به گزارش خبرگزاری تسنیم از قزوین، فاطمه حسینی، فعال رسانهای در یادداشتی نوشت: دشمن، هر بار برای ضربه زدن به پیکره امنیت روانی جامعه، نماد و نقطهای را نشانه میگیرد که بیشترین تأثیر روانی و گستردهترین موج هیجانی را ایجاد کند. این بار، نشانه روی یک جوان هجدهساله _ همسن و همدل دانشآموزان و دانشجویان _ قرار گرفته است. چرا؟
پاسخ این پرسش، کلید درک منطق پشت پردهٔ این رویداد و آمادهباش برای حوادث احتمالی آینده است.
انتخاب یک جوان در آستانهٔ جوانی، تصادفی نیست. این انتخاب حسابشده، حداقل سه هدف استراتژیک را دنبال میکند:
هدفگیری «حلقه همسالان»:
جوان در این سن، بیشترین وابستگی عاطفی و هویتی را به گروه همسالان خود دارد. یک ضربه به یکی از اعضای این حلقه، شوکی گسترده و مستقیم به دهها یا صدها جوان دیگر وارد میکند و میتواند موجی از احساس ناامنی، خشم و بیثباتی را در میان این قشر حساس ایجاد کند.
تولید «نماد معصومیت زخمخورده»:
حتی در سن هجدهسالگی، این قربانی به عنوان «دانشآموز» یا «جوانی با آیندهای درخشان» تصویر میشود تا نماد بیگناهی، آینده و آسیبپذیری باشد. نمایش چنین قربانی، به سرعت احساسات عمومی را جریحهدار کرده و زمینه را برای پذیرش هر ادعا و تحریک بعدی فراهم میکند.
آزمایش میدان و آمادهسازی برای مرحله بعد:
این حادثه میتواند یک «تیر آزمایشی» باشد. واکنش جامعه، رسانهها و نهادها به این رویداد، دقیقاً رصد میشود تا نقاط قوت و ضعف برای طراحی و اجرای عملیات روانی بعدی _ چه مشابه، چه در ابعاد دیگر_ شناسایی شود. شکست در برانگیختن واکنش گسترده، به معنای توقف نیست، بلکه به معنای تغییر تاکتیک برای شلیکهای هدفمندتر است. باید با زیرکی کامل، میدان را پیشطراحی کنیم.
این رویداد یک پیام واضح دارد: عرصه جدیدی از تهدید برای نسل جوان گشوده شده است. دشمن، براساس تجربه فتنه 1401، میکوشد با تحریک احساسات و ایجاد ترس، ذهن و قلب نوجوانان و جوانان را میدان نبرد خود کند. این اتفاق باید هشداری جدی برای خانوادهها، مربیان، مسئولان فرهنگی و امنیتی باشد تا با هوشیاری مضاعف، تقویت پیوندهای عاطفی با نوجوانان و جوانان و آموزش سواد رسانهای، از تبدیل شدن این قشر به هدف بعدی و بازیچه جنگ روانی دشمن جلوگیری کنند.
حواسمان باشد؛ این، احتمالاً فقط شروع ماجراست ... باید آن را در نطفه خفه کنیم و میدان را در دست بگیریم.
انتهای پیام/