به گزارش خبرگزاری تسنیم، سه دور از فصل فرمول یک پشت‌سر گذاشته شده است؛ زمانی که هنوز برای ارزیابی دقیق رقبا کافی نیست اما با یک ماه وقفه در تقویم، می‌توان تصویری اولیه از وضعیت تیم‌ها داشت.

 استون مارتین

پس از آزمایش‌های زمستانی فاجعه‌بار، انتظار می‌رفت استون مارتین فصل دشواری پیش‌رو داشته باشد اما وضعیت واقعی حتی ناامیدکننده‌تر از پیش‌بینی‌ها بود. در مراحل اولیه، خودروهای استون مارتین قادر به تکمیل مسافت مسابقه نبودند و حتی تیم تازه‌وارد کادیلاک عملکرد بهتری از آنها داشت. شرایط، اندکی بهتر از دوران بحرانی میانه دهه 2010 برای فرناندو آلونسو در مک‌لارن به نظر می‌رسد.

مشکل اصلی، ارتعاشات شدید و غیرقابل تحمل خودرو است؛ موضوعی که هم تجهیزات و هم رانندگان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. واحد قدرت از کار می‌افتد و اندام رانندگان بی‌حس می‌شود. علت دقیق این ارتعاشات هنوز مشخص نیست. آدریان نیوی هوندا را مقصر می‌داند درحالی‌که هوندا معتقد است مشکل از گیربکس تیم است. شاسی ساخته‌ شده در سیلورستون نیز به نظر در سطح مطلوبی قرار ندارد. استون مارتین منابع کافی برای عبور از بحران را دارد اما پرسش این است که رفع مشکلات چقدر زمان خواهد برد.

 فرانکو کولاپینتو

در مراسم معرفی پیش از فصل، فلاویو بریاتوره، مدیر تیم آلپاین آشکارا اعلام کرد که انتظار دارد فرانکو کولاپینتو امسال پیشرفت قابل‌توجهی داشته باشد. این راننده آرژانتینی اولین حضور خود در فرمول یک را در سال 2024 تجربه کرد اما سال گذشته به‌ عنوان راننده ذخیره ویلیامز و آلپاین فعالیت داشت. فصل جاری، نخستین دوره‌ای است که او یک زمستان کامل برای آماده‌سازی از جمله تست شاسی جدید در اختیار داشته است.  
متأسفانه نتایج نشان می‌دهد که این آمادگی چندان ثمربخش نبوده است.

ضعف اصلی کولاپینتو در تعیین خط است. او تنها در جلسه اصلی تعیین خط شانگهای توانست فاصله‌ای قابل‌قبول با گسلی داشته باشد. در سایر جلسات، این آرژانتینی حداقل 0٫7 ثانیه از هم‌تیمی خود عقب بوده است. هرچند کولاپینتو در مسابقه رقابتی‌تر ظاهر می‌شود اما جایگاه‌های آغازین پایین، کار او را دشوار می‌کند. او باید پیشرفت کند؛ در غیر این صورت، خطر از دست دادن صندلی تیم و شاید کل آینده خود در فرمول یک را خواهد داشت.

 ردبول

ردبول از سال گذشته هشدار داده بود که فصل 2026 سال دشواری خواهد بود. انتظار می‌رفت چالش‌های اصلی در واحد قدرت باشد؛ نخستین موتوری که به‌ طور کامل توسط ردبول طراحی شده است. با این حال، موتور میلتون کینز کاملاً رقابتی ظاهر شد و مشکل اصلی در تعادل شاسی بود؛ مشکلی که تیم اتریشی را به میانه میدان کشاند. مکس فرستاپن پس از سه دور، تنها در رده نهم قرار دارد و در ژاپن حتی نتوانست از آلپاین عبور کند.

حتی اگر تیم مهندسی بتواند خودرو را بهبود دهد، رقابت برای قهرمانی عملاً منتفی است. ردبول باید حداقل به سطح فراری و مک‌لارن برسد و در حال حاضر حتی فاصله با مرسدس نیز زیاد است. همزمان، اعضای کلیدی تیم در مقطع حساسی در حال ترک مجموعه هستند و مکس فرستاپن نیز از احتمال بازنشستگی گفته است.  
احتمال دارد فصل 2026 آغاز بحرانی عمیق برای ردبول باشد؛ بحرانی که چند سال پیش غیرقابل تصور به نظر می‌رسید.

 ویلیامز

ویلیامز باز هم شروعی ناامیدکننده داشت؛ موضوعی که این بار تا حدی غیرمنتظره بود. خودروهای ویلیامز از بهترین موتورهای قهرمانی بهره می‌برند و مدیریت جیمز وولز به دلیل رویکرد استراتژیکش مورد تحسین است. تیم نیز در سال‌های اخیر روندی رو به رشد داشته است.  
پس چه چیزی اشتباه شد؟ تقریباً همه چیز.

مهندسان نه‌ تنها در ساخت یک خودروی رقابتی ناکام بودند، بلکه خودرو دیرتر از موعد برای آزمایش آماده شد و ویلیامز را با داده‌هایی کمتر از رقبا وارد فصل کرد. این کمبود اطلاعات، پیشرفت و توسعه خودرو را با مشکل مواجه کرده است.

 خودروهای جدید

شاید بزرگ‌ترین ناامیدی، خود مقررات و خودروهای جدید فرمول یک باشد. برگزارکنندگان پیش از شروع فصل، این خودروها را با تاکید بر فناوری پیچیده و تعداد حالت‌های عملیاتی تبلیغ می‌کردند اما در عمل، نتیجه بسیار ضعیف‌تر از انتظارات بود.

سیستم انتقال قدرت یک‌ بار دیگر به عنصر تعیین‌کننده عملکرد خودرو تبدیل شده است؛ به‌گونه‌ای که تمرکز اصلی رانندگان در پیست مدیریت شارژ باتری است. شتاب خودروها به لطف سیستم هیبریدی چشمگیر است اما در سایر بخش‌ها ناامیدکننده‌اند. پس از خالی شدن باتری، پدیده «سوپرکلیپ» باعث افت ده‌ها کیلومتر سرعت می‌شود و خودروها با سرعتی بسیار کمتر از گذشته وارد پیچ‌های چالش‌برانگیز می‌شوند. اکنون دیگر استعداد خالص رانندگی تعیین‌کننده نیست؛ راننده باید مراقب باشد زیادی سریع نرود تا ریکوپراتور فرصت شارژ مجدد باتری را داشته باشد.

انتهای پیام/