به گزارش خبرگزاری تسنیم، آندره‌آ کیمی آنتونلی، راننده ایتالیایی تیم مرسدس دومین گرندپری متوالی خود را برد، در حالی که جورج راسل دوباره با چالش مواجه شد و صدرنشینی خود در جدول قهرمانی را از دست داد. آیا زمان آن رسیده که درباره رقابت قهرمانی بین رانندگان مرسدس صحبت کنیم؟ اگر تصادف برمن رخ نمی‌داد، آیا راننده دیگری می‌توانست در این مسابقه پیروز شود؟ و دقیقاً چه عاملی باعث این حادثه شد؟

پس از مسابقه در چین، کیمی به جوان‌ترین پیشتاز کلی در تاریخ مسابقات قهرمانی جهان تبدیل شد. در دور ابتدایی مسابقه هیچ چیز موفقیت راننده ایتالیایی را پیش‌بینی نمی‌کرد؛ آنتونلی پشت سر لکلرک گیر افتاده بود و از راسل که پیاستری را تعقیب می‌کرد، عقب مانده بود. جورج اولین کسی بود که به پیت رفت و برای پاسخ به توقف اسکار که با لاستیک‌های تازه و با قدرت از میان ترافیک عبور می‌کرد، نیاز داشت.

کیمی دلیلی برای عجله به پیت نداشت. در دور 21، بلافاصله پس از توقف راسل، برمن دچار حادثه شد. خودروی ایمنی به آنتونلی اجازه داد تا بدون از دست دادن برتری خود، لاستیک‌ها را تعویض کند و این امر، پایه پیروزی نهایی او را بنا نهاد. همان‌طور که مسابقه در چین نشان داد، مرسدس در شروع مجدد سریع‌تر از سایر خودروها شتاب می‌گیرد و کیمی باید پیاستری را دفع می‌کرد، در حالی که راسل خود را تحت حمله فراری یافت. در نهایت، آنتونلی به راحتی از رقبا پیشی گرفت و در پایان 13 ثانیه از پیاستری جلوتر بود، در حالی که جورج تا پایان مسابقه با رانندگان فراری دست و پنجه نرم کرد و تنها در جایگاه چهارم قرار گرفت.

سوزوکا بار دیگر برای راسل چالش‌برانگیز بود. در چین، جورج به دلیل نقص فنی خودرو در اوایل Q3 به کیمی باخت و در ژاپن به دلیل تغییر نادرست تنظیمات، دوباره نتوانست از تمام پتانسیل خودروی خود استفاده کند. با این حال، حتی با این تنظیمات، راسل در مرحله اول از رقیب اصلی خود پیشی گرفت و سپس پیاستری را تحت فشار قرار داد. مشخص نیست که اگر خودروی ایمنی مستقر نمی‌شد، او می‌توانست از اسکار پیشی بگیرد یا خیر اما راسل می‌توانست صدرنشینی قهرمانی را حفظ کند.

با این حال، آنتونلی پس از یک شروع ضعیف، هرگونه شانس واقعی برای پیروزی را از دست داد. در سوزوکا، سبقت گرفتن از فراری‌ها به آسانی شانگهای نبود و مشخص نیست که کیمی بدون خودروی ایمنی می‌توانست جایگاه خود را در جدول رده‌بندی تثبیت کند. راننده ایتالیایی قبل از توقف در پیت‌اِستاپ نتوانست از لکلرک سبقت بگیرد. دومین پیروزی متوالی دستاورد بزرگی برای کیمی است اما در هر دو مورد، شرایط به نفع آنتونلی رقم خورد. باید دید که آیا این راننده ایتالیایی می‌تواند وقتی بخت با او یار است، صدرنشینی را حفظ کند یا خیر. راسل همچنان مدعی اصلی عنوان قهرمانی است. دقیقاً چه اتفاقی برای برمن افتاد؟

پس از یک جلسه تعیین خط ضعیف، الیور برمن در طول اولین دور تعیین خط در میان 10 نفر برتر با مشکل مواجه شد و یکی از اولین کسانی بود که به پیت‌اِستاپ رفت. یک دور بعد، فرانکو کولاپینتو لاستیک‌های راننده بریتانیایی را تعویض کرد و برمن در دور 21 پشت سر او قرار گرفت. راننده آرژانتینی با ورود به پیچ دوقلوی آلپاین اسپون، شروع به کاهش سرعت کرد. ورودی این پیچ کمی پیچیده است و برمن به سادگی فرصت واکنش به خودروی کندتر را نداشت، به شدت به سمت راست منحرف شد و در نهایت به کنار پیست رسید.

