ولادت امام زمان(عج)، آمدنِ نوری‌ست که هنوز دیده نمی‌شود، اما راه را روشن می‌کند؛ نوری که نه برای تماشا، که برای ایستادگی‌ست.

او امامِ انتظار است؛ انتظاری که سکون نیست، بلکه آمادگی‌ست. انتظاری که انسان را از بی‌تفاوتی بیرون می‌کشد و به مسئولیت می‌رساند.

مهدی(عج)، نامِ آینده‌ای‌ست که از اکنون آغاز می‌شود؛ از دلِ انتخاب‌های کوچک، از صداقتِ نیت، از اصلاحِ خویش، پیش از تغییرِ جهان. ولادت او، جشنِ صبرِ منفعل نیست؛ جشنِ امیدِ آگاه است. امیدی که می‌داند راه، طولانی‌ست اما بی‌سرانجام نیست.

او غایب نیست از دل‌های بیدار؛ او حاضر است در هر قدمی که به عدالت نزدیک می‌شود، در هر صدایی که به حق وفادار می‌ماند. در روزگاری که انتظار گاه به فراموشی سپرده می‌شود یا به تعویقِ مسئولیت می‌انجامد، یاد امام زمان(عج) یادآورِ این حقیقت است که منتظر بودن یعنی ساختنِ خود برای روزِ ظهور.

در این قسمت از «غمزه»، پای گفت‌وگویی می‌نشینیم که از انتظار می‌گوید نه به‌عنوان فاصله، که به‌عنوان مسیر. مهمانان این قسمت، حسین زحمتکش و خانم ریحانه ابراهیم‌زادگان؛ دو صدا از دو نگاه، که شعر را پُلِ فهمِ امید می‌کنند و انتظار را در کلمه جان می‌دهند. همراهی از جنس شعر و تأمل. و حامد خاکی میزبان این گفت‌وگوست؛ اینجا، انتظار زنده است، شعر راه می‌سازد و امید معنا پیدا می‌کند.