به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، امروز آیین نکوداشت استاد میرهاشم میری با رونمایی از آخرین مجموعه رباعی این شاعر فقید با عنوان «ماییم و دلی...» در پردیس سینمایی قدس همدان برگزار شد.

در این مراسم خانواده مرحوم میرهاشم میری، اساتید مطرح ادبیات و چهره‌های فرهنگی از جمله جواد محقق، محمود اکرمی‌فر، مصطفی محدثی خراسانی، اسماعیل امینی، سعید بیابانکی، علی داودی، حمید حسام و اهالی شعر و ادبیات و عموم مردم حضور داشتند.

در این مراسم توسط خانواده مرحوم میری و دوستان ایشان و مسئولان حاضر در جمع، از آخرین مجموعه رباعی این شاعر فقید با عنوان «ماییم و دلی...» رونمایی شد.

میرهاشم میری «مظهر شادی‌آفرینی» و شخصیتی مستقل و خوداتکا بود

محمود اکرامی، شاعر و از دوستان مرحوم میری در این مراسم اظهار کرد: مرحوم میرهاشم میری مردی بود که واقعاً نمی‌شد دوستش نداشت و این ویژگی را داشت که انسان مجبور بود او را دوست داشته باشد.

وی با بیان اینکه قصد ندارم درباره شعر مرحوم میری چیزی بگویم، افزود: دوستان دیگر درباره شعر ایشان صحبت خواهند کرد و حتماً بهتر از من سخن می‌گویند، اما من درباره رفاقت و دوستی‌هایی که با ایشان داشتم و ویژگی‌های شخصیتی او صحبت می‌کنم و به نوعی تحلیل گفتار و رفتار ایشان را ارائه خواهم داد.

این شاعر با تأکید بر اینکه انسان‌های خوب تنها برای رفتن به بهشت خلق نشده‌اند، گفت: آدم‌های خوب برای این خلق شده‌اند که در دنیا زندگی کنند و به دیگران نیز زندگی ببخشند، حال خودشان و دیگران را خوب کنند و آقای میری یکی از این افراد بود.

اکرامی بیان کرد: به همین دلیل، هرگاه آقای میری در جمعی حضور داشت، محور افراد بود و محور و مرجع بودن ایشان زبانزد بود. وقتی صحبت می‌کرد، نمی‌شد به سادگی از کنار حرف‌هایش گذشت؛ گرم، نرم، اثرگذار و مستدل سخن می‌گفت و برای صحبت‌های خود مصداق می‌آورد.

وی با اشاره به ویژگی‌های شخصیتی مرحوم میری عنوان کرد: آقای میری مصداق این جمله شهید بهشتی بود که «جاذبه در حد اعلا و دافعه در حد لزوم» داشت. اجازه می‌داد شانه به شانه او راه بروید، اما اجازه نمی‌داد دست روی شانه‌اش بگذارید؛ یعنی در عین صمیمیت، حریمی برای خود داشت که اجازه نمی‌داد دیگران وارد آن شوند.

این شاعر تصریح کرد: همین ترکیب جاذبه و دافعه، از آقای میری شخصیتی منحصر به فرد ساخته بود. او دانش فراوانی داشت و ذهنی فعال و سیال داشت و می‌توانست شخصیت‌پردازی عجیبی انجام دهد.

اکرامی با اشاره به توانایی مرحوم میری در روایت داستان‌ها و شخصیت‌های محلی گفت: وقتی درباره شخصی چیزی می‌گفت انسان احساس می‌کرد که او درباره فردی صحبت می‌کند که با او زیست اجتماعی داشته استو از دیگر ویژگی مهم آقای میری این بود که می‌توانست یک اتفاق منطقه‌ای را در سطح یک اتفاق جهانی و با همان حرارت و عظمت برای مخاطب تعریف کند و شنونده را با روایت خود همراه کند.

