به گزارش خبرگزاری تسنیم،  فررو که در سال 2003 قهرمان رولان گاروس شده بود، طی هفت سال همکاری با آلکاراس نقش مهمی در تبدیل این بازیکن جوان به یکی از چهره‌های اصلی تنیس جهان ایفا کرد. آلکاراس در دسامبر 2025 به همکاری خود با این مربی اسپانیایی پایان داد؛ همکاری‌ که طی آن شش عنوان گرنداسلم و هشت قهرمانی مسترز 1000 برای این بازیکن به دست آمد و او به رتبه نخست رنکینگ جهانی رسید.

جدایی این دو نفر در ابتدا با پرسش‌هایی درباره آینده آلکاراس همراه شد اما این تنیسور اسپانیایی در نخستین گرنداسلم سال 2026 پاسخ روشنی به تردیدها داد. او در مسابقات تنیس آزاد استرالیا قهرمان شد و با 22 سال سن به جوان‌ترین مرد تاریخ تبدیل شد که هر چهار گرنداسلم را فتح کرده است. آلکاراس با هدایت ساموئل لوپز در این رقابت‌ها به هفتمین عنوان گرنداسلم دوران حرفه‌ای خود رسید. 

فررو در گفت‌وگو با یورو اسپورت درباره شیوه کار خود با آلکاراس توضیح داد که هدفش از ابتدا، پیشرفت روزبه‌ روز این بازیکن جوان بوده است. آلکاراس هنگام آغاز همکاری با او تنها 15 سال داشت اما استعداد و ویژگی‌های فنی چشمگیری از خود نشان می‌داد.

این مربی اسپانیایی تأکید کرد که هرگز قصد نداشته بازیکن جوان را به نسخه‌ای مشابه خودش تبدیل کند. به گفته او، تجربه دوران بازیگری و دستاوردهای شخصی یک مربی می‌تواند بر شیوه راهنمایی شاگردش تأثیر بگذارد اما مهمتر از آن، شناخت ویژگی‌های بازیکن و کمک به شکوفایی توانایی‌های منحصربه‌فرد اوست.

اختلاف بر سر تعریف حرفه‌ای‌گری با زورف

تجربه فررو در همکاری با الکساندر زورف کاملاً متفاوت بود. این مربی در سال 2017 و زمانی که زورف 20 سال داشت، برای مدتی هدایت او را برعهده گرفت؛ همکاری‌ که پس از چند ماه به پایان رسید.

فررو اکنون درباره علت جدایی از این تنیسور آلمانی می‌گوید آنها برداشت یکسانی از حرفه‌ای‌گری در ورزش تنیس نداشتند. او تفاوت‌های فرهنگی را نیز یکی از عوامل شکل‌گیری اختلاف میان خود و زورف دانست.

فررو در این باره گفت: با زورف، بهتر است بگویم درک مشترکی از حرفه‌ای‌گری موردنیاز برای یک تنیسور نداشتیم. فرهنگ‌های ما نیز بسیار متفاوت بود؛ او ریشه روسی و آلمانی دارد و من اسپانیایی هستم. نگاه متفاوتی به مسائل داشتیم و در نهایت تصمیم گرفتیم مسیرمان را جدا کنیم.

این اظهارات در حالی مطرح شده که فررو در صحبت‌های خود درباره آلکاراس به جای انتقاد از رفتارهای شخصی این بازیکن بر تلاش برای شناخت شخصیت و توانایی‌های او تأکید کرده است. البته این به معنای نبود اختلاف میان آنها در دوران همکاری نبود. آلکاراس در مقاطعی به تفریحات خارج از زمین از جمله سفر به ایبیزا در فاصله مسابقات رولان گاروس و ویمبلدون علاقه نشان می‌داد و این موضوع گاهی میان او و مربی‌اش اختلاف‌نظر ایجاد می‌کرد.

زورف سرانجام به قله تنیس جهان رسید

با وجود انتقاد فررو از تفاوت دیدگاه‌های‌شان در گذشته، او عملکرد اخیر زورف را تحسین کرده است. این تنیسور آلمانی در سال 2026 با قهرمانی در رولان گاروس و تنیس آزاد آمریکا، دو عنوان بزرگ گرنداسلم را به دست آورد و به صدر رنکینگ جهانی رسید. او در فینال اوپن آمریکا بن شلتون را شکست داد و دومین عنوان گرنداسلم خود را در همان سال کسب کرد. 

زورف سال‌ها تحت هدایت پدرش تمرین کرده و بخش مهمی از دوران حرفه‌ای خود را با همین تیم سپری کرده است. فررو معتقد است رسیدن این بازیکن به قله تنیس جهان نتیجه تلاش طولانی‌مدت اوست؛ هرچند به اعتقاد این مربی، روند پیشرفت زورف در مقطعی برای چند سال با نوعی رکود همراه شده بود.

او گفت: فکر می‌کنم این موفقیت کاملاً شایسته زورف است. او مدت‌ها برای رسیدن به چنین جایگاهی تلاش کرده است. شاید طی سه یا چهار سال گذشته، سطح بازی و روند پیشرفتش تا حدی متوقف شده بود اما در یک سال و نیم اخیر متوجه این مسئله شد و تلاش کرد پیشرفت کند.

فررو در ادامه به شرایط رقابت‌های امسال نیز اشاره کرد و گفت غیبت آلکاراس و یانیک سینر در مقاطعی از رقابت‌ها به زورف فرصت داد تا از شرایط موجود استفاده کند. با این حال، او معتقد است موفقیت‌های اخیر می‌تواند از نظر ذهنی به این تنیسور آلمانی کمک کند تا در ادامه با اعتماد به‌ نفس بیشتری مقابل رقبای اصلی خود قرار بگیرد.

آزمون بزرگ زورف تازه آغاز شده است

از نگاه فررو، رسیدن به رتبه نخست جهان به‌ تنهایی پایان مسیر نیست. زورف اکنون باید نشان دهد می‌تواند در شرایطی که آلکاراس و سینر نیز در مسابقات حضور دارند، همان سطح از عملکرد را حفظ کند و برای کسب مهمترین جام‌ها با آنها رقابت کند.

انتهای پیام/