به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، تاریخِ ایران، سرشار از لحظاتی است که سن و سال، رنگ باخته و اراده‌ها سکان‌دارِ مسیر شده‌اند. آن روزها که حسین فهمیده‌ها، بهنام محمدی‌ها و هزاران نوجوانِ دیگر، در کوچه‌های پرالتهاب خرمشهر و جبهه‌های نبرد، دوشادوش رزمندگانِ بزرگسال، حماسه می‌آفریدند، جهان استکبار فهمید که اینجا «خاکِ شیران» است. امروز اما، نسل چهارم انقلاب، همان بیرقِ غیرت را بر دوش گرفته‌اند. آن‌ها اگرچه جنگ تحمیلی را ندیده‌اند، اما در جنگ رمضان و حمله وحشیانه رژیم کودک‌کش به میهن، درسِ «جان‌فدایی» را خوب آموخته‌اند.

رجزخوانی؛ سلاح جدید در میدان جنگ شناختی

این کودکان، در حالی که در حال رجزخوانی برای دفاع از وطن هستند، بیش از آنکه درگیر یک اجرای نمایشی باشند، در حال «تمرینِ اقتدار» هستند. در جهان امروز که جنگ‌ از میدان‌ به عرصه‌ «خیابان» کوچ کرده‌، کلامِ این کودکان، حکم یک لشکر را دارد. آن‌ها بی‌آنکه سلاحی در دست داشته باشند، با سرودهایی که لرزه بر تنِ دشمن می‌اندازد، ثابت می‌کنند که روحِ مقاومت در این سرزمین، زنده و جاری است.

پیوندِ نسل‌ها؛ از خرمشهر تا امروز

وقتی کودکِ امروز با همان صلابت رزمندگان دهه 60، از وطن می‌خواند، یعنی رشته‌ پیوندِ میان «نسلِ ایثار» و «نسلِ آینده» محکم‌تر از همیشه برقرار است. این کودکان، ادامه دهندگانِ همان راهی هستند که رهبر شهید انقلاب، فاتح قلب‌ها، برایشان هموار کرد. آن‌ها می‌دانند که وطن، نه یک تکه خاک، که «ناموسِ یک ملت» است و برای صیانت از آن، نه سلاح که «ایمان» و «غیرت» حرف اول و آخر را می‌زند.

دانش‌آموزان مدرسه قرآنی امام حسن مجتبی(ع) و مکتب القرآن همدان

چرا رجزخوانی کودکان دشمن را به هراس می‌اندازد؟

دشمن ایران، بیش از آنکه از موشک‌های ما بترسد، از «تربیتِ نسلِ جدید» هراس دارد. رجزخوانی این کودکان، برای اتاق‌های فکر غربی یک پیام روشن دارد: «اینجا ایران است؛ جایی که حتی یک کودک برای دفاع از آرمان‌هایش، لشکری از اراده است». آن‌ها با صدای رسا، هیمنه‌ پوشالی جنگ‌طلبان را به سخره می‌گیرند و به جهانیان اعلام می‌کنند که این درختِ تنومند، با خونِ شهدا آبیاری شده و با اراده‌ کودکانِ امروز، در برابر طوفان‌ها استوار می‌ماند.

آینه‌ تمام‌نمای وطن‌دوستی

در چهره‌های معصوم این کودکان هنگامِ رجزخوانی، می‌توان آینه‌ تمام‌نمای آینده‌ ایران را دید. آن‌ها با کلامشان، کوه را به احترام وا می‌دارند. این گزارش، تنها روایتی از یک فعالیتِ فرهنگی نیست؛ بلکه سندی است بر این واقعیت که «ایرانِ قوی»، در همین فریادهای بلند عشق به وطن در حالِ شکل‌گیری است.

باید به این کودکان افتخار کرد؛ همان‌ها که یاد گرفته‌اند برای دفاع از نامِ ایران، نه ترس در دل داشته باشند و نه در برابرِ دشمن سر خم کنند. آن‌ها، سربازانِ کوچکِ این سرزمین‌اند که امروز در میدانِ کلام و فردا در میدان‌های بزرگِ پیشرفتِ این کشور، حماسه خواهند آفرید. آری؛ اینجا ایران است؛ جایی که قد و قامتِ کوچک، به بزرگیِ اراده معنا می‌شود.

گزارش از سمیرا گمار

انتهای پیام/