به گزارش خبرگزاری تسنیم از ملایر، مناطق حفاظت شده، به عنوان مکان‌هایی سودمند برای تحقیقات علمی، حفاظت مناطق بکر، نگهداری خدمات محیطی، آموزش، توریسم و تفریح، حفاظت از ویژگی های طبیعی و فرهنگی ویژه و استفاده پایدار از مناطق بیولوژیکی به شمار می روند.

در ایران مناطق حفاظت شده بسیاری وجود دارد که یکی از آنها منطقه حفاظت شده لشگردر در شهرستان ملایر است.

گردشگران زیادی شهر ملایر را به خاطر جاذبه‌های طبیعی‌اش مثل کوه‌ها، دشت‌ها و رودهای پر آبش برای سفر انتخاب می‌کنند. منطقه حفاظت شده‌ی لشگردر، که جزو جاذبه‌های طبیعی و زیبای ملایر است در قسمت‌های شرق و جنوب‌شرق ملایر و در نزدیکی روستای پری قرار دارد.

مساحت " منطقه‌ی حفاظت شده لشگردر ملایر" حدود 16 هکتار و دارای تنوع گیاهی و جانوری زیادی است به گونه‌ای که زیستگاه 226 گونه‌ی گیاهی به طوری که بیشتر گونه‌های گیاهی همدان در این منطقه دیده می‌شود، 75 گونه‌ی پرنده و 18 گونه‌ی پستاندار است.

مسافران زیادی در بعضی از فصول مانند بهار برای چیدن گیاهان دارویی مانند کنگر، کاسنی، ریواس، کاکوتی، شیرین‌بیان، بارهنگ، پونه و پنیرک به این منطقه سفر می‌کنند.

این منطقه به دلیل این که زیستگاه پرندگان و جانوران بسیاری است، در سال 1363 به عنوان «منطقه‌ی شکار ممنوع» و در سال 1369 به عنوان «منطقه‌ی حفاظت شده» اعلام شد تا از آسیب‌هایی که منشا انسانی دارند جلوگیری شود.

از جاذبه‌های دیگر این منطقه این است که کوهستان و دشت را در کنار هم دارد و 11 چشمه‌ی دایمی را در خود جای داده‌است. مناطق کوهستانی این زیستگاه محل زندگی کل و بز و مناطق تپه ماهوری آن زیستگاه گونه حمایت شده‌ی «قوچ و میش ارمنی» می‌باشد و مناطق دشتی، به باغ‌های انگور تبدیل شده‌است.

اگر از آن دسته خانواده‌هایی هستید که با رسیدن فصل بهار برای چیدن گیاهان دارویی به طبیعت می‌روید، این منطقه‌ی حفاظت‌شده با تنوع گیاهی بسیارش، بهترین مقصد برای شماست.

همچنین در نزدیکی این منطقه یعنی در 5 کیلومتری جاده‌ی ملایر به اراک دژ گوراب قرار دارد که با توجه به پیشیه‌ی تاریخی و قدمتش بازدید از آن هم خالی از لطف نیست.

منطقه حفاظت شده لشگردر، دارای چهره ای کوهستانی است که در ارتفاع متوسط از سطح دریا در نقاط کم ارتفاع 1750 متر و در نقاط مرتفع 2928 متر قرار دارد.

نوع اقلیم منطقه به روش دومارتن نیمه خشک و طبق روش آمبرژه خشک سرد تعیین شده است. در منطقه در حدود 16 روستا وجود دارد که شامل ازناو، سلطان آباد، قلعه جوزان، پیر خداوردی، چشمه قاضی، جوزان، جوراب، ازناوله، احمدیه، میشن، کمازون، زنگنه سفلی و علیا، احمد روغنی و کساوند می شوند و همه این آنها در محدوده مرزی منطقه قرار گرفته اند.

این منطقه حفاظت شده مانند مناطق محافظت شده دیگر، دارای پوشش گیاهی خاص خود است و محل زندگی گونه های جانوری متعدد به شمار می رود. در این منطقه می توانید شاهد چشمه های دائمی متعدد باشید که برخی از آنها قمشلی، کله بید، دره غار، سی یک، گیچک، اوضامن، سلطان آباد، اوزون دره، چشمه نثار، چشمه نقلی، پیر مهدی نام دارند.

رویش گیاهان داوریی کمیاب در منطقه حفاظت شده لشگردر

تا به امروز در این منطقه 266 گونه گیاهی متعلق به 184 جنس و 43 خانواده در منطقه حفاظت شده لشگردر شناسایی شده اند که از این تعداد 28 گونه بومی ایران هستند.

حجم عمده گیاهان این منطقه را خانواده کاسنی ها تشکیل می دهند که دارای 31 جنس و 42 گونه است. علاوه بر این در این ناحیه می توانید شاهد گیاهان دارویی بسیاری همچون کنگر، کاسنی، ریواس، کاکوتی، شیرین بیان، بارهنگ و پونه باشید. علاوه بر تمام اینها در این محوطه می توان درختچه هایی مثل زالزالک، انجیر، بنه، سماق، زرشک و بادام کوهی را نیز ببنید.

تنوع گونه‌های جانوری منطقه حفاظت شده لشگردر

در این محوطه نیز حیوانات مختلف از گونه های متنوع دیده می شود که شامل 18 گونه پستاندار از 11 خانواده و 5 راسته و 75 گونه پرنده از 23 خانواده و 7 راسته می شود.

از جمله پستانداران منطقه می‌توان کل و بز، قوچ و میش، گرگ، شغال، روباه، تشی، خرگوش، گورکن، کفتار و رودک و از پرندگان کبک، تیهو، باقرقره، عقاب طلایی، قرقی، فاخته، دلیجه، کمر کلی، پری شاهرخ، چیچک و از خزندگان انواع مار را می‌توان برشمرد.

دلیل اصلی که این منطقه را به منطقه ای محافظت شده تبدیل کرده اند وجود کل، بز، قوچ و میش ارمنی است.

انتهای پیام/