به گزارش خبرگزاری تسنیم، مقررات فنی جدید فرمول یک در سال 2026 که با هدف جذب تولید کنندگان جدید خودرو و تغییر در معماری واحد قدرت خودروها تدوین شده بود، به نظر می‌رسد بیش از حد جسورانه عمل کرده است.

ریشه مشکلات: موتور نیمه الکتریکی

قوانین جدید سهم انرژی هیبریدی را به طور قابل توجهی افزایش داده (46.7 درصد) و خروجی موتور احتراق داخلی را کاهش داده است. این تغییر رانندگان را مجبور می‌کند تا اولویت خود را بر مدیریت و شارژ باتری قرار دهند. آنها مجبورند زودتر پدال گاز و ترمز را رها کنند تا سیستم بازیابی انرژی فرصت بیشتری برای جمع‌آوری انرژی داشته باشد و بتواند در مسیرهای مستقیم به افزایش سرعت کمک کند.

با این حال، انرژی ذخیره شده در باتری برای یک دور کامل کافی نیست. در انتهای مسیرهای مستقیم طولانی رانندگان با پدیده‌ای به نام سوپرکلیپ مواجه می‌شوند. در این حالت، باتری خالی شده و سیستم هیبریدی به حالت بازیابی انرژی تغییر وضعیت می‌دهد که منجر به ترمز موتور احتراق داخلی و شارژ مجدد باتری می‌شود. در طول سوپرکلیپ حتی با فشردن کامل پدال گاز سرعت خودرو ده‌ها کیلومتر در ساعت کاهش می‌یابد و رانندگان گاهی مجبور به تعویض دنده به منظور کاهش سرعت می‌شوند، در حالی که پدال گاز تا انتها فشرده شده است! این وضعیت اهمیت کارایی سیستم انتقال قدرت و به خصوص بخش هیبریدی آن را دوچندان کرده است.

تأثیر بر رانندگی و استراتژی مسابقه

این شرایط نحوه رانندگی و استراتژی کسب زمان در طول مسابقات را به طور کلی دگرگون کرده است. در گذشته، رانندگان برای ثبت بهترین زمان باید در پیچ‌ها با حداکثر سرعت و شجاعت رانندگی می‌کردند و تلاش می‌کردند زودتر از رقبا پدال گاز را فشار دهند اما اکنون رویکرد معکوس شده است؛ هرچه راننده پیچ‌ها را کندتر و با دقت بیشتری طی کند، انرژی بیشتری برای مسیر مستقیم بعدی خواهد داشت.

پیچیده‌ترین و چالش‌برانگیزترین پیچ‌ها که نیازمند مهارت و جسارت رانندگان بود، اکنون با سرعت بسیار کمتری عبور می‌شوند. این امر باعث شده تا زمان‌گیری‌های تعیین خط حتی برای خود رانندگان نیز جذابیت خود را از دست بدهد. به عنوان مثال، شارل لکلرک در مسابقه ژاپن به این موضوع اشاره کرد و گفت: من قوانین جدید تعیین خط را نمی‌فهمم، آنها فقط مسخره هستند. من در پیچ‌ها سریع‌تر هستم، سریع‌تر گاز می‌دهم و لعنت به من، همه چیز را در مسیر مستقیم از دست می‌دهم.

سبقت یو-یو: رقابت بر سر انرژی باتری

در طول مسابقه نیز، باتری نقش تعیین‌کننده‌ای در سبقت گرفتن ایفا می‌کند. ماهیت خودروهای جدید به گونه‌ای است که هنگام سبقت گرفتن از حریف، راننده دیرتر شروع به بازیابی انرژی می‌کند و در مسیرهای مستقیم آسیب‌پذیر می‌شود و موقعیت خود را از دست می‌دهد. این وضعیت، رقابت در پیست مسابقه را به سبقت یو-یو تشبیه کرده و آن را با بازی‌های آرکید مقایسه می‌کنند. در صورت اتمام شارژ باتری، راننده عملاً بی‌دفاع شده و در مقابل حریفانی که انرژی دارند، قدرت مانور خود را از دست می‌دهد.

سبقت‌گیری‌ها رایج‌تر شده‌اند اما به نظر می‌رسد بیش از حد ساده و مصنوعی، حتی بیشتر از دوران استفاده از سیستم DRS انجام می‌شوند. موفقیت در سبقت‌گیری به طور کامل به شارژ باتری و کارایی سیستم انتقال قدرت بستگی دارد. نقش راننده و استعداد او در نبردهای چرخ به چرخ عملاً کمرنگ شده است. نکته کلیدی دیگر نقطه ترمز یا بهترین مسیر نیست، بلکه میزان انرژی باقی‌ مانده در باتری در ابتدای مسیر مستقیم است. در نهایت، نتایج مسابقات بیش از آنکه به راننده وابسته باشد، به کارایی واحد قدرت و شاسی خودرو بستگی پیدا کرده است.

پیچیدگی بیش از حد موتورها

عملکرد واحدهای قدرت امسال به طور دقیق در مقررات فنی تعریف شده و شامل تعداد زیادی از شرایط پیچیده است. خروجی انرژی هیبریدی غیرخطی است و پس از رسیدن به سرعت خاصی شروع به کاهش می‌کند. رانندگان هنوز به طور کامل با نحوه استفاده بهینه از این موتورهای جدید آشنا نیستند و گاهی اوقات با کمبود انرژی مواجه می‌شوند یا ناگهان انرژی بیشتری دریافت می‌کنند که انتظارش را ندارند.

