به گزارش خبرگزاری تسنیم، زمین خاکی رولان گاروس که به خاطر سرعت پایین و لغزندگی‌اش شناخته می‌شود، تجربه‌ای منحصربه‌فرد را در دنیای تنیس ارائه می‌دهد. این سطح که شباهت زیادی به زمین‌های خاکی رم دارد اما با تفاوت‌های ظریفی فصل تنیس را از آوریل تا ژوئن در بر می‌گیرد و میزبان مسابقات مهمی چون مونت کارلو، مادرید، رم و مهمتر از همه گرنداسلم رولان گاروس است.

تاریخچه و تکامل خاک رس
در ابتدا، چمن سطح اصلی تنیس بود و گرنداسلم‌هایی چون ویمبلدون، اوپن آمریکا و اوپن استرالیا بر روی آن برگزار می‌شدند اما در نیمه دوم قرن بیستم، استرالیا و آمریکا به سمت زمین‌های سخت رفتند. رولان گاروس از سال 1891 سنت خود را حفظ کرده و همچنان بر روی خاک رس بازی می‌شود. جالب است که حتی در گذشته نیز از خاک رس کلاسیک خالص استفاده نمی‌شد؛ مهندس چارلز بویناس پیشنهاد استفاده از زیرلایه سنگ آهک برای نرم کردن سطح را مطرح کرد و نخستین کسی بود که زمین‌های رولان گاروس را استانداردسازی کرد.

در دوران مدرن، فرایند تولید خاک رس تغییر کرده است. امروزه خاک رس کلاسیک زمین‌ها که بر پایه رنگ اخرایی است، از رنگدانه‌ای طبیعی متشکل از هیدرات اکسید آهن مخلوط با خاک رس ساخته می‌شود. این ماده در پاریس به طلای قرمز معروف است. پس از نصب، برای جلوگیری از خشک شدن و حفظ رنگ غنی آن با کلرید کلسیم اسپری می‌شود.

مهارت‌های کلیدی بر روی خاک رس
مهمترین مهارت در بازی بر روی خاک رس، توانایی لغزیدن (sliding) روی آن است. رافائل نادال با 14 عنوان قهرمانی در گرنداسلم رولان گاروس استاد این هنر بود. نواک جوکوویچ نیز در این زمینه تبحر بالایی داشت و اگر تسلط بی‌نظیر نادال نبود، می‌توانست عناوین بیشتری در پاریس کسب کند. حتی راجر فدرر نیز اگر نادال مانعش نبود، احتمالاً بیش از یک بار قهرمان رولان گاروس می‌شد.

نسل جدید ستاره‌های خاک رس
ستارگان جوان مانند کارلوس آلکاراس و یانیک سینر به سرعت به استادان زمین خاکی تبدیل شده‌اند و تسلط آنها به تمام سطوح گسترش یافته است. کسپر رود، فینالیست دو دوره رولان گاروس و لورنزو موستی از دیگر بازیکنان برجسته این سطح هستند. جوکوویچ و زورف نیز همچنان بازیکنان قدرتمندی بر روی خاک رس محسوب می‌شوند. در مقابل، بازیکنانی مانند فلیکس اوژه آلیاسیم، الکس دمینور، بن شلتون، دانیل مدودف و تیلور فریتس خاک رس را کمترین زمین مورد علاقه خود می‌دانند. تنها استثنای قابل توجه، الکساندر بوبلیک است که سال گذشته نتایج خوبی در این سطح کسب کرد.

در بخش بانوان ایگا اشویانتک، قهرمان چهار دوره رولان گاروس بی‌شک بهترین بازیکن زن در تاریخ اخیر این سطح بوده است. با این حال، او در یکی دو سال اخیر با چالش‌هایی روبرو شده و عملکردش بر روی خاک رس افت کرده است. با وجود این، او همچنان یکی از مدعیان اصلی قهرمانی امسال است اما آرینا سوبولنکو، النا ریباکینا، میرا آندریوا، کوری گاف و چندین بازیکن دیگر رقبای سرسختی برای او خواهند بود.

نگهداری از زمین‌های رولان گاروس
شرکت سوپرسول (Supersol) نزدیک به 25 سال است که مسئولیت نگهداری از زمین‌های خاک رس رولان گاروس را بر عهده دارد. این شرکت سالانه 50 تا 80 تن خاک رس به پاریس عرضه می‌کند و تنها تولید کننده مواد زمین تنیس است که از کارخانه خردایش خود در منطقه اویس استفاده می‌کند. تراشه‌های خاک رس حاصل از آجرهای شکسته و فرآوری شده، رنگ اخرایی منحصر به فرد این زمین‌ها را ایجاد می‌کنند.

