به گزارش خبرگزاری تسنیم، تمام فصل گذشته، هواداران استون مارتین و فرناندو آلونسو در انتظار تکرار قریب‌الوقوع سناریوی فصل 2009 فرمول یگ بودند. با ورود نابغه فنی آدریان نیوی، اجرای مقررات فنی جدید، بهره‌گیری از تأسیسات پیشرفته و همکاری با موتورهای هوندا این تصور شکل گرفت که تیم بتواند قهرمانی‌ به سبک براون در سال 2009 را تجربه کند.

در جریان تست‌های بارسلونا، استون مارتین مجموعه‌ای از راهکارهای فنی را به نمایش گذاشت که در مقایسه با رقبا منحصربفرد به نظر می‌رسیدند؛ گویی با یک «خودروی خودران» روبرو هستیم اما واقعیت به‌ مراتب متفاوت و حتی شگفت‌انگیزتر بود.

لنس استرول، هم‌تیمی آلونسو در جریان تست‌های زمستانی بحرین با لحنی سرد و بی‌پرده گفت: در حال حاضر ما 4 ثانیه از تیم‌های برتر عقب هستیم. این فاصله حاصل ترکیبی از عوامل مختلف است: موتور، تعادل خودرو، کلاچ. مشکل به یک عامل خاص محدود نمی‌شود. تنها نکته مثبت؟ خودرو ظاهر زیبایی دارد.

واقعاً چه بر سر استون مارتین آمده و چرا این پروژه جاه‌طلبانه چنین شروع ناامیدکننده‌ای داشته است؟

1. موتور جدید هوندا؛ ناتوان در دستیابی به دور موتور مطلوب
واقعیت این است که اطلاعات موجود عمدتاً بر پایه گزارش‌های غیر رسمی و منابع داخلی است؛ با این حال، هم‌پوشانی این داده‌ها تصویری نسبتاً روشن ارائه می‌دهد. به نظر می‌رسد اصلی‌ترین مشکل استون مارتین در حال حاضر، واحد قدرت خام و توسعه‌نیافته هوندا باشد.

در تست‌های بحرین، تیم عملاً قادر نبود دور موتور را به سطح رقبا برساند. در حالی که سایر سازندگان از مرسدس AMG پتروناس گرفته تا ردبول ریسینگ به‌ راحتی از مرز 12 هزار دور در دقیقه عبور می‌کردند، موتور هوندا تنها در انتهای تست‌ها توانست کمی از 11 هزار دور فراتر برود.

دلیل اصلی، نگرانی‌های جدی درباره قابلیت اطمینان است. گفته می‌شود کارکرد موتور در محدوده طراحی‌ شده، حتی برای مدت کوتاه می‌تواند به خرابی فوری منجر شود.

پیش از آغاز فصل می‌توان بهبودهایی در زمینه دوام ایجاد کرد اما تغییرات بنیادین ممکن نیست؛ چرا که تمامی سازندگان موظف‌ هستند تا اول مارس واحدهای قدرت خود را تأیید کنند و پس از آن امکان تغییر اساسی وجود ندارد (به‌ جز در موارد مرتبط با قابلیت اطمینان و تحت نظارت FIA).

در این میان، توسعه نرم‌افزاری محتمل‌ترین راهکار کوتاه‌مدت است. همچنین سیستم حمایتی جدیدی برای تولیدکنندگان ضعیف‌تر در نظر گرفته شده که احتمالاً هوندا نیز مشمول آن خواهد شد.

2. ضعف در سیستم هیبریدی و باتری
مشکلات هوندا به موتور احتراق داخلی محدود نمی‌شود. طبق مقررات 2026، حدود 45 درصد توان سیستم انتقال قدرت از انرژی الکتریکی تأمین خواهد شد و دقیقاً همین بخش، یکی از نقاط ضعف اصلی این پروژه است.

گزارش‌ها حاکی از آن است که باتری هوندا:  سریع‌تر تخلیه می‌شود، کندتر شارژ می‌شود (تا حدی به‌ دلیل عملکرد ضعیف موتور احتراق داخلی) و از نظر دوام نیز قابل‌اعتماد نیست

این وضعیت باعث شده تا لارنس استرول، مالک تیم جلسات پرتنشی با هوندا برگزار کند. حتی این پرسش مطرح شده که آیا تبدیل شدن به یک تیم کارخانه‌ای، به‌ جای ادامه همکاری با تأمین‌کننده‌ای مطمئن مانند مرسدس، تصمیم درستی بوده است یا نه.

