به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، صبح امروز میدان امام خمینی(ره) رنگ دیگری داشت؛ میدان، میزبان نسلی بود که با کوله‌های مدرسه، پرچم‌های برافراشته و بغضی در گلو آمده بودند تا در روز ملی مبارزه با استکبار جهانی، صدای اعتراض خود را به گوش دنیا برسانند.

13 آبان امسال در همدان، تنها یک مراسم و یک مناسبت تقویمی نبود؛ از دانش‌آموزان خردسال تا نوجوانان و جوانان، از خانواده‌ها تا سالخوردگان و اقشار مختلف مردم، همه در کنار یکدیگر گرد آمده بودند تا نشان دهند استکبارستیزی نه به سن و سال محدود است و نه به قشر و گروه خاصی تعلق دارد؛ اینجا میدان، میدان حضور مردمی بود که هرکدام با روایت و انگیزه‌ای آمده بودند.

اما در میان انبوه جمعیت و پرچم‌هایی که در آسمان میدان به اهتزاز درآمده بود، صحنه‌ای بیش از همه نگاه‌ها را به خود گره می‌زد؛ چند دانش‌آموز، تابوت‌های نمادین شهدای میناب را بر دوش گرفته بودند. تابوت‌هایی که سنگینی‌شان نه از چوب و پارچه، بلکه از یاد کودکانی بود که می‌توانستند امروز در کنار همین دانش‌آموزان، نیمکت مدرسه را اشغال کنند، زنگ تفریح داشته باشند و با رؤیاهای کودکانه‌شان به خانه بازگردند.

روی تابوت‌ها، آیه‌ای از قرآن نقش بسته بود؛ «بِأَیِّ ذَنبٍ قُتِلَتْ»؛ به کدامین گناه کشته شدند؟ پرسشی که این بار نه از زبان یک خطیب، بلکه از دستان کوچک دانش‌آموزانی روایت می‌شد که تابوت هم‌نسلان شهید خود را حمل می‌کردند؛ گویی آمده بودند تا جای خالی دوستانشان را به یاد جهان بیاورند و بپرسند جرم کودکانی که دیگر به خانه بازنگشتند، چه بود؟

دانش‌آموزان در حالی این تابوت‌ها را حمل می‌کردند که نگاه حاضران با آنان همراه شده بود؛ تصویری تلخ و در عین حال تکان‌دهنده از کودکانی که به جای بازی و خنده، بار یاد و نام هم‌نسلان شهید خود را بر دوش گرفته بودند.

در سراسر میدان، پرچم‌ها و پلاکاردهای خونخواهی امام شهید و شعارهای استکبارستیزی برافراشته بود. هر گوشه از میدان پیامی داشت و هر پرچم، روایتی از خشم، اندوه و ایستادگی مردمی را بازگو می‌کرد که برای زنده نگه داشتن یاد شهدا و اعلام انزجار از جنایت‌های دشمن به میدان آمده بودند.

امروز در میدان امام خمینی(ره) همدان، دانش‌آموزان تنها شرکت‌کنندگان یک مراسم نبودند؛ آنان با تابوت‌های نمادین شهدای میناب، روایتگر نسلی بودند که جای خالی همکلاسی‌های شهیدش را فراموش نکرده است. در کنارشان، مردمی از نسل‌ها و قشرهای مختلف ایستاده بودند تا یک پیام را فریاد بزنند: نام شهدا فراموش نمی‌شود و یاد آنان از حافظه این شهر پاک نخواهد شد.

تلاقی 13 آبان امسال با ایام سوگواری شهادت حضرت فاطمه زهرا(س)، حال‌وهوای دیگری به مراسم بخشیده بود؛ گویی اندوه این روزها با بغض مردم از داغ شهدا درآمیخته بود. در میان جمعیت، یاد روضه‌های حضرت زهرا(س) در بیت رهبری و مجالس عزاداری با حضور امام شهید نیز در ذهن حاضران زنده می‌شد؛ روضه‌هایی که حالا یادآوری آن‌ها، رنگ و بوی دلتنگی و غربت بیشتری داشت.

برای بسیاری از حاضران، این مراسم تنها تجدید پیمان با آرمان‌های استکبارستیزی نبود؛ یادآور روزهایی بود که در محضر امام شهید، نام حضرت زهرا(س) با اشک و ماتم گره می‌خورد. امروز در حالی که پرچم‌های خونخواهی در میدان برافراشته بود، سوگ فاطمی و داغ فراق امام شهید نیز در دل جمعیت جریان داشت و به فضای مراسم رنگی از حزن، دلتنگی و وفاداری بخشیده بود.

انتهای پیام/