به گزارش خبرگزاری تسنیم، با پایان رسمی عصر موتورهای 10 سیلندر در سال 2005، بسیاری تصور می‌کردند طنین وحشیانه این پیشرانه‌ها برای همیشه از پیست‌های مسابقه فرمول یک رخت بربسته است؛ اما یک تبصره قانونی به تیم تورو روسو اجازه داد تا در فصل 2006 با موتورهای V10 محدود شده به میدان بیاید.

این تصمیم که با هدف کاهش هزینه‌ها برای تیم‌های کم‌بضاعت اتخاذ شده بود، در ابتدا موجی از نگرانی را در میان تیم‌های بزرگی چون مرسدس و بی‌ام‌و برانگیخت. رقبای تورو روسو مدعی بودند که گشتاور بالاتر موتورهای قدیمی، حتی با وجود محدودکننده ورودی هوا و کاهش دور موتور به 16700 دور در دقیقه، مزیتی ناعادلانه در خروج از پیچ‌ها و استارت مسابقه ایجاد می‌کند.

با این حال، واقعیت در پیست بسیار متفاوت از پیش‌بینی‌های بدبینانه رقم خورد. اگرچه ویتانتونیو لیوزی در اولین گرندپری فصل در بحرین توانست سرعت‌های ثبت شده خیره‌کننده‌ای را در مسیرهای مستقیم به نمایش بگذارد، اما پکیج فنی خودروی تورو روسو که بر پایه شاسی سال قبل ردبول طراحی شده بود، توان رقابت با تکنولوژی‌های نوین V8 را نداشت.

موتورهای هشت سیلندر 2.4 لیتری جدید، علی‌رغم قدرت اسمی کمتر، از نظر آیرودینامیکی و وزن، توازن بهتری به خودروها می‌بخشیدند.

در نهایت، تور خداحافظی موتورهای افسانه‌ای V10 بدون هیچ سکوی افتخاری و تنها با کسب یک امتیاز در گرندپری آمریکا به پایان رسید.

این تجربه تاریخی ثابت کرد که در دنیای فرمول یک، حتی قدرتمندترین نمادهای مهندسی نیز نمی‌توانند در برابر موج تغییرات و تکامل فنی مقاومت کنند و میراث V10 با سکوتی غریب جای خود را به عصر جدید داد.

انتهای پیام/