وی با تأکید بر استقلال شخصیتی مرحوم میری افزود: آقای میری شخصیت مستقلی بود و روی پای خودش راه می‌رفت. البته این به معنای بی‌احترامی به دیگران نبود؛ برای دیگران حرمت و احترام قائل بود و حسن نیت داشت، اما خودش را وابسته به دیگران نمی‌کرد.

این شاعر تأکید کرد: اگر آقای میری، آقای میری بود، به دلیل ویژگی‌های ادبی، شعری، انسانی و پژوهشی خودش بود؛ به این دلیل که یک فرهنگ‌شناس و مردم‌شناس همدانی بود، شاعر رباعی‌سرا بود و در اوایل انقلاب غزل‌های زیبایی سروده بود و پیش از همه اینها، انسان خوبی بود.

اکرامی با بیان اینکه هنر زینت انسان است، اظهار کرد: شعر زینت انسان است، اما همه انسان نیست. هر انسانی ممکن است هنری داشته باشد؛ یکی خوب سخن می‌گوید، دیگری خوب می‌نوازد، دیگری خوب می‌خواند یا خوب رانندگی می‌کند. اینها همه می‌توانند زینت انسان باشند و آقای میری نیز انسانی شریف، خودبسنده و خوداتکا بود.

وی در ادامه بیان کرد: در درون مرحوم میری دریایی وجود داشت. من حدود 30 سال او را می‌شناسم؛ آقای میری درون‌ریزی زیادی داشت، اما برون‌ریزی‌هایش همیشه مثبت بود. می‌خواست شما را بخنداند، نه اینکه بگریاند. لب‌های خندان را بیشتر از چشم‌های گریان دوست داشت. هرجا بود، مظهر شادی‌آفرینی بود و تلاش می‌کرد خوبی‌ها را بیان کند، نه کاستی‌ها را.

این شاعر مرحوم میری را انسانی «سهل و ممتنع» توصیف کرد و گفت: او آدمی صاف، عمیق، زلال و در عین حال سهل و ممتنع بود؛ مانند آب چشمه‌ای که ریگ‌های کف آن را می‌بینید، اما اگر تا گردن در آب فرو بروید، دستتان به آن ریگ‌ها نمی‌رسد. اگر ریگ‌ها دیده می‌شوند، به دلیل زلالی آب است. آقای میری نیز چنین شخصیتی داشت؛ هم از نظر شخصیتی و هم از نظر علمی، عمیق و زلال بود.

اکرامی با بیان اینکه مرحوم میری «آدم امنی» بود، تصریح کرد: انسان می‌توانست روح خود را نزد او عریان کند، خودش باشد و به او اعتماد کند. می‌توانست به او ایمان داشته باشد که سخنی که با او در میان می‌گذارد، جایی نقل نمی‌شود و اگر هم نقل شود، در آن دستکاری نخواهد شد. به همین دلیل، آقای میری برای من و بسیاری از دوستان، انسانی قابل اعتماد و تکیه‌گاه بود.

وی گفت: او انسانی دلسوز و خیرخواه بود و انسان دوست داشت در کنارش بنشیند و به حرف‌هایش گوش کند. او انسان را به زیبایی دعوت می‌کرد. گاهی افراد تمام غم‌های دنیا را بر چهره خود می‌ریزند، اما آقای میری چنین نبود؛ هر وقت او را می‌دیدی لبخند داشت و دیگران را نیز به لبخند دعوت می‌کرد.

این شاعر و دوست مرحوم میری اظهار کرد: در عصر هوش مصنوعی، هر چیزی که در کتاب‌ها وجود دارد قابل دسترسی است، اما هوش مصنوعی به روایت‌های زندگی انسان‌ها دسترسی ندارد. آقای میری روایت‌هایی از زندگی مردم همدان را مطرح می‌کرد و آنها را به عنوان یک فکت و مستند برای استدلال خود به کار می‌گرفت و بر اساس آن استدلال می‌کرد؛ همین موضوع نیز باعث می‌شد سخنانش برای مخاطب قابل پذیرش و اثرگذار باشد.

انتهای پیام/