به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، با تمام مزیت­‌ها و فرصت‌­هایی که فضای مجازی برای انسان­‌ها فراهم ساخته، آسیب‌­ها و تهدیداتی را نیز با خود به همراه داشته است که در صورت نادیده انگاشتن، می‌­تواند معضلات جبران ناپذیری برای افراد، خانواده­‌ها و جوامع به­ دنبال داشته باشد. همین موضوع سبب شده برخی از کشورها در مواجهه با این فضا، برنامه‌ریزی جامعی داشته باشند که کشور ما نیز از این قاعده مستثنی نبوده؛ ولیکن برخی افراد دانسته یا نادانسته مانع از تصویب و یا اجرایی شدن قوانین این حوزه شده‌اند. «جنگ 12 روزه»، «اغتشاشات دی ماه 1404» و «نبرد رمضان» نشان داد که عدم نظارت بر فضای مجازی چقدر هزینه های سنگینی را می­تواند به تمامیت ارضی کشور تحمیل کند.

اکنون که رزمندگان سرافراز با عنایت خداوند متعال، فرماندهی مقام عظمای ولایت، پشتیبانی مردم غیور میهن عزیزمان و برکت خون شهدا به ویژه رهبرشهیدمان، با افتخار ضربات سهمگینی را به دشمنان وارد کرده­اند و تنگه هرمز را به عنوان گلوگاهی راهبردی در اختیار گرفته اند، شایسته است گلوگاه فضای مجازی را هم در اختیار بگیرند و اقدامی راهبردی در راستای محقق شدن «حکمرانی بر فضای مجازی کشور» ایفا کنند.

یکی از راهبردهایی که در این خصوص مطرح شده، راه­اندازی «شبکه ملی اطلاعات» است که در ادامه در این خصوص مطالبی ارائه می‌شود:

در اواخر سال 1384 بحث «شبکه ملی اینترنت» در کشور مطرح و مهمترین دلیل پیاده سازی این شبکه در آن سال کاهش وابستگی به شبکه جهانی اینترنت اعلام شد. در همان سال بر اساس تصمیم هیئت دولت مقرر شد؛ شبکه ملی طی سه سال به بهره­برداری برسد و طراحی کلی شبکه نیز انجام شود. در سال 1385 قرار شد پروژه «اینترنت ملی» در مرکز تحقیقات مخابرات ایران انجام شود.

در سال 1386 نیز همین موضوع تکرار شد و این­بار برنامه‌­های عملیاتی راه‌­اندازی و بهره‌­برداری اینترنت ملی در سال‌­های 86 تا88 در هیئت وزیران تصویب شد. در سال 1389 موضوع «شبکه ملی اینترنت» با نام جدید «شبکه ملی اطلاعات» به صورت جدی مطرح شد به طوری که کلیات موضوع در ماده 46 برنامه پنجم توسعه درج شد.

دولت‌­های یازدهم و دوازدهم هم بارها از راه­اندازی آن سخن گفتند؛ ولی اکنون که حدود 20 سال از این اتفاق می‌­گذرد و رهبر شهید انقلاب به کرات لزوم راه­‌اندازی آن را به دولت‌­های مختلف متذکر شدند و اهمیت فراوان آن به ویژه در ایام جنگ مشخص شده -که به صورت موقت منجر به محدود شدن اینترنت بین الملل شده است- متاسفانه همچنان شاهد هستیم که هیچ اتفاق شاخصی صورت نگرفته است؛ لذا شرایط فعلی زمان مناسبی است برای تحقق این مهم.