کیفیت این تراشه‌ها سالانه در آزمایشگاه بررسی می‌شود و حدود 15 روز قبل از شروع مسابقات آماده می‌شوند. علاوه بر تراشه‌های آجر، سنگ آهک نیز جزء اصلی زمین تنیس است. پودر خاک رس یک لایه نازک 2 میلی‌متری تشکیل می‌دهد که زیر آن لایه‌های مختلفی به ضخامت حدود 80 سانتی‌متر قرار دارد. لایه دوم، سنگ آهک آسیاب شده است که تا عمق 6-7 سانتی‌متر فشرده می‌شود. شرکت سوپرسول، سنگ آهک Craon را از معادن Saint-Maximin و Oise استخراج کرده و حدود 60 تن از این ماده برای رولان گاروس مورد نیاز است.

زیرِ سنگ خرد شده و سنگ آهک لایه‌ای از کلینکر یعنی زغالسنگ سوخته قرار دارد. در رولان گاروس از کلینکر برای حفظ رطوبت مناسب استفاده می‌شود و این لایه در عمق 7 تا 8 سانتی‌متری قرار دارد. لایه‌ چهارم از پنج لایه سنگ خرد شده است که تا عمق 30 سانتی‌متر امتداد دارد و تمام مواردِ فوق بر روی لایه‌ای از شن زهکشی قرار گرفته‌اند.

هزینه‌ متوسط یک زمین خاکی تقریباً 47 هزار یورو است. این هزینه از زمین‌های سخت روباز (58 هزار یورو) یا زمین‌های مصنوعی (67 هزار یورو) کمتر است. با این حال، هزینه‌ بالای نگهداری زمین‌های خاکی یک مشکل به شمار می‌آید. در پاریس، سطح زمین در زمستان غیرقابل استفاده می‌شود؛ یخبندان آن را لغزنده و خطرناک می‌کند. رولان گاروس هر سال زمین‌های خود را نوسازی می‌کند و دو لایه‌ بالایی را جایگزین می‌سازد. در آب‌وهوای گرم‌تر مانند آمریکای جنوبی زمین‌های خاکی با نگهداری مناسب می‌توانند تا 15 سال دوام بیاورند. در رولان گاروس، خاک رس با سایر مسابقات بزرگ تفاوت دارد.

خاک رس را می‌توان یکنواخت‌ترین سطح دانست اما در رولان گاروس و سایر مسابقات بزرگ در مونت‌کارلو، مادرید و رم، این موضوع متفاوت است. این تفاوت، در درجه‌ نخست به رتبه‌بندی سرعت زمین (CPR) مربوط می‌شود.

در مادرید، CPR زمین‌ها 30٫5 است. تا همین اواخر، این رقم با زمین سخت مسابقات مسترز ایندین‌ولز قابل مقایسه بود اما در سال 2026، آمریکایی‌ها سرعت را به 39 افزایش دادند. در هر صورت، بسیاری از تنیسورها بازی در زمین خاکی مادرید را با زمین‌های سخت مقایسه می‌کنند. مونت‌کارلو با ضریب CPR برابر با 26٫7 و به‌ ویژه رم با 25٫3، نزدیک‌ترین زمین‌ها به رولان گاروس (21) به شمار می‌آیند.

در فصل 2026، تنیس ناگهان یک قهرمان جدید در خاک رس به دست آورد. یانیک سینر، نفر اول جهان مسترز مونت‌کارلو، مادرید و رم را برد؛ شاهکاری که پیش از این فقط توسط پادشاه زمین خاکی، رافائل نادال به دست آمده بود. سینر، به‌ ویژه در غیاب قهرمان مصدوم دو سال گذشته یعنی کارلوس آلکاراس به عنوان مدعی اصلی در رولان گاروس در نظر گرفته می‌شود. با این حال، ارزش ندارد که از قبل عنوان قهرمانی را به سینر اعطا کنیم. سینر در سازگاری با شرایط جدید مهارت دارد اما خاک رس خطرناک پاریس می‌تواند حتی برای او نیز چالش‌هایی ایجاد کند.

انتهای پیام/