این در حالی است که همین هوندا پیشتر موتور قهرمانی را برای مکس فرستاپن فراهم کرده بود اما باید توجه داشت که این شرکت در سال 2020 خروج خود از فرمول یک را اعلام کرد و تنها در 2023 به همکاری با استون مارتین بازگشت؛ وقفه‌ای که به از دست رفتن زمان، منابع انسانی و شتاب توسعه منجر شد.

3. گیربکس جدید؛ ریسک بزرگ و پرهزینه
تمام مشکلات را نمی‌توان به هوندا نسبت داد. استون مارتین نیز در این وضعیت سهم دارد. برای نخستین بار پس از سال‌ها، تیم تصمیم گرفت به‌ جای خرید گیربکس از مرسدس یا مک‌لارن، نمونه اختصاصی خود را طراحی کند؛ تصمیمی جسورانه که در اولین اجرا با شکست مواجه شد.

گفته می‌شود گیربکس در هنگام کاهش دنده عملکرد نامطلوبی دارد. این موضوع اهمیت بیشتری پیدا می‌کند، زیرا در شرایط فعلی، شارژ باتری ERS به‌ شدت به نحوه عملکرد گیربکس وابسته است. رانندگی در دنده‌های پایین‌تر (و در نتیجه دور موتور بالاتر) می‌تواند به شارژ بهتر کمک کند اما این دقیقاً همان شرایطی است که گیربکس آستون در آن ضعف دارد.

بر اساس گزارش رسانه‌های اسپانیایی، تیم توسعه نسخه جدیدی از گیربکس را آغاز کرده اما تولید آن ممکن است تا شش ماه زمان ببرد. بنابراین، این مشکل در بخش قابل‌توجهی از فصل ادامه خواهد داشت.

4. شاسی و هندلینگ؛ خودرویی ناپایدار و دشوار
برآورد کارشناسان نشان می‌دهد از اختلاف چهار ثانیه‌ای استون مارتین با صدر، حدود 2.5 ثانیه مربوط به موتور و گیربکس است و 1.5 ثانیه باقی‌مانده به خود خودرو مربوط می‌شود.

گزارش‌ها از عملکرد ضعیف شاسی در تست‌های بحرین حکایت دارند:

قفل شدن مکرر چرخ‌ها هنگام ترمزگیری
کمبود چسبندگی در هر دو محور
سفتی بیش از حد
دشواری در کنترل، حتی برای رانندگان باتجربه

حتی در دستان رانندگانی مانند استرول و آلونسو، این خودرو یکی از سخت‌ترین خودروهای گرید برای رانندگی توصیف شده است. آیا این به معنای شکست نیوی است؟ هنوز نمی‌توان چنین نتیجه‌ای گرفت. او دیرتر از رقبا به پروژه پیوست و تیم نیز زمان کمتری برای توسعه در اختیار داشت. علاوه بر این، تونل باد جدید استون مارتین با تأخیر راه‌اندازی شد و خودرو فعلی نیز اضافه‌وزن دارد و هنوز به‌ درستی تنظیم نشده است.

آلونسو نیز تأکید کرده که تغییرات تنظیمی می‌تواند تا یک ثانیه اختلاف ایجاد کند؛ بنابراین هنوز ظرفیت پیشرفت وجود دارد.

آیا امیدی وجود دارد؟
با وجود شروع ناامیدکننده، آینده استون مارتین لزوماً تاریک نیست. داده‌ها در حال جمع‌آوری است، به‌روزرسانی‌ها در دست توسعه قرار دارند و تجربه تیم به‌ تدریج افزایش می‌یابد. اگر روند پیشرفت ادامه یابد، این تیم می‌تواند در نیمه دوم فصل و به‌ ویژه در سال 2027 به جایگاه رقابتی‌تری برسد.

هرچند استون مارتین نتوانست به «براون جدید» تبدیل شود اما همچنان می‌تواند مسیر تیم‌هایی مانند مک‌لارن را تکرار کند؛ تیمی که در مدت چند سال از انتهای جدول به قهرمانی سازندگان رسید.

پرسش اصلی اینجاست: آیا آلونسو زمان کافی برای انتظار دارد؟ و آیا لارنس استرول صبر لازم را به خرج خواهد داد؟

آلونسو همچنان امیدوار است: نیوی دقیقاً همان چیزی است که نیاز داریم. او مهندسی باتجربه است که دوره‌های موفق و سخت را پشت سر گذاشته. مسیر پیشرفت برای ما روشن است. باید در نیمه دوم فصل نتایج بهتری بگیریم. خودرو در ملبورن متفاوت خواهد بود. ما کسی را در تیم داریم که 30 سال بر فرمول یک مسلط بوده و من باور دارم در نهایت بهترین خودرو را خواهیم داشت. فقط زمان می‌برد.

انتهای پیام/