سپس، خودرو از کنترل خارج شده و با شتاب 50 جی به موانع برخورد کرد. الیور لنگان لنگان از کابین بیرون آمد اما از آسیب جدی جان سالم به در برد. اساساً کار زیادی از برمن در این شرایط برنمی‌آمد؛ خودروی کند، راننده بریتانیایی را غافلگیر کرد اما چه چیزی باعث شد کولاپینتو ناگهان سرعتش را کم کند؟ باتری او تمام شده بود و دستگاه بازیابی انرژی شروع به تولید باتری جدید کرد. کولاپینتو پس از پایان مسابقه گفت: «اختلاف سرعت بسیار زیاد بود. احساس می‌کردید که در دور گرم کردن مقدماتی هستید و راننده‌ای پشت سرتان در یک دور سریع قرار دارد. لحظه عجیبی بود. در آن لحظه ما با تمام سرعت حرکت می‌کردیم و او بیش از 50 کیلومتر در ساعت از من سریع‌تر بود. او بعد از چرخش از من سبقت گرفت، تفاوت سرعت را تصور کنید. در مقطعی، اوضاع می‌تواند واقعاً خطرناک شود. خوشحالم که حالش خوب است. او را در جایگاه مخصوص دیدم و به نظر خوب می‌رسد.»

این ایده که خودروها به دلیل کمبود باتری در انتهای مسیرهای مستقیم سرعت خود را از دست می‌دهند، سال گذشته مورد بحث قرار گرفته بود و هشدارهایی مبنی بر خطرناک بودن این وضعیت وجود داشت. اوضاع در ملبورن و شانگهای تا حدودی بدون حادثه بود اما اکنون برمن پس از اینکه مجبور شد از خودرویی که 50 کیلومتر در ساعت کندتر حرکت می‌کرد، سبقت بگیرد، تصادف کرده است و اگر مقررات تغییر نکند، چنین حوادثی به طور مرتب رخ خواهند داد.

آیا پیاستری شانسی داشت؟

توتو ولف پس از پیروزی‌های چشمگیر مرسدس در استرالیا و چین، در مورد پیروزی در ژاپن تردیدی وجود نداشت اما در سوزوکا، مک‌لارن ناگهان احیا شد. پیاستری در تعیین خط از هر دو راننده فراری پیشی گرفت و سپس با سبکی شبیه به فراری در پیچ اول پیشتاز شد. برخلاف رانندگان مارانلو، او این برتری را به راسل واگذار نکرد. اسکار شانس واقعی پیروزی داشت اما اینکه آیا می‌توانست از آن استفاده کند یا خیر، هنوز مشخص نیست. پس از توقف در پیت، راسل با اختلاف یک ثانیه و نیم نسبت به پیاستری به پیست بازگشت، در حالی که لاستیک‌های پیاستری سه دور جوان‌تر بودند. مرسدس در سرعت مسافت طولانی برتری قابل توجهی داشت و تقریباً مطمئن بود که راسل راهی برای استفاده از واحد قدرت کارآمدتر خود و عبور از مک‌لارن در مسیر مستقیم پیدا خواهد کرد. با این حال، راسل در تعادل خودرو مشکل داشت و شاید قادر به تحقق کامل پتانسیل خود نبود؛ به عنوان مثال، او نتوانست از لکلرک سبقت بگیرد. اما هنوز شانس زیادی وجود داشت.

