به گزارش خبرگزاری تسنیم، راننده برتر فرمول نوجوانان جهان دیگر جایی در فرمول یک ندارد. این تناقض چگونه شکل گرفت؟ آیا کسب عنوان قهرمانی در رده‌های بالاتر پایه آن هم در نخستین فصل حضور هیچ ارزشی ندارد؟

برای فصل آینده فرمول یک حضور تنها یک تازه‌وارد قطعی شده است: آروید لیندبلاد، پدیده جوان ردبول که برای تیم ریسینگ بولز به میدان خواهد رفت. در مقابل، لئوناردو فورنارولی، قهرمان فصل گذشته فرمول 2 به مقام راننده ذخیره مک‌لارن تنزل یافته است.

چرا قهرمان سال گذشته مسابقات قهرمانی جهانی فرمول برتر نوجوانان جایی در جدول رقابتی فرمول یک پیدا نکرد و آیا این عنوان واقعاً آن‌قدر که به نظر می‌رسد، وزن دارد؟ نکته عجیب اینجاست: فورنارولی بدون کسب حتی یک پیروزی در مسابقات قهرمانی فرمول 3 به مقام قهرمانی دست یافت.

آغازین گام‌های پرفراز و نشیب
مسیر حرفه‌ای لئوناردو فورنارولی صعودی بوده است، هرچند نه به آن شکلی که انتظار می‌رفت. تنها چند سال پیش، نام او حتی در میان مدعیان احتمالی فرمول یک قرار نداشت. فورنارولی اولین حضور خود در مسابقات نوجوانان را در سال 2020 و با شرکت در مسابقات قهرمانی فرمول 4 ایتالیا تجربه کرد.

صادقانه باید گفت، تلاش اول او با شکست همراه بود: فورنارولی فصل را تنها در رتبه نهم جدول رانندگان به پایان رساند. مهمتر از آن، او در طول کل فصل حتی یک برد هم کسب نکرد و تنها یک بار موفق به ایستادن بر سکو شد. البته می‌توان بخشی از این عملکرد ضعیف را به رانندگی برای تیم متوسط آیرون لینکس نسبت داد، برخلاف تیم مسلط پرما که در 6 سال گذشته پنج عنوان قهرمانی فرمول 4 ایتالیا را کسب کرده بود.

در سال 2021، لئو با همان تیم آیرون لینکس برای کسب عنوان فرمول 4 ایتالیا تلاش کرد. در آن فصل، او سرانجام اولین پیروزی خود در مسابقات فرمول‌های پایه را در پیست میسانو جشن گرفت اما پیشرفت چشمگیری نداشت و فصل را در جایگاه پنجم به اتمام رساند. نکته جالب این بود که الیور برمن، تازه‌کار آن فصل قهرمان شد.

فصل بعدی، فورنارولی به مسابقات قهرمانی «فرکا» (FRC) رفت و باز هم عملکردی غیرقابل توجه از خود نشان داد. او در 20 مسابقه، هرگز موفق به کسب جایگاه سه‌تایی نشد و بهترین نتیجه‌اش، مقام چهارم در هانگارورینگ بود. او هنوز هم تسلط کاملی بر خودروهای فرمول‌های پایه ندارد. با این حال، و شاید به واسطه خوش‌شانسی، فورنارولی به فرمول 3 ارتقا یافت و خود را در تیم قدرتمند ترایدنت یافت. هرچند، هم‌تیمی او، گابی بورتولتو در آن سال بر مسابقات سلطه داشت. فورنارولی فصل را در جایگاه یازدهم به پایان رساند و تنها یک بار در مسابقه اسپرینت بارسلونا روی سکو رفت.

سال بعد، لئو با همان تیم ترایدنت در فرمول 3 به رقابت ادامه داد. فصل 2024 نقطه عطف و تعیین‌کننده حرفه این جوان ایتالیایی بود. اگرچه به سختی می‌توان گفت که فورنارولی عملکردی خیره‌کننده یا درخشان‌تر از هر رقیب دیگری ارائه داده است اما ثبات او را به قهرمانی رساند.

جالب اینجاست که لئو در فصل قهرمانی خود حتی یک پیروزی هم کسب نکرد؛ حتی در مسابقات اسپرینت. این دستاورد، اگر نگوییم تاریخی، قطعاً بسیار پرمعنا است. چهار راننده دیگر (براونینگ، لیندبلاد، بگانوویچ، مگتونیف) در آن فصل دو مسابقه اصلی را بردند اما نتوانستند ثبات فورنارولی را تکرار کنند. لئو شش بار در مسابقات یکشنبه (مسابقات اصلی) روی سکو رفت و این عملکرد پیوسته موفقیت نهایی او را تضمین کرد.

با این حال، نمی‌توان گفت که او تمام فصل را صرف پایان دادن به مسابقات کرده است. عنوان قهرمانی در مسابقه نهایی در مونتزا تعیین شد، جایی که لئوناردو در پیچ آخر از رقیب مستقیم قهرمانی، گابریل مینی سبقت گرفت و پیروزی را جشن گرفت.

