به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، نام «کوی پرواز» برای بسیاری از مردم دیگر فقط نام یک پروژه مسکونی نیست؛ بلکه یادآور سال‌هایی است که قرار بود به خانه‌دار شدن ختم شود اما هنوز در ایستگاه وعده و انتظار متوقف مانده است. طرحی که با هدف خانه‌دار شدن اقشار فاقد مسکن آغاز شد، حالا پس از حدود هفت سال هنوز به سرانجام مشخصی نرسیده و بسیاری از متقاضیان آن با پرسش‌های جدی درباره آینده این پروژه روبه‌رو هستند.

در ابتدای مسیر، بسیاری از خانواده‌ها با امیدی واقعی وارد این طرح شدند. کارگران، کارمندان و مستأجرانی که توان خرید مسکن در بازار آزاد را نداشتند، با این تصور که با آورده‌ای محدود و در بازه‌ای مشخص می‌توانند صاحب خانه شوند، سرمایه اندک خود را وارد این پروژه کردند. اما آنچه امروز پیش روی آن‌ها قرار دارد فاصله‌ای جدی با وعده‌های اولیه دارد.

آورده‌هایی که در آغاز در حدود 40 میلیون تومان مطرح بود، امروز در برخی برآوردها به حدود 800 میلیون تومان رسیده است. افزایشی که برای بسیاری از متقاضیان نه تنها سنگین، بلکه عملاً خارج از توان پرداخت است. طبیعی است که تورم سال‌های اخیر بر همه پروژه‌های عمرانی اثر گذاشته و هزینه ساخت مسکن نیز از این قاعده مستثنا نبوده است. افزایش قیمت مصالح ساختمانی، دستمزد نیروی کار و هزینه‌های اجرایی، بسیاری از پروژه‌ها را با افزایش هزینه مواجه کرده است.

اما مسئله فقط تورم نیست. مسئله اصلی برای مردم، نبود شفافیت و طولانی شدن زمان اجرای پروژه است. وقتی پروژه‌ای که قرار بود در زمانی کوتاه‌تر به نتیجه برسد، حدود هفت سال طول می‌کشد و در این مدت نیز زمان‌بندی دقیق و قابل اتکایی برای تکمیل آن ارائه نمی‌شود، طبیعی است که اعتماد اولیه متقاضیان آسیب ببیند.

بسیاری از متقاضیان امروز با بلاتکلیفی جدی مواجه‌اند. خانواده‌هایی که طی سال‌های گذشته چندین مرحله آورده پرداخت کرده‌اند، هنوز نمی‌دانند دقیقاً چه زمانی واحدهایشان تحویل داده می‌شود. این بلاتکلیفی تنها یک مسئله مالی نیست؛ بلکه برنامه‌ریزی زندگی بسیاری از خانواده‌ها را تحت تأثیر قرار داده است.

در کنار این مسائل، موضوع مهم دیگری نیز مطرح است؛ مسکن تنها به معنای ساخت یک ساختمان نیست. یک پروژه مسکونی زمانی معنا پیدا می‌کند که زیرساخت‌های زندگی نیز در کنار آن شکل گرفته باشد. مدرسه، درمانگاه، فروشگاه، فضای سبز، راه دسترسی مناسب و حمل‌ونقل عمومی از جمله امکاناتی است که یک مجموعه مسکونی را به یک محله قابل سکونت تبدیل می‌کند.

اگر حتی واحدهای مسکونی تکمیل شوند اما این خدمات فراهم نباشد، ساکنان با مشکلات تازه‌ای روبه‌رو خواهند شد؛ مشکلاتی که می‌تواند کیفیت زندگی آن‌ها را به شدت تحت تأثیر قرار دهد. از این رو، تکمیل زیرساخت‌ها باید هم‌زمان با پیشرفت ساخت واحدها در دستور کار قرار گیرد.