چالش‌های درک و پیاده‌سازی موتورهای جدید فرمول یک

حتی در میان مهندسان، درک کامل نحوه دستیابی به حداکثر بهره‌وری از موتورهای جدید فرمول یک با چالش‌هایی روبرو است. به عنوان مثال، تیم‌های مک‌لارن و ویلیامز اذعان کرده‌اند که مرسدس تمامی اطلاعات مربوط به این واحد قدرت را منتشر نکرده و سایر تیم‌ها برای فهم کامل آن به زمان نیاز دارند. این وضعیت که مهندسان هنوز به طور کامل فناوری خود را درک نکرده‌اند، جای تعجب دارد.

این واحدهای قدرت که عملکردشان حتی برای رقبا نیز تا حدی قابل درک است، شخصیت مسابقات مدرن فرمول یک را تعریف می‌کنند. با این حال، تماشاگران هیچ نشانگر سطح سوخت یا تله‌متری در دست ندارند تا بتوانند بفهمند کدام راننده بیشترین انرژی را از دست داده است. این موتورها بسیار پیچیده و کارآمد هستند اما هدف اصلی استفاده از آنها در فرمول یک تا حدودی مبهم به نظر می‌رسد.

خطر تصادفات ناگوار ناشی از موتورهای فعلی

یکی دیگر از مشکلات جدی، خطراتی است که موتورهای فعلی برای رانندگان ایجاد می‌کنند. زمانی که خودرویی با باتری خالی در انتهای یک مسیر مستقیم با کاهش سرعت مواجه می‌شود و خودروی دیگری با سرعت بالا از پشت سر به آن نزدیک می‌شود، اختلاف سرعت می‌تواند به ده‌ها کیلومتر در ساعت برسد. این دقیقاً همان سناریویی بود که در گرندپری ژاپن رخ داد، زمانی که الیور برمن مجبور شد به شدت از فرانکو کولاپینتو که در مقابلش قرار گرفته بود، فاصله بگیرد. این راننده بریتانیایی در نهایت به سمت موانع منحرف و با دشواری از خودرو خارج شد. اگر تصادفی رخ می‌داد، شدت آن می‌توانست شبیه به حادثه‌ای باشد که منجر به فوت ژیل ویلنوو شد.

بنابراین موتورهای جدید نه تنها بسیار گران‌قیمت هستند و نگهداری و مدیریت آنها دشوار است، بلکه در نامناسب‌ترین لحظه‌ها، قدرت خود را از دست می‌دهند، رانندگان را مجبور می‌کنند تا پدال گاز را خیلی زود رها کنند و سبقت‌گیری را مصنوعی جلوه دهند و می‌توانند باعث بروز تصادفات بسیار خطرناکی شوند. جای تعجب است که فرمول یک نتوانسته این عواقب مقررات جدید را پیش‌بینی کند. با وجود هشدارهای داده شده به قانون‌گذاران، نمایندگان FIA این پرسش‌ها را نادیده گرفته و اصرار داشتند که همه چیز به خوبی پیش خواهد رفت. حال باید چه کرد؟

گزینه‌های پیش‌رو

شرکت‌کنندگان و برگزار کنندگان مسابقات قهرمانی در مورد راهکارهای ممکن برای بهبود وضعیت خودروهای فعلی بحث و تبادل نظر می‌کنند. هرگونه تصمیمی پیش از 20 آوریل نهایی نخواهد شد. با این حال، تیم‌ها گزینه‌های محدودی پیش‌رو دارند و هرگونه تغییر قابل توجه نیازمند تصویب مقررات جدید خواهد بود.

پیش از این در مسابقه ژاپن، برگزارکنندگان میزان انرژی قابل بازیابی توسط رانندگان در طول یک دور تعیین خط را کاهش دادند. این ایده با منطق فعلی در تضاد است؛ رانندگان اکنون انرژی کمتری در اختیار دارند، اما انتظار می‌رود که جسورانه‌تر رانندگی کنند. به گفته رانندگان، این تغییر اندکی وضعیت را بهبود بخشیده، اما ماهیت اصلی مشکل همچنان پابرجاست.

گزینه‌های اصلی پیش‌رو

برگزار کنندگان دو گزینه اصلی پیش‌رو دارند:

1.  محدودیت بیشتر در بازیابی و مصرف انرژی: این گزینه به گونه‌ای طراحی شده است که رانندگان مجبور نباشند زودتر پدال گاز را رها کنند و افت سرعت هنگام تخلیه باتری به تدریج صورت گیرد.

2.  حذف محدودیت‌های سرعت بازیابی انرژی: این رویکرد به باتری اجازه می‌دهد سریع‌تر شارژ شود و تأثیر کمتری بر عملکرد کلی رانندگی داشته باشد.

پیچیدگی تغییرات و نقش خودروسازان

این راهکارها عمدتاً به عنوان وصله عمل می‌کنند و برای حل اساسی مشکل نیاز به تغییرات بنیادی در مقررات وجود دارد. شایعاتی مبنی بر بررسی ایده‌هایی چون کنار گذاشتن کامل سیستم هیبریدی و بازگشت به موتورهای V8 توربوشارژ مطرح شده اما پرسش اساسی اینجاست که آیا خودروسازان با چنین تغییری موافقت خواهند کرد؟ برگزار کنندگان مجبورند به خواسته‌های آنها توجه کنند، حتی اگر خود این وضعیت نتیجه تلاش برای جلب رضایت خودروسازان باشد.

انتهای پیام/