 تکرار موفقیت در فرمول 2
اولین فصل لئوناردو در فرمول 2 نیز روندی مشابه داشت: او تجسم ثبات بود. فارغ از دور نهایی در ابوظبی (که قهرمانی در آن قطعی شده بود)، فورنارولی تنها در دو مسابقه موفق به کسب امتیاز نشد که هر دو به دلیل حذف فنی بود. در مقابل، کرافورد، نایب قهرمان، 9 بار در مسابقات موفق به اتمام کار نشد.

فورنارولی در اولین تلاش خود عنوان قهرمانی فرمول 2 را به دست آورد و این بار توانست در سه مسابقه اسپرینت و یک مسابقه اصلی پیروز شود. با این وجود، این موفقیت بزرگ، جایگاه جهانی این راننده ایتالیایی را به آن شکلی که انتظار می‌رفت، ارتقاء نداد.

مشکل اصلی فورنارولی کجاست؟
لئو دو سال متوالی قهرمان فرمول 3 و فرمول 2 شد، درست مانند شارل لکلرک اما در فرمول یک بدون خواهان باقی ماند. چرا؟

اولاً، همان‌طور که اشاره شد، فورنارولی عناوین قهرمانی را از طریق ثبات به دست آورد، نه سرعت محض. ثبات قطعاً مهارتی حیاتی است اما این ویژگی اغلب با پخته‌تر شدن یک راننده بهبود می‌یابد؛ چیزی که در مورد سرعت خام نمی‌توان گفت. همان‌طور که تجربه نشان می‌دهد، پرورش یک راننده سریع آسان‌تر از آن است که یک راننده ثابت‌قدم را وادار به افزایش سرعت کنیم (نمونه‌هایی مانند برمن و هاجار این موضوع را تأیید می‌کنند).

ثانیاً؛ این راننده ایتالیایی برای تیم‌هایی که در آن سال‌ها غالباً پیروز بودند، قهرمان شد: ترایدنت در F3 و اینویکتا (Invicta) در F2. در اوایل دوران حرفه‌ای‌اش، فورنارولی برای تیم‌های کم‌اهمیت‌تر رقابت می‌کرد و در بهترین حالت برای کسب امتیاز و سکوهای مقطعی تلاش می‌کرد. به عبارت ساده، فورنارولی نتوانست هیچ یک از تیم‌های فرمول یک را با عناوینی که در حالت تازه‌وارد کسب کرده بود، تحت تأثیر قرار دهد. علاوه بر این، مسابقات گرندپری فرمول یک اخیراً میزبان موج زیادی از تازه‌واردان بوده است؛ عملاً جایی برای او باقی نمانده است. تنها صندلی بالقوه در آلپاین بود اما تیم فرانسوی تا آخرین لحظه از امضای قرارداد با کولاپینتو امتناع کرد. در نهایت، انستون راننده‌ای با پتانسیل نامشخص اما دارای پشتیبانی مالی قوی‌تر را به جای راننده‌ای با پتانسیل نامشخص و حمایتی ضعیف‌تر انتخاب کرد. فقدان اسپانسرهای قدرتمند، استدلال دیگری علیه شانس اوست.

 آینده لئوناردو؛ گزینه‌های پیش‌ رو
شانس فورنارولی برای تبدیل شدن به یک راننده رقابتی فرمول یک در حال حاضر نزدیک به صفر است. او در پایان سال گذشته به برنامه حمایتی مک‌لارن پیوست اما این حرکت او را به جدول گرندپری نزدیک‌تر نکرده است.

در آکادمی ردبول، با توجه به گردش مالی بالای رانندگان، لئو شانس بهتری داشت. با این حال، تبدیل شدن به یک راننده رقابتی در مک‌لارن چالشی جدی خواهد بود. ووکینگ (مرکز مک‌لارن) استراتژی مشخصی برای توسعه آکادمی خود ندارد و تیم «نارنجی» به ندرت به تازه‌واردان اعتماد می‌کند. علاوه بر این، مک‌لارن در حال حاضر یکی از قوی‌ترین ترکیب‌های رانندگی را در اختیار دارد.

بنابرین فورنارولی سه مسیر شغلی اصلی پیش‌رو دارد: ایندی‌کار، مسابقات قهرمانی استقامت (WEC) و فرمول E. مک‌لارن تیمی در فرمول E آمریکا دارد اما رسیدن لئو به آنجا دشوار به نظر می‌رسد، زیرا جایگاه‌های اووارد و لوندگارد امن هستند و صندلی سوم نیز به راننده صرفاً تجاری یعنی سیگل اختصاص یافته است.

WEC گزینه محتمل‌تری به نظر می‌رسد. مک‌لارن در حال آماده‌سازی برای ورود به رده هایپرکار است و این به معنای نیاز تیم «نارنجی» به رانندگان جدید است که برخی از آنها می‌توانند از برنامه پشتیبانی جذب شوند. البته فورنارولی برای شروع باید حداقل یک فصل در رده‌های GT یا LMP2 تجربه کسب کند اما این مانعی بزرگ نخواهد بود.

فرمول E نیز یک گزینه قابل چشم‌پوشی نیست، به خصوص اگر مک‌لارن نتواند راهی برای استفاده عملی از استعداد او در پیست پیدا کند و لئو از خستگی راننده ذخیره بودن به تنگ آید. باید منتظر ماند و دید سفر پرفراز و نشیب قهرمان جدید فرمول 2 او را به کجا خواهد برد.

انتهای پیام/