همیلتون دوباره در سایه لکلرک

در بحبوحه مشکلات مک‌لارن در چند مسابقه اول فصل، فراری تهدید اصلی مرسدس بود اما در سوزوکا، خودروهای قرمز حتی در جایگاه دوم نبودند، بلکه در جایگاه سوم قرار داشتند. لکلرک در برابر فشار راسل مقاومت کرد و دومین سکوی فصل خود را به دست آورد اما شارل نتوانست کاری در مورد پیاستری انجام دهد. همیلتون مسابقه را تنها در جایگاه ششم به پایان رساند و حتی پشت فرمان یک خودروی جدید در مقطعی شبیه به عملکرد خودش در سال گذشته بود.

این راننده بریتانیایی تعیین خط بسیار نامطمئنی داشت، تلاش نهایی خود را در بخش پایانی خراب کرد و تقریباً 0.2 ثانیه از هم‌تیمی‌اش عقب افتاد. در حالی که شارل مسابقه را از جایگاه چهارم شروع کرد و برای سه نفر برتر رقابت می‌کرد، لوئیس تا پایان دور دوم در جایگاه ششم باقی ماند. همیلتون با خودروی ایمنی خوش‌شانس بود اما سرعت لازم برای حفظ سه نفر برتر را نداشت و قهرمان پیشین در 12 دور پایانی سه جایگاه را از دست داد. به نظر می‌رسد جایگاه لکلرک به عنوان رهبر تیم همچنان پابرجاست.

یک مسابقه ناامیدکننده برای فرستاپن

گرندپری ژاپن برای فرستاپن  واقعاً ناامیدکننده بود. در طول مسابقات، مکس در حفظ تعادل مشکل داشت، در تعیین خط از هاجر کندتر بود و نتوانست از Q2 بالاتر برود. او تمام مسابقه را پشت سر پیر گسلی گذراند، هشتم شد و نتوانست از تیم آلپاین پیشی بگیرد. در سوزوکا ردبول معمولی به نظر می‌رسید و حتی بهترین عملکرد خود را نداشت.

به طرز شگفت‌آوری، به نظر می‌رسد مشکلات تیم اتریشی از شاسی و هندلینگ آن ناشی می‌شود، در حالی که سیستم انتقال قدرت که ردبول آن را از ابتدا طراحی کرده است، نسبتاً سالم است. در همین حال، فرستاپن  از این موتور نیمه الکتریکی راضی نیست. می‌توان با اطمینان فرض کرد که اوضاع در میلتون کینز در حال حاضر متشنج است و تیم احساس نمی‌کند که راه حلی داشته باشد.

این پیست همچنان به بحث در مورد خودروهایی که طبق مقررات فنی جدید ساخته شده‌اند، ادامه می‌دهد و دوباره مشکلاتی در آن وجود دارد. قبل از دور سوزوکا، برگزارکنندگان حداکثر میزان انرژی که یک راننده می‌تواند در طول یک دور بازیابی کند را کاهش دادند اما این امر تأثیر قابل توجهی بر عملکرد خودروها نداشت؛ سوپر کلیپینگ (کاهش سرعت ناگهانی) هنوز در انتهای مسیرهای مستقیم وجود داشت. این بار نیز مسابقه غیرطبیعی به نظر می‌رسید و نتیجه نبرد به شدت به شارژ باتری و وضعیت سیستم انتقال قدرت بستگی داشت.

سبقت لکلرک از راسل یکی از لحظه‌های کلیدی مسابقه که جایگاه سکو را تعیین کرد، غیرطبیعی به نظر می‌رسید اما همان‌طور که مرسدس توضیح داد، این یک نقص موقت موتور بود. با این حال، در اکثر موارد، سبقت‌ها بی‌فایده بودند؛ راننده مهاجم برای عبور از پیچ تند، دیر ترمز می‌کرد و سپس موقعیت خود را در مسیر مستقیم بعدی از دست می‌داد. آیا چنین نبردی ارزش هزینه کردن را دارد، وقتی می‌دانید رانندگان از محدودیت‌های خود فراتر نمی‌روند؟ تاکنون، فقط همیلتون و لکلرک نبردی واقعاً تماشایی را به نمایش گذاشته‌اند.

انتهای پیام/