«شبکه ملی اطلاعات» متشکل از زیرساخت­‌های ارتباطی، مراکز داده توسعه یافته ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺩﻭﻟﺘﯽ ﻭ ﻏﯿﺮﺩﻭﻟﺘﯽ ﻭ ﻫﻢ‌چنین ﺯﯾﺮﺳﺎﺧﺖﻫﺎﯼ ﻧﺮﻡ‌ﺍﻓﺰﺍﺭﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﺸﻮﺭ ﮔﺴﺘﺮﺩه ﺷده ﺍﺳﺖ. ﺍﯾﻦ ﺷﺒﮑﻪ ﻇﺮﻓﯿﺖ ﻻﺯﻡ ﺑﺮﺍﯼ «نگهداری ﻭ ﺗﺒﺎﺩﻝ ﺍﻣﻦ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺩﺍﺧﻠﯽ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﻪ‌ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﯿﮑﯽ» ﻭ «ﺩﺳﺘﺮﺳﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﻨﺘﺮﻧﺖ» ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﺑﺴﺘﺮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﯽ ﺑﺎﻧﺪ ﭘﻬﻦ ﺳﺮﺍﺳﺮﯼ ﺑﺮﺍﯼﮐﺎﺭﺑﺮﺍﻥ ﺧﺎﻧﮕﯽ، ﮐﺴﺐ‌ﻭﮐﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ‌ﻫﺎﯼ ﺍﺟﺮﺍﯾﯽ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ. ﺍﯾﻦ ﺷﺒﮑﻪ ﺗﺠﻤﯿﻊﮐﻨﻨﺪه ﺷﺒﮑﻪ‌ﻫﺎﯼ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﯽ، ﻣﺤﻠﯽ ﻭ ﻣﻠﯽ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺑﺨﺶ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﯽ ﻭ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯽ‌ﺷﻮﺩ. ﺑﺨﺶ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺗﺒﺎﺩﻝ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ و ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺩﺳﺘﮕﺎه‌‌ﻫﺎﯼ ﺍﺟﺮﺍﯾﯽ ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻭ ﺑﺨﺶ عمومی برای ارائه خدمات به کاربران عمومی است و این دو بخش در نقاطی نظیر مراکز داده با یکدیگر اتصال دارند.

ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮐﺎﺭ ﺷﺒﮑﻪ ﻣﻠﯽ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﺗﻌﺮﯾﻒ‌ﺷﺪه، ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ:

• ایجاد زیرساخت مناسب توسط دولت برای انجام وظایف حاکمیتی و شکستن انحصار ﻫﻢ‌ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﮐﺎﻫﺶ ﺗﺼﺪﯼ‌ﮔﺮﯼ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﺭ ﻋﺮﺻﻪ‌ﻫﺎﯼ ﻏﯿﺮﺿﺮﻭﺭﯼ ﻓﻨﺎﻭﺭﯼ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ
•   ﺑﻬﺮﻩ‌ﺑﺮﺩﺍﺭﯼ ﺣﺪﺍﮐﺜﺮﯼ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ‌ ﺑﺨﺶ ﺧﺼﻮﺻﯽ ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﻓﻀﺎﯼ ﺭﻗﺎﺑﺘﯽ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ
•  ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺑﺴﺘﺮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﯽ ﺍﻣﻦ ﻭ ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻓﻨﺎﻭﺭﯼ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ
•  ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺑﺴﺘﺮﻫﺎﯼ ﻻﺯﻡ ﺟﻬﺖ ﺍﻃﻼﻉ‌ﺭﺳﺎﻧﯽ ﻭ ﺧﺪﻣﺖ‌ﺭﺳﺎﻧﯽ ﺑﻬﯿﻨﻪ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﯿﮑﯽ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ
• ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺑﺴﺘﺮ ﻻﺯﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﻣﻠﯽ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﮐﺸﻮﺭ
• ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺯﻣﯿﻨﻪ‌ﺍﯼ ﻻﺯﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻪ‌ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻫﺎﺏ ﻭ ﺗﺮﺍﻧﺰﯾﺖ ﺗﺮﺍﻓﯿﮏ ﻣﻨﻄﻘﻪ
• ﺻﺮﻓﻪ‌ﺟﻮﯾﯽ ﻭ ﮐﺎﻫﺶ ﻫﺰﯾﻨﻪ‌ﻫﺎﯼ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺍﯾﻨﺘﺮﻧﺖ. (پایگاه اطلاع‌رسانی نظام صنفی رایانه‌­ای کشور، 1392)

یادداشت از: مسعود ویژه، فعال فرهنگی

انتهای پیام/