفی گسترده رسانهها و هواداران مواجه شده است.
هیچ توضیح رسمی برای این اقدام ارائه نشده و بار دیگر فرمول یک در شبکههای اجتماعی با موجی از نارضایتی روبرو شده است. وقتی رسانهها از FOM درخواست اظهار نظر کردند، این نهاد محترمانه پاسخ داد که چون تست را سازماندهی نکرده، اظهار نظر درباره آن مناسب نیست.
تیمها آشکارا به این نتیجه رسیدهاند که آسیب به داراییهای تجاری ناشی از کاهش پوشش رسانهای، بهایی قابل پرداخت است؛ آن هم در مقایسه با شرمساری احتمالی خرابیهای پر سر و صدای خودروهای جدید. این اقدامی برای بقاست؛ شبیه به رفتار شخصیت منفی یک فیلم که برای نجات خود، دیگری را قربانی میکند.
طرحی سادهلوحانه و ناقص
به نظر میرسد تیمها باور دارند که با محدود کردن پوشش رسانهای مشکلات احتمالی مربوط به قوانین موتور یا فناوری آیرودینامیک فعال به شکلی جادویی ناپدید خواهند شد. بدیهی است که این تصور نه تنها سادهلوحانه، بلکه عمیقاً معیوب است.
اگر مشکلات جدی باشند مانند خرابی فراری لوئیس همیلتون تنها پس از یک دور در مارانلو یا از کار افتادنهای مکرر در بارسلونا یک هفته برای رفع ایرادات اساسی کافی نخواهد بود. شاید به همین دلیل است که پوشش تلویزیونی نخستین تست بحرین نیز اکنون محدود شده است.
پخش تلویزیونی تستها در فرمول یک پدیدهای نسبتاً جدید است. در بریتانیا تا سال 2012 تستها پخش نمیشدند؛ دورانی که موتورهای V8 به اوج قابلیت اطمینان رسیده بودند. همین موضوع امکان پخش زنده هرچند در ابتدا کمی کسلکننده را فراهم کرد.
اما با ظهور Drive to Survive توجه بیسابقهای به تمام ابعاد فرمول یک از جمله تستها، جلب شد. این ورزش هرگز تا این حد زیر ذرهبین نبوده است: از هر تصمیم و ارتقا گرفته تا هر قطعهای که در جریان آزمایش بررسی میشود.
در شرایطی که فرمول یک از محبوبیتی بیسابقه برخوردار است، تکرار فاجعه تستهای 2014 به سود هیچکس نیست. با این حال، تصمیم اخیر تیمها میتواند یکی از خودویرانگرترین تصمیمهای سالهای اخیر تلقی شود.
کنترل روایت رسانهای در عصر همیشه آنلاین تقریباً غیرممکن است. یک جستوجوی ساده در گوگل جزئیات پشت خرابیهایی را آشکار میکند که هواداران از دیدنشان محروم شدهاند و در نتیجه، هدف خاموشی رسانهای عملاً از بین میرود.
هواداران نیز خواهان روایت گزینشی نیستند. گفتن اینکه «خورشید میتابد» در حالی که همه باران سیلآسا و رعد و برق را میبینند، بیمعناست؛ وضعیتی که تیمها ایجاد کردهاند و با رضایت، مسئولیت آن را به گردن فرمول یک انداختهاند.
برداشت عمومی از بسته بودن کامل تست بارسلونا شامل تمام رسانههای مکتوب و تصویری این است که تیمها از بدترین سناریو هراس دارند. این اقدامی افراطی است که میتواند هواداران را از این ورزش بیگانه کند. محدودیتهای تست بحرین نیز این وضعیت را پیچیدهتر میکند.
نشانههای هشدار اولیه
با این حال، به نظر میرسد این نگرانیها بیاساس نیست. تاکنون شش تیم اعلام کردهاند که حضور محدودی در بارسلونا خواهند داشت. ویلیامز به طور کامل در این تست غایب است. نشانههای هشدار دهنده از همین حالا چشمک میزنند. مکلارن، قهرمان فعلی نیز یک روز از تست را از دست خواهد داد؛ هر چند تیم مدعی است این موضوع برنامهریزیشده بوده است.
فرمول یک اوج ورزش موتوری است؛ ترکیبی از نهایت مهارت انسانی و آزمایش فناوری و مانند هر آزمایشی گاهی موانعی در مسیر وجود دارد. هواداران، فرمول یک را برای رقابت و فناوری پیشرفته تماشا میکنند.
اگر تیمها صادقانه اعلام میکردند که به دلیل مقررات جدید آغاز دشواری برای تستهای پیشفصل پیشبینی میشود، رسانهها و هواداران این موضوع را درک میکردند و انتظارات تعدیل میشد اما تیمهای فرمول یک به ندرت فراتر از منافع کوتاهمدت خود میاندیشند.
در عوض، دیواری از رازداری بنا کردهاند تا شرمساری را پنهان کنند؛ دیواری که در نهایت بدترین روایت ممکن را برای خودروهای جدیدشان ساخته است. این اقدام، هرچند در راستای حفظ خود، به این ورزش آسیبی جدی وارد کرده است.
در نگاه نخست، این خودروها بدترین نوع همکار جدید به نظر میرسند؛ ناتوان از انجام وظیفه، کند یا حتی در برخی موارد کاملاً ناتوان از حرکت. امیدواریم این تنها نمونهای از اشتباه تیمها هم در قبال هواداران و هم در برابر خودروهای جدیدشان باشد، نه نشانهای از فاجعهای بزرگتر.
انتهای پیام/