به گزارش خبرگزاری تسنیم، الکساندر زِورِف سرانجام به رؤیای خود در نیویورک رسید اما قهرمانی در US Open برای ستاره آلمانی تنیس تنها یک موفقیت ورزشی نبود. او پس از شکست بن شلتون با نتیجه 6-3، 7-6(2)، 5-7 و 6-2 در سخنرانی احساسی خود از مسیری طولانی گفت که از تشخیص دیابت در دوران کودکی آغاز شد و در نهایت او را به دومین قهرمانی گرنداسلم دوران حرفه‌ای‌اش رساند.

زورف در فینال مقابل شلتون با وجود حمایت گسترده تماشاگران از نماینده آمریکا، کنترل مسابقه را در بیشتر دقایق در اختیار داشت و توانست نخستین قهرمانی خود در نیویورک را جشن بگیرد. این پیروزی همچنین دومین گرنداسلم او در سال 2026 بود؛ تنیسور آلمانی پیش از این در رولان گاروس نخستین عنوان بزرگ دوران حرفه‌ای خود را به دست آورده بود.

با این حال، لحظه‌ای که بیش از نتیجه مسابقه مورد توجه قرار گرفت، سخنان زورف پس از دریافت جام بود. او در میان احساسات شدید تصمیم گرفت از کسی تشکر کند که شاید کمتر از هر فرد دیگری مسابقاتش را تماشا می‌کند اما به گفته خودش مهم‌ترین نقش را در زندگی و مسیر حرفه‌ای او داشته است: مادرش، ایرینا.

زورف گفت: می‌خواهم از یک نفر تشکر کنم که هیچ‌وقت مسابقات من را تماشا نمی‌کند اما مهم‌ترین فرد در زندگی تنیس من و در زندگی شخصی من است.

او سپس به دوران کودکی خود بازگشت؛ زمانی که در چهار سالگی به دیابت نوع یک مبتلا شد. تشخیص بیماری در آن سن می‌توانست مسیر زندگی یک کودک را کاملاً تغییر دهد، به‌ خصوص زمانی که پزشکان درباره محدودیت‌های احتمالی زندگی و ورزش هشدار می‌دهند.

زورف درباره واکنش مادرش گفت: وقتی پسر چهار ساله شما به دیابت مبتلا می‌شود و پزشکان می‌گویند زندگی و ورزش برای او بسیار محدود خواهد بود، باید مادر بسیار قدرتمندی باشید که از آن مطب بیرون بیایید و بگویید: پسر من هر چیزی که بخواهد خواهد شد. اگر بخواهد تنیسور شود، تنیسور خواهد شد و اگر بخواهد کار دیگری انجام دهد، همان را انجام خواهد داد اما این بیماری قرار نیست ما را تعریف کند.

برای زورف، این جمله فقط بخشی از یک خاطره خانوادگی نیست؛ بلکه بیانگر فلسفه‌ای است که از کودکی با آن زندگی کرده است. او توانست در بالاترین سطح تنیس جهان فعالیت کند و در کنار مدیریت شرایط جسمانی خود، به یکی از چهره‌های اصلی نسل جدید این ورزش تبدیل شود. 

قهرمانی در US Open همچنین نقطه پایانی بر سال‌هایی بود که زورف بارها تا آستانه فتح گرنداسلم پیش رفت اما در لحظه آخر ناکام ماند. مهمترین نمونه، فینال US Open سال 2020 بود؛ جایی که او مقابل دومینیک تیم دو ست پیش افتاد اما در نهایت شکست خورد و جام را از دست داد.

پنج سال بعد، شرایط کاملاً متفاوت است. زورف در سال 2026 ابتدا در رولان گاروس به نخستین گرنداسلم خود رسید و حالا با قهرمانی در نیویورک، دومین جام بزرگ فصل را نیز به کارنامه‌اش اضافه کرده است. او پیش از US Open حتی در مقطعی از تورنمنت تصور می‌کرد شاید این رقابت‌ها برایش خیلی زود به پایان برسد اما در نهایت یکی از بزرگ‌ترین بازگشت‌های دوران حرفه‌ای خود را رقم زد.

زورف پس از قهرمانی درباره سال‌های پر از ناکامی در گرند اسلم‌ها گفت: احساس می‌کنم خانواده زورف در سطح گرنداسلم رنج زیادی کشیده‌اند و شاید سال 2026 سالی باشد که فقط باید از آن لذت ببریم.

او در گفت‌وگو با اسکای اسپورتس نیز از شرایط فعلی خود ابراز رضایت کرد: همه‌ چیز فوق‌العاده پیش می‌رود. من واقعاً خوشحالم. اگر سه ماه پیش به من می‌گفتید قرار است فقط یک گرنداسلم در دوران حرفه‌ای‌تان ببرید و هیچ چیز دیگری به دست نیاورید، همان لحظه قرارداد را امضا می‌کردم و دیگر هیچ چیزی نمی‌پرسیدم.

اکنون زورف دیگر تنها یک قهرمان گرنداسلم نیست؛ او در فاصله چند ماه، دو جام بزرگ تنیس را فتح کرده و یکی از بهترین فصل‌های دوران حرفه‌ای خود را پشت سر گذاشته است و شاید مهم‌تر از همه، قهرمانی نیویورک برای او یادآور یک حقیقت شخصی باشد: بیماری‌ که در چهار سالگی می‌توانست رؤیاهای یک کودک را محدود کند، هرگز نتوانست مسیر زندگی او را تعیین کند.

زورف در پایان سخنانش گفت: خوشحالم که با هم از این مسیر عبور کردیم و امروز به اینجا رسیده‌ایم. مادرم مهم‌ترین و قوی‌ترین انسانی است که می‌شناسم؛ چون برای انجام کاری که او انجام داد، باید زنی فوق‌العاده قوی باشید.

حالا زورف قهرمان US Open است؛ عنوانی که سال‌ها در انتظارش بود و این بار، در نیویورک، داستان او سرانجام پایانی متفاوت پیدا کرد.

انتهای پیام/