مهدی محمدی، رئیس اداره منابع طبیعی و آبخیزداری شهرستان بهار در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم در بهار، ضمن تشریح اقدامات گسترده این اداره برای توسعه فضاهای سبز روستایی و شهری، به پرسش‌های مطرح شده پیرامون نحوه نگهداری از نهال‌ها، نقش مردم در توسعه فضای سبز و افق 5 ساله این اداره پاسخ داد.

عبور از 600 هکتار جنگل‌کاری در شهرستان بهار

محمدی با بیان اینکه این شهرستان فاقد جنگل‌های طبیعی است، افزود: با برنامه‌ریزی‌های انجام شده از دهه 80 تاکنون، حدود 634 هکتار جنگل دست‌کاشت در نقاط مختلف شهرستان ایجاد شده است. در این راستا روستاهای «آقبلاغ لتگاه»، «رسول‌آباد علیا»، « چایان» و «حاشیه راه چایان » از جمله مناطقی هستند که تحت پوشش این جنگل‌کاری‌ها قرار گرفته‌اند.

وی در ادامه با اشاره به پروژه‌های جاری خاطرنشان کرد: امسال نیز با مشارکت دهیاری و شورای اسلامی روستای «پهنه بر»، 7 هکتار جنگل‌کاری در اراضی ملی این منطقه در دست اجراست. عملیات چاله کنی و ایجاد استخر ذخیره آب به پایان رسیده و طبق برنامه‌ریزی، کاشت نهال‌ها در فصل مناسب یعنی پاییز انجام خواهد شد.

 جنگل‌ها؛ سدی در برابر گرد و غبار و کارخانه‌های تولید اکسیژن

رئیس اداره منابع طبیعی شهرستان بهار در بخش دیگری از سخنان خود به نقش حیاتی فضای سبز در پایداری اکوسیستم اشاره کرد و گفت: جنگل‌کاری تنها جنبه تزیینی ندارد؛ هر هکتار جنگل قادر است سالانه 2.5 تن اکسیژن تولید کند که این میزان برای تنفس 10 نفر در طول سال کافی است. همچنین هر 25 متر مربع از برگ درختان، می‌تواند اکسیژن مورد نیاز یک انسان را در یک شبانه‌روز تأمین کند.

وی افزود: یکی از کارکردهای مهم جنگل‌های دست‌کاشت، نقش آن‌ها در تلطیف هوا و فیلتراسیون ریزگردهاست. طبق مطالعات، هر هکتار جنگل می‌تواند تا 68 تن گرد و غبار معلق در هوا را جذب و رسوب دهد.

کارشناسان معتقدند با توجه به گسترش پدیده ریزگردها و افزایش آلایندگی‌های ناشی از فعالیت‌های صنعتی و کشاورزی در سطح منطقه، احداث این جنگل‌های دست‌کاشت، فراتر از یک اقدام تزیینی، یک ضرورت در حوزه سلامت عمومی است؛ این کمربندهای سبز در واقع به عنوان «فیلترهای زیستی» عمل می‌کنند که با ایجاد تلطیف در اتمسفر، فشار بر سیستم تنفسی شهروندان را کاهش می‌دهند.

مدیریت منابع آب؛ تقویت سفره‌های زیرزمینی در عصر خشکسالی

محمدی در خصوص نقش این درختکاری‌ها در مدیریت منابع آب زیرزمینی تصریح کرد: جنگل‌کاری سد محکمی در برابر فرسایش خاک و رانش زمین است. درختان با کاهش سرعت روان‌آب‌های سطحی، فرصت نفوذ آب به داخل زمین را فراهم کرده و به تغذیه سفره‌های زیرزمینی کمک می‌کنند.

در شرایطی که منطقه با چالش‌های جدی تنش آبی و کاهش سطح آب‌های زیرزمینی دست‌وپنجه نرم می‌کند، نقش جنگل‌های دست‌کاشت به عنوان «اسفنج‌های طبیعی زمین» دوچندان می‌شود. این عرصه‌ها با مدیریت صحیح جریان آب سطحی و جلوگیری از هدررفت آن، فرآیند تغذیه سفره‌های زیرزمینی را تسریع کرده و از خشک شدن چاه‌ها و کاهش رطوبت خاک در بلندمدت جلوگیری می‌کنند؛ امری که مستقیماً بر پایداری محصولات کشاورزی و امنیت غذایی شهرستان اثرگذار است.

تلاش برای خودکفایی در تأمین نهال و مشارکت مردمی

رئیس اداره منابع طبیعی بهار در پایان با اشاره به استراتژی اداره برای تأمین نیازهای آتی، گفت: برای اینکه بتوانیم در تأمین نهال مورد نیاز شهرستان مستقل عمل کنیم، نهالستانی در سطح شهرستان ایجاد کرده‌ایم. این اقدام باعث شده تا دسترسی به نهال‌های سازگار با اقلیم منطقه و سرعت اجرای پروژه‌ها به‌طور چشمگیری افزایش یابد.

وی در پاسخ به سوالی درباره تضمین بقای نهال‌ها در سال‌های اول تأکید کرد: نهال‌های مورد استفاده در اراضی ملی مقاوم به کم‌آبی هستند و تنها برای تثبیت اولیه نیاز به آبیاری دارند؛ همچنین در روستای پهنه بر، دو استخر ذخیره آب و سیستم آبیاری قطره‌ای برای مدیریت بهینه منابع آبی پیش‌بینی شده است.

محمدی در مورد مشارکت مردم نیز اظهار کرد: ما در هر روستا به دنبال ایجاد یک بوستان با کمک دهیاری و اهالی هستیم تا خود مردم در نگهداری آن سهیم باشند. ما همواره از طریق پویش‌های مختلف در مناسبت‌های ملی و مذهبی، از شهروندان دعوت می‌کنیم تا در حفاظت از محیط زیست سهیم باشند. در واقع، گذار از الگوی «درختکاری سنتی» به الگوی «مدیریت مشارکت‌محور»، کلید موفقیت پروژه‌های منابع طبیعی است.

ایجاد حسی از مالکیت اجتماعی در میان شهروندان نسبت به فضاهای سبز، تضمین‌کننده بقای این سرمایه‌های ملی در برابر آسیب‌های انسانی و حوادث طبیعی خواهد بود.

 چشم‌انداز 5 ساله؛ رؤیای کمربند سبز بهار

در پایان، مهدی محمدی با ترسیم افق کاری این اداره در 5 سال آینده گفت: هدف نهایی ما رسیدن به استانداردهای مطلوب از سرانه فضای سبز و احداث کمربند سبز دورتادور شهرستان است. البته تأکید کرد که کاشت نهال تنها گام نخست است و برای تحقق رؤیای کمربند سبز، همکاری سایر دستگاه‌ها نظیر شهرداری و اداره محیط زیست جهت تعیین متولیان نگهداری از این عرصه‌ها، امری حیاتی است.

انتهای پیام/