اما در کنار همه این مسائل، پرسش‌های جدی‌ای از سوی متقاضیان مطرح است؛ پرسش‌هایی که پاسخ به آن‌ها بیش از هر چیز بر عهده دستگاه‌های اجرایی مرتبط با پروژه است.

اداره‌کل راه و شهرسازی استان همدان به‌عنوان متولی اصلی طرح‌های مسکن، نخستین نهادی است که باید درباره وضعیت فعلی پروژه توضیح دهد. چرا پروژه‌ای که قرار بود در زمان کوتاه‌تری به سرانجام برسد، اکنون پس از حدود هفت سال هنوز به مرحله تحویل نرسیده است؟ چرا میزان آورده متقاضیان از ارقام اولیه به چندین برابر افزایش یافته است؟ برنامه زمان‌بندی واقعی برای تکمیل پروژه چیست و چه کسی پاسخگوی روی زمین ماندن پروژه با تغییر دولت‌هاست؟ اگر مدیریت‌ها تغییر کرده‌اند، تکلیف تصمیم‌ها و وعده‌های گذشته چه می‌شود و متقاضیان باید پاسخ مطالبات خود را از چه کسی مطالبه کنند؟

از سوی دیگر، معاونت عمرانی استانداری همدان نیز به‌عنوان نهاد هماهنگ‌کننده پروژه‌های عمرانی استان مسئولیت مهمی در این زمینه دارد. چه برنامه‌ای برای تأمین زیرساخت‌های ضروری این مجموعه مسکونی وجود دارد؟ چه زمانی قرار است خدماتی مانند مدرسه، درمانگاه، راه دسترسی مناسب و سایر امکانات شهری برای این منطقه فراهم شود؟ آیا هماهنگی لازم میان دستگاه‌های مختلف برای حل مشکلات پروژه انجام شده است؟ انتظار می‌رود مسئولان مربوطه با اطلاع‌رسانی شفاف، افکار عمومی و رسانه‌ها را نیز در جریان آخرین وضعیت پروژه قرار دهند.

در این میان، بحث ورود بنیاد مسکن انقلاب اسلامی به پروژه نیز از ابتدا به‌عنوان پیمانکار مطرح بوده است. اگر قرار است این نهاد در روند تکمیل پروژه نقش‌آفرینی کند، باید به‌طور شفاف مشخص شود مسئولیت آن دقیقاً در کدام بخش‌ها خواهد بود و چه زمانی قرار است این حضور به نتیجه‌ای ملموس برای متقاضیان منجر شود.

متقاضیان کوی پرواز مطالبه پیچیده‌ای ندارند. آن‌ها تنها می‌خواهند بدانند سرنوشت پروژه‌ای که سال‌هاست سرمایه و امید خود را در آن گذاشته‌اند چه خواهد شد. آن‌ها انتظار دارند وضعیت پروژه به‌صورت شفاف اعلام شود، زمان‌بندی واقعی برای تکمیل آن ارائه شود و دستگاه‌های مسئول پاسخ روشنی به پرسش‌های موجود بدهند.

پروژه‌های مسکن زمانی می‌توانند اعتماد عمومی را تقویت کنند که روند اجرای آن‌ها روشن، مسئولیت‌ها مشخص و اطلاع‌رسانی درباره آن‌ها شفاف باشد. در غیر این صورت، طرح‌هایی که قرار بود راهی برای خانه‌دار شدن مردم باشند، ممکن است خود به منبعی از نگرانی و بی‌اعتمادی تبدیل شوند.

کوی پرواز امروز بیش از وعده‌های تازه، نیازمند پاسخگویی صریح دستگاه‌های مسئول، مدیریت منسجم و برنامه‌ای روشن برای پایان دادن به این انتظار طولانی است؛ انتظاری که برای بسیاری از متقاضیان، سال‌هاست ادامه دارد.

یادداشت از سمیرا گمار

انتهای پیام/