به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، وارد مسجد که می‌شوم، اولین چیزی که توجهم را جلب می‌کند سکوت همیشگی مسجد نیست؛ صدای ورق خوردن دفترهاست. صدایی که با خنده‌های کوتاه بچه‌ها و توضیح آرام معلم در هم می‌آمیزد و فضای مسجد زینبیه را شبیه کلاس درسی کرده که سقفش گنبد است و دیوارهایش بوی عبادت می‌دهد.

جنگ رمضان مدارس را غیرحضوری کرده است؛ اما اینجا، در یکی از مساجد خیابان کرمانشاه همدان، چند معلم تصمیم گرفته‌اند چراغ درس را خاموش نکنند. منبر مسجد، که سال‌ها محل بیان معارف دینی بوده، حالا نقش تازه‌ای گرفته است؛ تخته‌ای ساده کنار آن قرار گرفته و معلم، ماژیک در دست، مسئله‌ای را برای بچه‌ها توضیح می‌دهد.

دانش‌آموزان دورتادور مسجد نشسته‌اند؛ بعضی روی صندلی‌های ساده و بعضی روی فرش‌های مسجد. کیف‌های مدرسه کنار دستشان است و دفترهایی که روی زانو باز شده. نگاهشان اما دقیق و مشتاق است؛ همان نگاه‌هایی که همیشه در کلاس‌های مدرسه دیده می‌شود، با این تفاوت که این بار کلاسشان در خانه خدا برپا شده است.

یکی از معلم‌ها میان توضیح درس می‌گوید: 

«بعد از غیرحضوری شدن مدرسه، پیشنهاد برپایی کلاس درس در مسجد مطرح شد. دانش‌آموزان استقبال کردند و نگرانی من برای آموزش رفع شد. تجربه جالبی بود؛ مسجد همیشه جای علم بوده و امروز هم کلاس درس ما شده است.»

مادر یکی از دانش‌آموزان می‌گوید: «کلاس حضوری تأثیرش بیشتر از مجازی است. این چند جلسه که بچه‌ها به مسجد آمدند، واقعاً مفید بود.»

بچه‌ها با شور خاصی درس را دنبال می‌کنند. گاهی یکی از آن‌ها پاسخ سؤالی را بلند می‌گوید و بقیه با خنده و تشویق همراهی‌اش می‌کنند. فضای مسجد، میان درس و امید، حال و هوای تازه‌ای پیدا کرده است.

یکی از دانش‌آموزان که دفترش را محکم در دست گرفته، می‌گوید: «دوست داشتیم کنار هم درس بخوانیم. وقتی گفتند کلاس در مسجد برگزار می‌شود، همه خوشحال شدیم. حس می‌کنیم داریم یک کار مهم انجام می‌دهیم.»

می‌گویم همین را جلوی دوربین هم بگو؛ می‌خندد و می‌گوید: «باید بروم، دوستانم منتظرند.»

مدیر مدرسه دم در ایستاده، بچه‌ها را با اسم و چهره می‌شناسد و با مادرها احوالپرسی می‌کند. او می‌گوید: وقتی این پیشنهاد مطرح شد، معلم‌های مدرسه شهید مظلومیان جهادی پای کار آمدند تا آموزش‌ متوقع نشود، استقبال هم بسیار خوب بود.

در گوشه‌ای دیگر، چند نفر مشغول مرور تمرین‌ها هستند. معلم آرام از کنارشان عبور می‌کند، نکته‌ای را یادآوری می‌کند و لبخندی می‌زند؛ لبخندی که بیشتر از هر جمله‌ای نشان می‌دهد این کلاس فقط برای درس نیست، برای زنده نگه داشتن امید هم هست.

اینجا مسجد زینبیه همدان است؛ جایی که در روزهای جنگ رمضان، منبر مسجد جای تخته درس را گرفته و صدای درس خواندن کودکان با عطر ایمان درآمیخته است. شاید زیباترین تصویر همین باشد؛ اینکه در دل بحران، هنوز هم می‌توان گوشه‌ای از شهر را پیدا کرد که در آن، آینده روی فرش‌های مسجد نشسته و با مدادهای کوچک، رؤیاهای بزرگش را می‌نویسد.

انتهای پیام/